Bejaarde hippies blijven India trouw

Reportage | Aanwas van jongeren stokt

Een charmante verschijning van in de zestig doet haar zonnebril af en ploft neer op het terras van het Franse restaurant 'Le Morgan' in Auroville. Oud-journaliste Mauna van der Vlugt is een van de pioniers die in de Indiase leefgemeenschap Auroville kwamen wonen, ook al lijkt ze met haar hoofddoek - type Brigitte Bardot - en verzorgde uiterlijk allerminst op de hippies die begin jaren zeventig naar India zwermden om een betere wereld te stichten.

Zelf vertrok Van der Vlugt - voorheen werkzaam bij Tros Kompas - in 1963 liftend richting India, maar ze bleef 'hangen' aan een Turk in Istanbul. In 1971 probeerde ze het nog een keer, en belandde ze voor het eerst in Auroville. Daar raakte ze diep onder de indruk van 'de Moeder', stichter van de gemeenschap (zie kader). Van der Vlugt bleef, trouwde en kreeg een kind. Binnenkort woont ze veertig jaar in de commune. "Ik ga nooit meer weg", zegt ze.

Dat geldt voor meer hippies van het eerste uur, die in de twintig waren toen ze aankwamen, en nu tegen de zeventig lopen. Zij zorgen ervoor dat Auroville vergrijst. Inmiddels heeft de gemeenschap al een eigen crematorium en wordt er een uitvaartcentrum gebouwd. Er is ook een poging gedaan om een bejaardentehuis te stichten maar daar wilde niemand wonen.

Met het ouder worden van de eerste generatie ontstaan meer problemen. Ouderen kunnen minder goed tegen de klamme hitte in het zuidoosten van India en worden minder flexibel. Ze spreken niet altijd de Tamil-taal van de omliggende dorpen. Er is weliswaar een kliniek binnen Auroville, maar voor meer ingewikkelde ingrepen moeten zieken naar een Indiaas ziekenhuis buiten de gemeenschap.

Sommige idealen uit de begintijd zijn bovendien onderhevig aan slijtage. Zo is er meer behoefte aan privacy gekomen. "Huizen zijn nu omringd door hagen met doornen en metalen hekken", schrijft Roger Toll, oud-Auroville-bewoner, in 'Auroville Today'. "Mensen bewaken hun land alsof ze eigenaar zijn." Permanente bewoners wonen ook niet meer in hutten: tegenwoordig worden voornamelijk moderne appartementen gebouwd.

Andere idealen van Auroville passen juist wel heel goed bij de huidige tijdgeest: biologisch eten, gemeenschapsgevoel, leven met de natuur en sociale projecten. Jongeren voelen zich nog altijd aangetrokken door het gedachtegoed van Auroville en melden zich aan als vrijwilliger.

De Duitse Elisabeth Delor (19) doet een jaar onbetaald werk bij een herbebossingsproject nabij Auroville. De vrijwilligers planten en irrigeren bomen en doen corvee in de grote tent waar ze drie keer per dag gezamenlijk zelfgekookte veganistische maaltijden eten - op de grond. Slapen doen ze onder muskietennetten in traditioneel gebouwde hutten die 's avonds onverlicht zijn. Ze leven nog als de eerste Aurovilianen in de jaren zeventig.

Maar de aanwas van jongeren is niet groot genoeg. "Het probleem is dat de Auroville-toelage niet genoeg is om in je eigen levensonderhoud te voorzien. Om hier te kunnen wonen, heb je eigen geld nodig", zegt Rob Hessing (60), oud ANP-journalist en nu persvoorlichter bij Auroville's OutreachMedia. "We hebben jonge mensen nodig", zegt hij. Auroville is immers bedoeld als een laboratorium, een plek om nieuwe dingen uit te proberen.

Willen de vrijwilligers ooit definitief gaan wonen in het 'experiment van menselijke eenheid'? Elisabeth weet het nog niet. "Eerst wil ik meer van de wereld zien."

Universele stad met 47 nationaliteiten

Auroville werd in 1968 opgericht als 'experiment van menselijke eenheid', gebaseerd op de ideeën van de Indiase goeroe Sri Aurobindo. Het project kreeg concreet gestalte door zijn medewerkster Mirra Alfassa, volgens Indiase traditie 'de Moeder' genoemd. "Auroville is bedoeld als een universele stad waar mannen en vrouwen van alle landen in vrede en progressieve harmonie kunnen leven", zei de Moeder.

Er wonen nu zo'n 2200 mensen in Auroville, van 47 verschillende nationaliteiten. Er zijn meer dan duizend Indiërs, veel Fransen, Italianen en zo'n 85 Nederlanders. Het dorp bestaat uit een dichtbegroeid park met zandpaden die leiden naar verschillende 'communities' (groepen individuele huizen) met namen als 'Gratitude' en 'Courage'. Er is een gemeenschapskeuken, de 'Solar Kitchen' die op zonne-energie werkt, een Koreaans 'stilte-restaurant' waar niet wordt gesproken, en vele andere eetgelegenheden.

Persoonlijk bezit kent men niet, Aurovilianen werken binnen de gemeenschap voor een toelage ('maintenance') die niet wordt uitgekeerd in cash, maar volgens een soort kredietsysteem. Etenswaren, gebruiksvoorwerpen en energie worden binnen Auroville verbouwd en geproduceerd, zoals biologische groenten, handgemaakte sieraden en gerecycled papier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden