Begrip voor pedofilie

Begrip voor pedofilie werd van ons gevraagd. Daarom ging het in de dramatisch afgelopen actie van Van Drimmelen. Het tragische in deze zaak was dat de hele actie achterwege had kunnen blijven, omdat ieder die over enig invoelingsvermogen beschikt dat begrip wel moet hebben. Neem het volgende gedachte-experiment. Eerst iets wat feitelijk waar is. Ik hou van goedlachse volwassen blonde vrouwen. Mijn hele leven al. Nu ben ik er met een getrouwd en hou ik er nog maar van één. Niet een echt schokkende coming out, zult u zeggen.

Maar stel nu eens dat ik zou leven in een cultuur waarin bijna alle relaties op seksueel gebied geoorloofd zijn (homoseksualiteit, pedofilie enzovoorts), behalve een: die tussen mannen zoals ik en goedlachse, volwassen blonde vrouwen. Levend in zo'n cultuur, loop ik voortdurend met mijn ziel onder de arm. Als een blonde vrouw langs loopt op straat, dan draai ik spontaan het hoofd om. Maar ik moet ook onmiddellijk mijn blikken corrigeren, want ik word bestraffend aangekeken door medeburgers die mijn gedachten lijken te kunnen raden. Bij contacten met blondines op het werk, op straat, in de winkels - voortdurend moet ik mijn speciale belangstelling voor hen op stuntelige wijze verbloemen, iets dat aan mijn gedrag een onbeholpen voorkomen geeft.

Een dergelijk leven is - om het zacht uit te drukken - geen pretje. Ik ken de redenen waarom in mijn cultuur het seksueel contact tussen mannen en blondines wordt afgewezen. Zij zijn minder weerbaar. Maar dat doet niets af aan het feit dat ik van ze hou, want die verminderde weerbaarheid verandert niets aan mijn gevoelens. Bij tijd en wijle word ik razend op mijzelf. Waarom ben ik niet normaal? Waarom kan ik die blondines niet gewoon links laten liggen? Soms word ik - gelovig als ik ben - razend op mijn God. Waarom heeft Hij alle seksuele geneigdheden gericht op sociaal geaccepteerde doelen, maar die van mij uitgerekend zo gekanaliseerd dat ik voortdurend in onmin met mijn omgeving moet leven?

Dit kleine gedachte-experiment, een uitstapje naar een cultuur die niet bestaat, zou ons allen begrip moeten geven voor mensen wier seksuele gerichtheid anders is dan door ons acceptabel wordt geacht. Maar nu de centrale vraag: verandert dat begrip ook maar iets aan ons antwoord op de vraag of de pedofiel uitvoering mag geven aan zijn verlangens? Helaas niet. En misschien ligt daar wel het echte drama, namelijk dat met alle begrip een pedofiel nog steeds niet geholpen wordt in waar het hem eigenlijk om gaat: de bevrediging van zijn onmogelijk verlangen.

Na de nutteloze en zo desastreus geëindigde actie van Van Drimmelen komt het PvdA-Eerste Kamerlid Le Poole nu met een nieuwe goedbedoelde maar even ondoordachte actie. Zij heeft gezegd dat mensen die zijn veroordeeld wegens een zedendelict met kinderen een tweede kans verdienen om opnieuw met kinderen te werken. Je kunt iemand niet zijn hele leven achtervolgen met iets waarmee hij een keer in de fout is gegaan, zegt deze senatrix (Trouw, 5 oktober). Het klinkt net zo tolerant, ruimdenkend, liberaal en moreel zuiver als de stelling dat men begrip moet hebben voor pedofilie.

Maar het is in werkelijkheid net zo naïef en wreed. Naïef, omdat het aangeeft dat iemand die zo iets zegt geen flauw benul heeft van de overweldigende kracht van de seksuele impuls. Wreed, omdat het mensen wil plaatsen in een situatie waarvan elk weldenkend mens kan voorspellen dat zij daarvan de verleidingen niet kunnen weerstaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden