beeldende kunst

T/m 30 april, NS-station Maastricht, di t/m zo 10 tot 17 uur.

Op een bijna sluipende manier dringt Georgina Starr met haar werk door in je onderbewuste. Samen met dertien anderen doet zij mee aan 'De Koffer van de Celibatair'. Het is een door de gastconservatoren Nicolette Gast ('Century '87' en 'Nachtregels') en Ardi Poels georganiseerde tentoonstelling die bezit heeft genomen van het Maastrichtse NS-station.

Starr is niet de enige die je plotseling confronteert met iets dat zweeft tussen vertrouwd en ontregelend. Henk Visch heeft een reclamezuil omgetoverd tot aquarium (inclusief kitsch-decor), Frank Mandersloot heeft de bovenverdieping van een seinhuisje geannexeerd tot leestafel voor het wereldnieuws met het panorama van Maastricht als referentiepunt, Michel François laat tussen de reclameborden indringende zwart-wit foto's opduiken en Aernout Mik tovert een passage over het spoor om tot een slecht geproportioneerde huiskamer. Het is soms een onwezenlijke ervaring.

'De koffer van de celibatair' is vooral een verzameling losse fragmenten. Het is een tentoonstelling met botsende werelden, zowel tussen de werken onderling als tussen de werken en het station, met de reiziger als katalysator of lijdend voorwerp. Je reist van verbeelding naar verbeelding, van verhaal naar verhaal, maar één overkoepelende, begeesterende visie houd je er niet aan over.

Als tentoonstelling heeft 'De koffer van de celibatair' natuurlijk wel iets: zwerven over het station, een reis beleven nog voordat je op reis bent gegaan. Dit komt het krachtigst over op de plekken waar je bijna tegen wil en dank met de kunst wordt geconfronteerd. Daar verwacht je die parallelle werelden niet en zorgen ze dus voor extra verwarring.

Daarom is het bijna jammer dat de helft van de tentoonstelling zich op de zolderverdieping van het station afspeelt, waar niet de directe interactie met het reizende publiek is. Bijna, want hier is een paar prachtige installaties te zien. Van Fransje Killaars bijvoorbeeld. Met felgekleurde tapijten (geïnspireerd op de Indiase textielkunst) toverde ze een van de ruimtes om tot een fascinerende moskee-achtige zaal met een contemplatieve oosterse sfeer.

Merijn Bolink verrast met een sculptuur in de vorm van een menselijk hart, opgebouwd uit de planken die hij uit de vloer heeft gezaagd. In deze vloer blijft daardoor een hartvormig gat zitten, waarin de sculptuur wordt geëxposeerd. Het is een fascinerend spel met dubbele betekenissen. Het gebouw wordt door Bolink gedeeltelijk gesloopt, maar met het sloopmateriaal blaast hij het symbolisch weer nieuw leven in. Zoals de tentoonstelling als geheel de verwaarloosde zolder vitaliseert.

'De koffer van de celibatair' lijkt opgebouwd rond de begrippen station-trein-reizen-koffer-persoonlijke bezittingen. Het laat alle ruimte voor een persoonlijke associatieve kunst, die onverhoedse confrontaties uit kan lokken. Een prachtige speelplaats voor kunstenaars die stevig geworteld in hun eigen discipline snuffelen aan maatschappelijke fenomenen. Als een celibatair dus, die niet vreemd gaat, maar wel met zijn koffertje door de wondere wereld reist.

Het station is hiervoor als plek natuurlijk fenomenaal. Het is een doorgangsruimte én een wachtruimte die zowel vluchtige als geconcentreerde aandacht krijgt. De kunst wordt in de context van het volle leven gezet en moet maar zien of het overeind blijft. In een tentoonstelling als 'De koffer van de celibatair' kan de kunst haar relevantie bewijzen.

De trend om die confrontatie met de werkelijkheid te zoeken is niet nieuw. Sinds een jaar of tien is het bon ton om op alternatieve lokaties tentoonstellingen te organiseren. Oude loodsen, ontmantelde panden, desolate fabriekshallen, huiskamers, alles kon ineens als expositieplaats dienen. De traditionele expositiezalen werden als beperkend ervaren. Kunst moest midden in de maatschappij staan en niet langer begraven worden in de witte tombe van het museum. Waarvan in het Station van Maastricht acte wordt gegeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden