'Belachelijk, zo'n grote mond als ik had'

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Ontwerper Marcel Wanders (50) begon bij ontwerpbureau Landmark. Ter gelegenheid van zijn 25-jarig ambachtsjubileum is er nu een overzichtstentoonstelling van zijn werk in het Stedelijk Museum in Amsterdam.

"Niemand uit mijn klas kreeg aandacht voor zijn afstudeerwerk, maar dat van mij stond op de cover van een belangrijk Nederlands designtijdschrift. Tijdens mijn studie had ik al drie prijzen gewonnen.

Na mijn afstuderen had ik daardoor meteen opdrachten. Ik richtte een eigen studiootje op en begon maar gewoon.

De opdrachten kwamen allemaal uit het culturele circuit. Ik wilde ook werk maken voor de 'echte wereld', voor grote bedrijven. Zo kwam ik terecht in een competitie voor een ontwerpopdracht bij KLM. Mijn tegenstanders waren topbureaus. Natuurlijk verloor ik, broekie dat ik was. Maar het ontwerpbureau dat won, Landmark, vroeg of ik bij hen kwam werken.

Ze wisten zeker dat ik 'nee' zou zeggen, ik was immers nét mijn eigen studio begonnen. Maar mij leek het juist handig op een plek te zitten waar veel interessante projecten waren. Niet dat ik daar een toekomst voor mezelf zag, hoor. Ik zei: 'Goed, maar over drie jaar ben ik weg. En in de tussentijd wil ik mijn studio aanhouden, zodat ik ook eigen opdrachten kan doen.' Belachelijk, zo'n grote mond. Maar het mocht allemaal. Ik kreeg nog goed betaald ook.

Het was een geweldige tijd. Officieel hadden Marcel Vroom en Ton Haas de leiding, maar we deden veel samen. De rest van het personeel bestond vooral uit techneuten.

Ik kreeg veel vrijheid. Zo maakte ik voor een tentoonstelling in Nijmegen twee ontwerpen: één voor Landmark, en één voor mijn eigen studio. Het ene heette tears tank en het andere time eating machine. De grap was: beide objecten waren exact hetzelfde. Alleen, ze moesten iets anders voorstellen, en ze kwamen van verschillende ontwerpbureaus.

Ik wilde discussie uitlokken over originaliteit en eerlijkheid: ik wilde laten zien dat de leugen veel interessanter is dan de waarheid. Ton en Marcel vonden het fantastisch, maar uit Nijmegen kwam totaal geen reactie. Belachelijk! Waarschijnlijk begrepen ze het niet.

Bij Landmark leerde ik vooral de praktijk. De gewone dingen: hoe je met klanten moet omgaan, hoe je rekeningen schrijft, hoe je je verhaal vertelt aan een opdrachtgever. En de lunch! Elke dag werd er veel tijd en liefde besteed aan de gezamenlijke lunch. Daardoor werd de groep een beetje een familie van elkaar. Ik had altijd gedacht dat ontwerpen iets voor mij alleen was, maar bij Landmark zag ik wat je met een goed team kunt bereiken.

Na twee en een half jaar merkte ik dat ik aan het veranderen was. Een goeie ontwerper gaat niet zitten wachten tot hij nieuwe opdrachten krijgt, die is altijd op zoek naar nieuwe informatie en invalshoeken voor volgend werk. Maar dat hoorde nu juist níet bij mijn verantwoordelijkheden. Ik merkte dat ik me - sorry dat ik het zeg - ging gedragen als een werknemer. Dat was het moment om weg te gaan, precies zoals ik van te voren had aangekondigd."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden