Baret

Helemaal geen kalotje, zou dat geen uitstekende oplossing zijn van het barettengeschil in het leger? Volwassen kerels, die als het over mode gaat kunnen bogen op een historie van ontkenning, machtsmisbruik en haarnetjes, maken ruzie over de kleur van de baret. Het moet allemaal één pot groen-bruin worden en niet meer de groene baret exclusief voor de commando's, de rode voor de luchtmobiele brigade en ik mag hopen dat de Huzaren van Boreel nog bestaan, die hadden zo'n zwarte cafetaria-muts met een geel kwastje eraan -de vijand werd geacht in een deuk te schieten van het lachen, waarna er weer een aantekening bij kwam op het regimentsvaandel, de hoofdprijs te Quatre Bras. Maar waartoe zo'n baret? Wie loopt er nog met zo'n hoofddeksel, helemaal sinds het laatste golfje van hoeden-aanstelleritis onder heren in de penopauze? Ik was laatst nog eens in Frankrijk, maar daar zie je zelfs onder de bejaarden zelden nog iemand met een alpinopet, laat staan met ook nog een dun snorretje, een stokbrood onder de arm en twee boules in de hand: jarenlang dé Fransman. Mijn vader had heel vroeger een alpinopet, die zette hij op als hij de scooter nam. Later kwam daar ook nog een dikke lederen jas bij. Heerlijk warm aangekleed en toch een heer, dankzij de alpinopet. Pas later kwam men erachter dat het verstandiger was om zo'n onflatteuze valhelm op te zetten. Toen kregen we onze eerste auto.

En ik m'n eerste alpinopet, ik moest in militaire dienst. Het was de bedoeling dat je dat ding zo belachelijk mogelijk op je hoofd zette. Alsof je niet helemaal spoorde. Volwassen mannen die ons moesten leiden als de Rus kwam, zagen erop toe dat wij niet stiekem de alpinopet nat maakten en rechts naar beneden trokken. Had je dat wel gedaan, dan werd je tijdens het appèl gecorrigeerd en als je voor de tweede keer werd betrapt, kreeg je straf: een extra kamerwachtje of zo. Het moest een bezopen gezicht zijn omdat we anders door de burgers versleten konden worden voor 'oude stomp'. Dat zij dachten dat het wel snor zat met hun veiligheid, terwijl wij nog geen geweer hadden aangeraakt.

De kleur doet er mij niet toe, maar ik ben ineens wél voor allemaal een nieuwe baret.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden