Bello Bijter, advocaat

'Pas op voor de hond' is minder effectief tegen inbraak dan een groot bord op de deur 'Mr. Hupseflups, advocaat'. Hoe grimmig Bello, Bonzo, Nero en Blackie ook hun tanden laten zien, de tanden van een advocaat zijn afschrikwekkender en bijten venijniger door dan die van onze glad- en ruwharige 'vrienden'. Tenminste, als het een beetje een goede advocaat is.

Een ijzeren strip langs de deur om de koevoet tegen de houden, sloten met pennen diep in het hout van de deur, camera's, automatisch aanspringende lichten, alarmsystemen, het werkt allemaal wel, maar het kan nooit zo goed zijn als het inbraakwerende naambord van een jurist. Welke inbreker is zo gestoord dat hij zich onrechtmatig toegang verschaft tot de woning van Moszkowicz, Spong, Doedens, Knoops.

Die gozertjes moet je te vriend houden. Daar ga je niet de juwelen van mevrouw, het kristal van oma of de supercomputer van kindlief roven, laat staan de blitshorloges of de vulpennenverzameling van de advocaat zelf.

Met de juridisering van de samenleving is niets mis. Behalve dat het de verkeerde mensen ten goede komt. Zo verzetten de Nederlandse advocaten zich nu tegen DNA-onderzoek van hun cliënten. De criminelen (ik beperk me even tot inbrekers) wiens uitgangspunt het is dat de privacy van andere burgers voor hen niet telt, sterker nog, dat ze die eigenhandig naar God helpen, deze criminelen laten bij monde van hun advocaten weten dat DNA-onderzoek hun privacy schendt. Zij tikken een raam in en nemen de videocamera mee waarop het laatste beeld van oom Jan voordat hij het leven liet, zij breken het slot open en zoeken tussen de vertrouwelijke papieren naar de paspoorten (zijn gemakkelijk voor veel geld aan de man te brengen), ze breken het slot op de buitendeur open en slaan de inwoners in elkaar, maar een wattenstokje in hún mond om een paar cellen van hún lichaam te nemen, dat gaat te ver. Maar goed, de rechtsstaat is ook in mijn ogen heilig en de rechten van de verdachte eveneens. Maar het recht op verdediging en bescherming door de juristen zou voor alle burgers moeten gelden.

Het de hoogste tijd dat iedereen die in een min of meer gesloten inrichting moet doorbrengen, voor kortere of langere tijd, van overheidswege een advocaat krijgen toegewezen. Die dan kan vechten voor hun recht op privacy. Dus, patiënten in een ziekenhuis: een advocaat, pro deo. Verstandelijk gehandicapten die in een inrichting leven: een advocaat, pro deo.

Chronisch zieken die hun dagen slijten in verpleegtehuizen, patiënten die in psychiatrische instellingen zijn opgenomen, bewoners van bejaardentehuizen: weg met de patiëntenraden en bewonerscommissies, iedereen een jurist die hen individueel bijstaat. Want al die ongelukkigen kunnen de privacy op hun buik schrijven zodra ze de drempel van ziekenhuis, inrichting, verpleegtehuis, bejaardentehuis overstappen.

Alles weten de hulpverleners en kamergenoten van je als je het ongeluk hebt je eigen plek thuis te moeten verruilen voor leven in collectief verband.

Met wie je telefoneert, wie je op bezoek krijgt, wat voor ondergoed je aan hebt, naar welke televisieprogramma's je kijkt, of je wel of niet beleefd bent tegen de dokter, met wie je zou willen scharrelen.

Met een advocaat aan ieders bed, wordt het toch moeilijker demente bejaarden om elf uur ontbijt te geven en om twaalf uur lunch. Of ze om zes uur weer in bed te stoppen. Met een advocaat die je verdedigt hoef je als patiënt niet meer door een volle zaal smekend te roepen: 'Zuster, ik moet plassen!'

Wie hulp nodig heeft, krijgt in dit land zijn hulpeloosheid steeds steviger ingepeperd. De inbrekers weten beter hoe ze hun privacy moeten regelen - met mr. Bello Bijter, advocaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden