Opinie

Bang

Terwijl de bommen en de geweersalvo’s van terroristen aan de andere kant van de wereld weerklinken, ademt het lieflijke Nederland rust en vrede. Alsof de terroristische aanslag op het leven van publicist en regisseur Van Gogh, vier jaar geleden, geen effect heeft gehad op de serene uitstraling die dit land sinds decennia kenmerkt.

Het lijkt er zelfs op dat de gemeenschappen waaruit de multi-etnische samenleving bestaat, nader tot elkaar zijn gekomen. Ondanks de malle uitspraken die Geert Wilders van tijd tot tijd opdist. Want niemand hier die eraan denkt om met scherp in de knieën van allochtone hooligans te schieten. En als de Marokkaanse regering een slinkse poging waagt om haar inkomen uit de diaspora veilig te stellen, beklimmen vooraanstaande medelanders als eersten de barricades: ’We zijn geen expats maar Nederlanders!’ Maar er zijn ook andere geluiden. Neem nu de drie auteurs van het boek/pamflet ’Het bange Nederland’. Hoogleraren Duyvendak en De Haan en onderzoeker Engelen menen dat Nederland een ’benauwd en bevreesd land is geworden’, ten prooi gevallen aan ’paniek, hysterie en eng nationalisme’. De schuld leggen ze op het boordje van ’elites die de mensen bang maken’. Met elites (voornamelijk opiniemakers) bedoelen ze ongeveer iedereen die een andere mening dan de hunne is toegedaan. Een brede waaier van schandelijkheid die zich zelfs tot aan schrijvers als Marjolijn Februari en Joost Zwagerman uitstrekt. Het lijkt alsof de auteurs maar één ding betreuren: dat in Nederland een vrij debat en een open discussie over integratie en immigratie zijn ontstaan. Dat de luiken niet gesloten zijn gebleven zoals in de meest omringende landen. Het lijkt of de auteurs Geert Maks ’Gedoemd tot kwetsbaarheid’, dat drie jaar geleden verscheen, hebben willen nadoen. Helaas voor de drie is hun werkje bijna unaniem neergesabeld. Het genadeschot werd onlangs in NRC Handelsblad door hoogleraar sociologie Ruud Koopmans gegeven. In een lang essay liet hij duidelijk zien dat Nederland helemaal niet door eng nationalisme wordt bevangen. Integendeel: volgens internationale onderzoeken behoort dit land nog steeds tot een van de tolerantste ter wereld jegens zijn immigranten. Waarom toch nog een stukje schrijven over een boek dat zo ver van de werkelijkheid en feitelijkheid afstaat? Omdat het een ander verschijnsel aan het licht heeft gebracht. Hoewel de auteurs zich als links afficheren, zijn ze juist door linkse media en auteurs ferm tegengesproken. Van SP-Tweede-Kamerlid Ronald van Raak tot de GroenLinkse oud-parlementariër Evelien Tonkens en van de Volkskrant tot aan DeGroene Amsterdammer. Hiermee werden Duyvendak en co de facto naar de extreme periferie van de multiculturele discussie verbannen. Een uitstekende zaak, want hiermee heeft ’Het bange Nederland’ zijn nut bewezen. Door met het boek af te rekenen, laat progressief Nederland zien dat Het Debat zijn volwassen leeftijd heeft bereikt. De enige bangeriken in dit verhaal zijn de drie auteurs zelf die, bevend van frustratie, de snel veranderende samenleving niet konden bijbenen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden