Bellen met Jashin

Heerlijk, zo'n avondje modern interlandvoetbal. De goden- en zodenzonen zijn tegen de Turken getransformeerd in ruiten- en operationele gebieden-zonen. Ik luister naar Louis en probeer zijn uitleg te begrijpen. Ik kijk naar de veldbezetting, ga op m'n kop staan om alles nog eens vanuit een andere invalshoek te zien en vraag mij af welk geheimzinnig toneelstuk zich op rechts afspeelt. Geen rechtsbuiten, zo veel is zeker. Bommel moet er komen, Mike af en toe, maar Cocu mag ook en zelfs Patrick heeft een vrijbrief om af en toe voorzichtig het gebied in te sluipen. Zouden er mijnen liggen? Achteraf stipt Louis het grootste mankement aan. Clarence heeft zijn opdracht voor het gebied niet helemaal begrepen. Hij heeft er de grenzen gesloten, waardoor Ooijertje met drie kwartier dienstverlening werd opgescheept. Maar kom, Clarence doet wel vaker gekke dingen tegen Turkije.

Bovennatuurlijk wedstrijdje, deze interland. De keeperstrainer kijkt steeds naar de hemel, hij zit op de bank met Lev Jashin te bellen. Een Turkse meneer doet tegenover Frits beledigd, omdat zijn bondscoach op de dag van de wedstrijd geen Nederlandse journalist op zijn persconferentie heeft aangetroffen. Dat is inderdaad opmerkelijk. Wie wil niet communiceren met een aanhanger van het 9-1 systeem, de nieuwe vrije gedachte in voetballand?

Ik kijk weer naar de bijzondere wedstrijd, tel de poppen en meen in het Turkse concept wel degelijk twee (!) ruiten te zien. Ze worden spoedig ingegooid door Edgar en dan zit Hakan meteen weer op Elba. Toch, de Turkse man bij Frits is laaiend enthousiast. Abdullah! Op de training is Abdullah de onbetwiste leider. Hij traint het liefst met kleine doeltjes van 140 centimeter breed en 90 centimer hoog. Dan treft hij doel. Voor Abdullah doen echte doelen er niet toe. Die buizenstelsels staan er voor de ordinairen -een jongen als Hakan lust er wel pap van. Abdullah is de held van de middenlijn. Als een ploeggenoot werkelijk ten aanval trekt, gaat Abdullah een boek lezen of -als de vorm van de dag er is- een gedicht componeren.

Ik moet zeggen, Henk en Frits hebben zo vroeg in het jaar de grote vorm ook nog niet te pakken. Henk staat voor de aftrap langs het veld. Hij is nog niet gevallen of gestruikeld en dus weet hij het zeker: het gras wortelt op de beursvloer! Henk toch. Dan Frits, aan het eind. Frits is altijd een lekkere kuitenbijter in het interview, maar zodra Louis aanschuift, merk je meteen dat Frits en Louis geen vrienden zijn. Frits gaat van de ruit naar het operationeel gebied, dan weer naar Overmars, hij heeft het constant over corners, hij vraagt nota bene niet eens Jan Mulder om raad, terwijl Jan potjandorie als Oranje-debutant in Leipzig de beroemdste cornerinterland aller tijden heeft meegemaakt. Louis komt er ook niet meer uit met Frits. Steeds stelt Frits een vraag en als Louis zijn mond opendoet, geeft Frits zelf gauw het antwoord. En die Turk maar doorlullen over Abdullah.

Op deze zonderlinge avond probeert Henk aanvoerder Frank ook nog even duidelijk te maken dat het weer knudde was. Je ziet Frank bijna ontploffen. Er is er maar eentje die gelijk heeft en dat is Frank. Voetballers hebben drie dingen nodig: een voetbal, voetbalschoenen en een voetbalveld. Maar dat is niet zo logisch meer, tegenwoordig. Het zal binnenkort wel gebeuren: een voetbalinterland, te spelen door voetballers op spikes, met een biljartbal, op het parcours van het WK veldrijden. Lijkt me zeker wel wat voor Abdullah, de Turkse dichter des vaderlands.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden