Bang om te horen: u heeft de opvoeding verkeerd aangepakt

Lieve Tascha,

Wat een heftige brief heb je me vorige week geschreven over de tijd dat je aan anorexia nervosa leed. Ik kan me goed voorstellen dat alle krantenstukken over graatmagere modellen op de catwalk herinneringen bij je oproepen aan die periode.

Wat heb je mooi beschreven wat anorexia lichamelijk en geestelijk met je doet. En wat stel je me weer een vreselijk lastige vraag: hoe voelt het als je dochter zich eigenhandig kapotmaakt?

Oef!!! Ik kan nu natuurlijk mooi weer spelen en de lezers alleen informeren over de dierbare momenten die we samen met mama ook hebben gekend toen de dokter voorschreef dat we thuis een soort permanent hospitaal voor je moesten inrichten. Of over de maanden die je, toen we in Nederland tegen wachtlijsten opliepen, doorbracht in een verslavingskliniek in Londen. Vervelend dat je zo ver weg zat maar het verblijf in de Priory deed je wel goed.

Gek genoeg zijn vooral de positieve herinneringen aan die maanden me bijgebleven. In het weekend vlogen mama en ik met British Midland naar Heathrow om op tijd te arriveren voor de gezinstherapie. Om je op te vrolijken probeerden we er altijd een dagje uit van te maken: shoppen en daarna samen eten in de enige restaurants waar we van de kliniek mochten komen omdat ze daar precies wisten welke porties ze moesten opdienen: Wagamama en de Pizza Express. 's Avonds gingen we naar de film ('Slumdog Millionaire'), de musical ('Billy Elliot') of een popconcert (Coldplay). Good old days, zou ik bijna zeggen. Maar dat is natuurlijk niet zo.

Wat was het schrikken toen de psychiater zei: uw dochter is zwaar anorectisch, als ze nu niet gaat eten redt ze het niet. De eerste signalen van je ziekte waren mama en mij uiteraard niet ontgaan: de keer dat je na het beleg en de boter ook het brood van een Franse baguette probeerde te verwijderen, de Spa Rood die je niet wilde opdrinken omdat er calorieën in zouden zitten, de beschimmelde mandarijnen die we in je klerenkast aantroffen. Maar kennelijk sluit je als ouders toch zo lang mogelijk je ogen voor de ernst van zo'n ziekte.

Waarschijnlijk omdat je bang bent om te horen te krijgen: u heeft de opvoeding van uw dochter verkeerd aangepakt, het komt door u dat ze zich nu uithongert. Dat je ziek werd, gaf mama en mij een vreselijk schuldgevoel. Als ik eerlijk ben, is dat nog niet helemaal over. Bij elke kleine tegenslag in jouw leven schrik ik 's nachts wakker met de gedachte: straks begint het weer en gaat alles mis. En dan denk ik ook: wat heb ik verkeerd gedaan?

Maar gelukkig kent het verhaal van jouw magere jaren een happy end: je hebt je met veel daadkracht aan je eetziekte weten te ontworstelen.

'Je bent een voorbeeld voor veel jonge mensen die bang en onzeker zijn en aan jou kunnen zien hoe je tot bloei komt', schreef een mevrouw die zelf anorexia heeft gehad op je Facebook-pagina. Houd je daar maar aan vast!

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden