Ben Cramer moet van happerdepap

Er is heel wat leed in de wereld van het amusement. Stil verdriet dikwijls. De mensen hebben er geen weet van. Totdat een van hen het eruit gooit. Zoals Ben Cramer deze week doet in HP/De Tijd.

BERT VAN PANHUIS

Cramer over zijn schnabbels: “Als ik op een feestavond sta te zingen: 'Hij was maar een clown, in 't wit en in 't rood . . ', dan zingt iedereen uit volle borst mee, en ze lachen en ze gieren. Terwijl, het is zo'n in-en-intriest verhaal. Maar de mensen voelen het niet. Als jij ruzie met je vrouw hebt, dan kan je niet met een chagrijnig gezicht naar een interview toe gaan, dan moet je gewoon dat (knipt met zijn vingers) zijn. Dat moest die clown. Maar die ruimte, dat gevoel, dat krijg ik niet op de schnabbels, daar moet het van happerdepap happerdepap. En dan voel ik dat ik stil sta in mijn ontwikkeling.” Ach gossie. Droog je tranen Pierrot, oh Pierrot. Uh, nee. Dat is het verdriet van Bonnie St. Claire. Heel ander soort leed.

Net zo anders als het leed van Janneke Brinkman-Salentijn. Zij mag dan op Henk van der Meydens pagina in De Telegraaf stralen tijdens de premiere van het operaspook, maar Vrij Nederland citeert deze week vanaf een handgeschreven wenskaart die in pasteltinten met haar favoriete boeket is bedrukt: “Ik heb helaas op dit moment geen tijd voor nadere interview-afspraken omdat er nog heel wat huiswerk ligt en omdat de vele bloemen van het seizoen helaas sneller verwelken dan ik ze kan schilderen.”

Voor die laatste Nederlander die het nog niet wist: mevrouw Brinkman schildert, liever gezegd aquarelleert. Vrijwel alles wat bos, heide, veld en weide biedt heeft de afgelopen jaren in het Leidse atelier al zijn weg naar het doek gevonden. Staatssecretaris Yvonne van Rooy doet de creaties cadeau aan buitenlandse relaties en ook elders is de doorbraak naar de faam in volle gang. Kok Kampen, dat alles uitgeeft, van 'Mijn boek' tot JBS-postpapier heeft in Janneke, met excuus voor de vergelijking, een kip met gouden eieren te pakken. En dan hebben we de geurlijn Saillente nog maar even buiten beschouwing gelaten. Een andere doorbrekende vrouw komt deze week aan het woord in Elsevier: Janny Fijnvandraat, presentatrice van EO's Tijdsein en sinds enige tijd ook quizleidster. Wat zij zegt, is koren op de molen van de ultra's in de SGP die even wars zijn van de Evangelischen als van vrouwen met regeermacht. Fijnvandraat: “Mensen die roepen: 'Zo is het en jij hebt je daaraan te onderwerpen', kunnen met alle liefde van de wereld een schop van me krijgen. Met hooggezeten gelijkhebbers heb ik liever niets te maken.”

De presentatrice rookt, drinkt, is kwistig met make-up, draagt graag leren jasjes en jacks en verbaast zich erover dat een EO-gezicht nog steeds wordt geassocieerd met “een schrale kop, tuttige haartooi en een pantser van een jurk. Laatst kreeg ik, vlak voor een uitzending van Tijdsein, een enveloppe toegeschoven. Helemaal gevuld met pornofoto's en ranzige teksten in een eng handschrift. Er komt ook weleens een briefje binnen van mensen die me per se willen ontmoeten. Als ik daar dan afwijzend op reageer, komt er per kerende post een scheldkanonnade over me heen. Zelfs als ik het anders zou willen word ik er, ook door de EOachterban, op geregelde tijdstippen aan herinnerd dat ik helemaal van deze wereld ben. En zo wil ik het graag houden”.

Taboes doorbreken, dat moet volgens oud-Hoogovens-topman Max Albrecht de PvdA, de partij met wie hij onlangs heeft gebroken. Vanwege de vele non-discussies van de afgelopen jaren en het zingen van de Internationale, die hem communistische associaties gaf. De socialisten moeten zich volgens hem bezighouden met sociale fraude en individualisering en vooral de noodzaak te “Zodat de mensen daar een kans krijgen hun economie op een zodanige manier te ontwikkelen dat de bevolking niet op zwerftocht gaat naar een beter bestaan. Bij ons.”

Anil Ramdas sprak voor de Groene met een Tibetaanse rebel, Tsering, die vanachter een portret van de Dalai Lama Bob Marleys I shot the sheriff laat schallen: “In mijn vaders tijd in Tibet was iedereen voortdurend met geestelijke zaken bezig, maar toen was er niets om ons van onze vroomheid af te leiden. Nu zijn er al die moderne spullen, er zijn auto's, er is geld, er zijn mooie kleren, er is reggaemuziek. Ik wil geen keus maken tussen Bob Marley en de Dalai Lama. Maar de monniken vinden dat ik niet allebei kan dienen.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden