België / 'De overheid moet moskeeën financieren'

Net als Rotterdam worstelt België met de vestiging van moskeeën. De overheid is zo argwanend, dat ze volgens sommige moslims juist het fundamentalisme in de hand werkt.

BRUSSEL - In de oude brouwerij van Interbrew in Molenbeek is een van de grotere moskeeën van België gevestigd. Het gebedshuis is nog niet klaar, maar werd de afgelopen ramadan wel gewoon gebruikt. De aankoop is betaald door de moslimgemeenschap, maar de imam is ook in Saoedi-Arabië gaan bedelen. ,,De overheden in België zouden eindelijk eens met geld over de brug moeten komen'', vindt Fouad Ahidar.

De Marokkaanse Belg kan zich er behoorlijk over opwinden. Ahidar is inwoner van Molenbeek, een Brusselse deelgemeente met een overwegend allochtone bevolking. Maar hij is ook medewerker van de Vlaamse minister van binnenlandse aangelegenheden. Brusselse allochtonen lopen er de deur plat. ,,Ach'', zegt Fouad Ahidar, ,,ik probeer ze gewoon te helpen. Een praktisch probleem met een verblijfsvergunning of paspoort, het kan soms snel geregeld worden.''

Ahidar is er rotsvast van overtuigd dat de overheden zichzelf opzadelen met problemen van, onder meer, fundamentalisme door de erkenning van moskeeën te vertragen. ,,De islam is in België sinds 1974 een officiële godsdienst. Maar de overheid stak er tot dusver geen geld in. De voorbije decennia heeft de moslimgemeenschap de bouw van gebedshuizen zelf geregeld.'' De meeste van de 300 moskeeën in België zijn gevestigd in bedrijfspanden of garageloodsen. Moskeeën, gebouwd volgens de traditionele architectuur met minaretten, vind je nauwelijks. De Grote Moskee in het Brusselse Jubelpark lijkt er nog het meest op, al was dat gebouw oorspronkelijk het Oosters paviljoen van de wereldtentoonstelling in 1897.

Sinds 1999, toen de officiële moslimvertegenwoordiging in België werd gekozen, zetten de gewesten of deelstaten geld op de begroting om de algemene kosten van de moskeeën te financieren. Maar het geld kan pas uitgegeven worden als het federale ministerie van justitie toestemming geeft. Justitie betaalt het salaris van de imam, zoals het ook katholieke priesters uitbetaalt.

Maar een moskee kan alleen erkend worden als de imam -de geestelijk leider- is gewikt en gewogen. In België gebeurt dat onderzoek door de staatsveiligheidsdienst. Een proces dat blijkbaar veel tijd kost. Vooral sinds de aanslagen in de VS neemt men geen enkel risico meer.

Ahidar: ,,Naarmate de officiële erkenning uitblijft, keren steeds meer moslims zich af van de overheid. Ze redenen: we doen het zelf wel. En dus gaan ze naar Mekka en zamelen geld in onder de eigen mensen. Geen wonder dat Saoedi-Arabië de controle heeft over tal van moskeeën. Zo creëer je fundamentalisme. Terwijl het geld beschikbaar is. De overheid zou in drie jaar tijd 125 moskeeën hun officiële erkenning geven, zodat ze een deel van de gemaakte kosten kunnen terugkrijgen. Maar de imams worden systematisch geweigerd en dus komt er niets van terecht.''

De overheid laat hier volgens hem een kans liggen om een positieve impuls te geven aan integratie en het samenleven van de verschillende culturen. Zonder dat de scheiding van kerk en staat in het geding is. ,,Via de moskeeën kun je als overheid samenlevingsproblemen beter aanpakken. De moskee speelt immers een cruciale rol. Een moslim bezoekt minimaal eenmaal per week de moskee. Als je als overheid een voet tussen de deur hebt, bereik je ouders van jongeren die problemen veroorzaken.''

Net als in Nederland wordt ook in België gestreefd naar eigen opleidingen voor imams. Maar dat is niet genoeg, vindt Ahidar. ,,Er zijn 350000 moslims in België. Zij worden sinds 11 september 2001 met argwaan bekeken. Je durft bijna niet meer deel te nemen aan debatten'', zegt Ahidar die lid is van de kleine Vlaamse politieke partij Spirit. ,,De islamfobie en stigmatisering is groot. Gelukkig maar dat Dutroux geen Marokkaan is. Anders konden wij allemaal onze koffers pakken.''

Hij ergert zich aan de discussie over de mislukte integratie. ,,Dat is een racistisch woord. Als een Belg een crimineel feit pleegt of zich vreemd gedraagt, is dat een sociaal probleem. In het geval van een Marokkaan, is dat altijd een integratieprobleem.''

,,Maar wij moeten ook onze eigen verantwoordelijkheid opnemen'', geeft Ahidar ondanks zijn kritiek op de overheid ten slotte toe. ,,We moeten eisen dat de moskee een plaats is van gebed en bezinning, en geen broeinest van extremisme en haat.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden