Column

Ben ik een vriend van Zion?

Beeld Trouw

Ik houd van Israël en ik houd ook van Palestina, om de nog niet-bestaande staat van de Palestijnen een naam te geven. Maar ben ik ook een vriend van Zion? Dat is de vraag. 

Ik bezocht gisteren in Jeruzalem het museum van de Friends of Zion en daar ging het technisch helemaal fout met mij; dat kan haast geen toeval zijn geweest.

Het is heerlijk in Israël te zijn, vanwege het weer, het eten, de tastbare geschiedenis, de luidruchtige en open mensen. Maar altijd is er ook de politieke dimensie, die alles op scherp zet en de andere helft van het verhaal vertelt; aan dit volk kleeft, zeker zolang de bezetting voortduurt, het bestaan van een ander volk, hoe graag men dat ook zou vergeten of ontkennen. En hoe graag men ook de rest van de wereld daarin mee zou nemen.

Ik zeg dat, omdat hier volgende maand een ‘Christian Media Summit’ wordt gehouden, bedoeld om band met de christelijke supporters van Israël nog verder te versterken. “We hopen dat deze journalisten goede ambassadeurs van Israël worden”, aldus het Israëlische regeringsorgaan voor de pers. Het gaat, dat mag geen verbazing wekken, vooral om evangelische media, in meerderheid afkomstig uit Amerika. De collega’s, die op kosten van de Israëlische overheid in Jeruzalem verblijven, zullen onder meer het Friends of Zion-museum bezoeken – ik weet wat hen te wachten staat.

Vervulling van een goddelijke belofte

Dit project is het geesteskind van Mike Evans, een ‘christen-zionist’ uit Amerika die deel uitmaakt van de evangelische adviesraad van Donald Trump. We hebben het hier over iemand met invloed, dat weten de Israëliërs ook. Zowel wijlen president Shimon Peres als premier Netanyahu spreken per video hun steun uit voor het museum, dat twee jaar geleden werd geopend. Sindsdien hebben al zeker 28.548.803 mensen zich, ter plekke of online, aangemeld als ‘Vriend van Zion’.

De boodschap van het museum, dat het woord ‘Palestijn’ niet kent, is deze: de stichting van de staat Israël is de vervulling van een goddelijke belofte, en dat is mede te danken aan christelijke zionisten, onder meer door de hulp die zij aan joden boden tijdens de Tweede Wereldoorlog. In een van de zalen krijgen bezoekers het verzoek hun handpalmen te openen, vervolgens wordt daarin de naam en foto van een Holocaust-overlevende geprojecteerd. Hun lot ligt met terugwerkende kracht in onze handen.

Aan het einde van de rit krijgt elke bezoeker – gefotografeerd bij binnenkomst – zichzelf te zien te midden van de historische geloofshelden die, vaak met gevaar voor eigen leven, de zijde van Israël kozen. Nu is het uur van de waarheid aangebroken, klinkt een gedragen stem. “Uw besluit bepaalt de toekomst van de bijbelse belofte.” Gelieve dus een Vriend van Zion te worden.

Mij werd deze keuze bespaard. Er was iets misgegaan, zei de gids verontschuldigend. Mijn foto ontbrak. Erg vond ik dat niet; in mijn hoofd klonken nog te luid de woorden van de Palestijnse theoloog Munther Isaac, die ik eerder deze week sprak in Bethlehem: “Ons bestaan wordt ontkend.”

Lees hier meer columns van Stevo Akkerman

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden