De Megastad

Bedankt brutale apen, nu doet mijn douche het niet

Twee apen bij het parlementsgebouw in New Delhi. Beeld AFP

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Donderdagochtend, acht uur. Ik draai de douchekraan open. Niets. Oh ja, bedenk ik me: de pomp moet nog aan.

Na enkele jaren in een huis met een automatische pomp te hebben gewoond, moet ik er weer even aan wennen, maar zo gaat het in de meeste middenklasse-woningen van Delhi. Het water uit de kraan komt uit een grote, zwarte tank die op het dak staat. De tank is aangesloten op het waterleidingnetwerk van de gemeente, maar wordt niet automatisch gevuld. Dat moeten we om de zoveel dagen zelf doen, door die elektrische pomp aan te zetten. Na een half uurtje kunnen we dan wel weer douchen en na een uur is de tank weer vol.

Maar deze keer gebeurt er niets. Drie uur later staat de douche nog steeds droog. Aan de pomp kan het niet liggen, die hebben we twee weken geleden nog door de elektricien laten maken. Misschien is er iets mis met de aansluiting tussen de tank en onze kraan. Ik bel de loodgieter. Weer een uur later komt hij met de diagnose: de pijp tussen het waterleidingnetwerk en onze tank is gesloopt. De daders: een stel brutale apen.

Aan de kabel geknabbeld

De apen van Delhi zijn berucht. Een paar maanden geleden deed onze wifiverbinding het niet meer en toen trok de technicus een soortgelijke conclusie: apen hadden aan de kabel geknabbeld. Er zijn ook weleens apen ons huis via de balkondeuren binnengedrongen om de koelkast te plunderen. 

Extremere apenstreken verschijnen met regelmaat in de kranten: kinderen worden gebeten, belangrijke documenten van de regering zouden eens zijn verwoest, en enkele jaren geleden is een politicus zelfs om het leven gekomen doordat hij in gevecht met apen van zijn dakterras viel.

Hiermee vergeleken valt een doucheloze ochtend dus wel mee. Helemaal gezien de watersituatie van miljoenen stadsgenoten, die niet of beperkt zijn aangesloten op het waterleidingnetwerk.

Watermaffia

Er zijn mensen die elke dag om zes uur de wekker zetten om een aantal grote emmers voor de rest van de dag te vullen. Er zijn ook mensen die elke dag met emmers op straat staan te wachten op water van de overheid, dat zonder duidelijk schema via tankauto’s wordt rondgebracht. Anderen lopen twee keer per dag heen en weer naar een gemeenschappelijke kraan. Wie het zich kan veroorloven, koopt grote tanks van de zogenoemde watermaffia, die het vaak buiten de stad oppompt en ver boven de overheidsprijs verkoopt.

Ondertussen worden de auto’s bij mij in de straat dagelijks met een volle emmer per stuk gewassen, en hoeveel water wij thuis ook verbruiken, de rekening blijft hetzelfde. Het waterpompsysteem helpt ook niet mee, vooral op ochtenden waarin de gezinsdrukte mijn brein al gauw overneemt. Regelmatig denk ik er pas aan de pomp uit te zetten als de tank overstroomt en ik het water van het dak op de grond, drie verdiepingen lager, hoor klateren. Ik zou graag een boete voor de verspilling betalen. Maar aan wie?

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden