beeldende kunst

Http://www.cmp.ucr.edu/gun-show/default.html.

“Het feit dat deze deelnemers zichzelf kunstenaars noemen en deze puinzooi 'kunst', is om te lachen. Nog meer loser lies van beklagenswaardig liberaal links.” Met deze reactie op een internet-pagina waarmee het museum de expositie wereldwijd presenteert, laat Jon Massaro er geen twijfel over bestaan dat hij aan de kant van de wapenlobby staat.

Iedereen die niet onvoorwaardelijk juicht over wapens, behoort in zijn ogen tot het kamp van de 'leftist anti-gun propaganda'. De expositie zelf is veel genuanceerder. Met internet als dankbaar hulpmiddel kunnen we de expositie meebeleven. Zeker deze tentoonstelling, die sterk leunt op de fotografie, een medium dat zich goed laat reproduceren op het net. Door middel van veel tekst en per kunstenaar één gereproduceerd kunstwerk, krijgen we een indringend inzicht in de intenties en de visies van de deelnemers aan de tentoonstelling.

De kunstenaars sparen zichzelf niet. Vaak blijken zeer persoonlijke ervaringen verwerkt in de projecten. Slechts een enkeling neemt een ferme positie in, de rest benadert het wapen vooral als object: esthetisch danwel sociologisch.

Kean Wilcox is zo'n kunstenaar die autobiografisch werkt. Zijn referentiekader ten opzichte van wapens is zijn vader, een boordschuttter in de Tweede Wereldoorlog. Hij raakte zwaar gewond en werd zowel fysiek als emotioneel beschadigd. Zelf diende Wilcox in Vietnam; van jongs af aan had hij geleerd dat een echte man wapens draagt. Wilcox schetst het verhaal van een maatschappij waarin mannen met wapens (GI Joe) het rolmodel voor mannen zijn, zoals Barbie het rolmodel voor vrouwen is.

Om dit te verduidelijken fotografeert hij GI Joe-poppen in gechargeerde stereotiepe standen. 'Dit is wat we kinderen als na te jagen voorbeeld geven' is zijn motto. Wilcox koos modellen uit het 'American Museum of Consumerism and Pop Culture', zoals hij de supermarktketen WAL-MART noemt.

Ook bij Nancy Floyd komt Barbie om de hoek kijken. Niet als rolmodel dit keer, maar als een van de vele vrouwen die zich bewapenen. “De maatschappij,” zegt zij, “denkt nog steeds dat mannen vrouwen zullen beschermen als ze in gevaar zijn. Te vaak echter wordt een vrouw aangevallen op een parkeerplaats of in elkaar geslagen door haar man, terwijl er niemand in de buurt is. Hoewel vrouwen verschillende methoden zoeken om zichzelf te verdedigen, kiezen sommigen ervoor zich te bewapenen. Het project 'stopping power' gaat over deze vrouwen.”

Andy Anderson houdt zich bezig met weer een heel ander facet: 'Drive-By Shooting', een dagelijkse praktijk onder Amerikaanse gangs, waarbij vanuit een auto op een slachtoffer of een object wordt geschoten. Anderson filmde vanuit de auto locaties waar zich schietpartijen voordeden, terwijl een monotone stem kille rapporten van de incidenten voorleest. Vier per minuut, achter elkaar door, het tempo waarin ze ook in werkelijkheid plaatshebben.

Anthony Aziz en Thomas Bayard belichten de esthetische kant van wapens. Aziz maakt glossy opnames van kogels van verschillende makelij uit diverse landen. Bayard zoomt in op onderdelen van een uit elkaar gehaalde M-1A. In zijn geheel is het een moordwapen, maar alle onderdelen apart zijn voor Bayard kleine sculpturen met een eigen beeldende schoonheid.

Het zijn slechts vijf voorbeelden uit een aanbod van 21 projecten. Om ze allemaal een beetje te verkennen, ben je zo anderhalf uur bezig, zoveel valt er te lezen en te zien. De kans is groot dat je in de echte tentoonstelling met een half uur weg was geweest. De expositie op internet dwingt je bijna om intensief met het onderwerp bezig te zijn. Zónder vooropgezette ideeën, iets dat de heer Massaro ontgaan is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden