Barbier Van Liempt: Ik ben niet zakelijk, meer een flierefluiter

ARNHEM - Het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem heeft er deze zomer een nieuwe attractie bij. Na de bakker en de kaasmaker is er nu ook een echte barbier aan het werk. In de ouderwetse herenkapsalon scheert de 49jarige Brabantse Peer van Liempt zijn klanten voor een dubbeltje.

"Ik wist al heel vroeg dat ik kapper wilde worden. Mijn vader had een kapsalon in het cafe. Dat zag je vroeger wel vaker. Op een dag kreeg ik ruzie met een leraar op de mulo en toen wilde ik van school af. Mijn vader zei: 'Dan word je maar kapper'.

Eerst heb ik een half jaar bij een andere kapper alleen maar staan inzepen, totdat een klant zei: 'He Peer, scheer maar'. Daarna ben ik bij mijn vader in de zaak gaan scheren. In die tijd was zo'n kapsalon een heel sociaal gebeuren. Als een klant een week miste, dan ging je ernaartoe, kijken wat er mis was.

Met twintig jaar ben ik voor mezelf begonnen en toen begon de ellende. Het dorp breidde uit en dus moesten er in Nuenen nog twee kapsalons komen. En ik was dan wel een goede kapper, maar geen goede ondernemer. Ik ben niet zakelijk, ik ben meer een flierefluiter. Ik kwam toen op het idee om op reis te gaan met mijn kappersspullen. Dus heb ik een aantal jaren geleden mijn drie kapperszaken verkocht.

Mijn vrouw is gaan werken voor halve dagen en ik trek het hele land door. Zo kunnen we samen goed rondkomen, al is het geen vetpot. Minder geld, maar wel veel meer lol. Je wordt niet echt rijk van een dubbeltje per scheerbeurt, maar ik zie dit dan ook meer als een geintje. Je kan wel een gulden gaan vragen, maar dan is de lol eraf.

En ik krijg natuurlijk wel vaak meer, want ik maak er een heel circus van. Je moet dat een beetje brengen. De vrouwen zijn dan mijn beste fanclub. Die moedigen de mannen aan om op de stoel te gaan zitten, want zelf durven die heren dat toch niet zo snel. Bang dat ze voor schut staan. Maar als iemand zich eenmaal laat overhalen dan volgen er altijd meer.

Vorig jaar belde het Openluchtmuseum om te vragen of ik in hun kapsalon wilde scheren. Dat vond ik een heel leuk idee, want wat is nou een kapperszaak zonder kapper. Zonder activiteit zou het museum een dooie boel worden. Dat is hetzelfde als een bakkerij zonder bakker.

Alleen kon het museum mijn eten en reiskosten niet betalen. Toen heb ik de 'Vergulde Hand' gebeld en die wilde mij wel sponsoren. Zo wordt het een beetje commercieel aangepakt. In de kapsalon hangen nu ouderwetse kappersplaten van die firma en ik krijg mijn onkosten vergoed. De hele zomer door werk ik daar een aantal dagen en dat bevalt tot nu toe prima."

Scheerbeurt

Peer van Liempt is zelf een waar museumstuk. In zijn zwarte pofbroek met witte schort, witte blouse met zwart leren jasje en halfhoge zwarte veterschoenen past hij uitstekend in de ouderwetse herenkapsalon. In drie a vier minuten tijd worden de toeschouwers van zo'n scheerbeurt op een waar amusementsprogamma getrakteerd.

Een klein handdoekje wordt op de borst van de klant gelegd, om spatten tegen te gaan. Kwistig springt Peer van Liempt met de kwast en het scheerschuim om. De barbier, zelf drager van een indrukwekkende snor, vertelt zijn klant en het publiek niet alleen over het scheren van vroeger, maar bespreekt ook de verschillende merken elektrische scheerapparaten.

Tijdens dit 'verkoop'praatje verdwijnt de eens zo stoere eendagsbaard als sneeuw voor de zon. Met twee vingers trekt Van Liempt de huid glad en met een ouderwets klapmes schraapt hij over de kin van zijn slachtoffer. Af en toe haalt de barbier het mes een paar keer over een leren riem om de braam eraf te schuren.

Na het scheren spuit de barbier koud water uit een sifon in het gezicht van de klant. Vervolgens komt er een blok aluin aan te pas om de huid weer dicht te trekken. En om de show helemaal tot een mooi einde te brengen, masseert Peer van Liempt de huid nog even met creme. Met een klapje tegen de onderkin en wangen besluit Van Liempt de scheerbeurt.

"Als ik het land doortrek, dan schenk ik er altijd een borreltje bij, een brandewijntje, maar dat kan ik in het museum niet doen. Zo ga ik bijvoorbeeld elk jaar naar Duitsland, vlak over de grens. En iedere keer komt er dan zo'n dikke Duitser bij me zitten, tevreden achterover in de stoel, genietend van een dikke sigaar en zijn borreltje. Van hem krijg ik altijd 25 mark.

De mensen vind ik het leukste. Je komt zoveel markante figuren tegen. Ik was een keer in Wanroij aan het werk, toen er een man op mij af stapte. Hij zei dat hij een mooi werkje voor me had in Limburg, maar hij wilde niet vertellen wat. Ik moest mijn vrouw maar meenemen.

Mijn vrouw wilde dat ik die man eerst nog eens belde om te vragen waar het nu om ging. Maar weer wilde die man niets zeggen, alleen dat er veel geld mee te verdienen was. Mijn vrouw vertrouwde het niet en bleef thuis, maar ik was nieuwsgierig.

Bij aankomst in Limburg bleek dat het om een inwijding bij de Jehova's ging. Na een uur ben ik weggelopen. Dachten zeker dat ik tijdens mijn scheerbeurten een verkooppraatje voor ze ging houden. Mij niet gezien."

Van Liempt wil zichzelf geen concurrent van de kapper noemen. "Integendeel. Ik was verguisd in de kapperswereld. Ik was degene die tussen de oliebollen en de botsauto's werkte. Ze vonden het maar niets dat ik al die markten en kermissen afliep. Maar in de loop van de tijd waardeerden ze me steeds meer. Dan zagen ze me een keer aan het werk en dan wilden ze mij inhuren. Nu vragen ze me als er bijvoorbeeld een braderie is, dan moet ik voor de deur van de kapper aan het werk."

Vetkuiven

In de winter is er voor de barbier weinig te doen. Van Liempt houdt zich dan veel met het huishouden bezig. "En wat ik nu ook af en toe doe, zijn van die jaren-vijftig-feesten. Ik kan heel goed vetkuiven en 'Grace Kelly'-kapsels maken. Ik heb een oude juke-box omgebouwd tot kaptafel met alles erop en eraan, een muziekje erbij en dan ga ik de hele avond kapsels verzorgen.

Die blijven natuurlijk maar tot twaalf uur zitten, maar dan is het feest ook afgelopen. Dat heb ik nou tien a twaalf keer gedaan en ik hoop dat ik dat vaker kan doen. Bij het scheren moet je echt je gedachten erbij houden, maar met die kuiven maken kun je wat meer show eromheen bouwen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden