Band riekt naar gaarkeuken

AMSTERDAM - Het jaar is nog jong. Maar de eerste inzending voor de prijs voor het saaiste concert van 1992 mag al worden genoteerd: The Wolfgang Press uit Engeland.

SASKIA BOSCH

Een slordige tien jaar gaat deze groep al weer mee en in die tijd heeft de band zich de reputatie verworven van een van de meest vooraanstaande pioniers van het danceen-sample-genre. Hun grootste verdienste is wellicht dat zij altijd bewust naar vernieuwing en verandering hebben gestreefd; een niet geringe prestatie in een kunstsector waar de integriteit maar al te vaak moet wijken voor de commercie. En dan moet er natuurlijk ook niet meteen zuur gekeken worden als er eens een bok wordt geschoten. Maar voor de ongeinspireerde prut die The Wolfgang Press afgelopen donderdagavond in Amsterdam serveerde, moest alle goodwill wijken.

In een matig gevulde Melkweg presenteerde de band zich in zijn nieuwste gedaante: als dance-band naar Manchester-snit, met een mix van gitaarwave, soul, dance en hiphop-invloeden, zoals neergelegd op zijn recent verschenen vierde elpee 'Queer'.

Queer, vreemd, was het concert zeker. Of, beter gezegd, bevreemdend, doordat het volslagen onduidelijk bleef wat de Britten met hun nieuwe koers voor ogen hadden. De composities hingen als los zand aan elkaar. De dansnummers waren niet swingend, de langzame songs niet pakkend. Zanger Mick Allen kon niet zingen en mat zich dus een gekwelde pose a la Nick Cave aan, terwijl de overige bandleden keken alsof ze corvee hadden in een gaarkeuken.

Dat was dan tenminste op zijn plaats, want de muziek van The Wolfgang Press smaakte ook naar gaarkeuken: laf en doodgekookt. De brandende vraag van de avond werd daardoor waarom de bandleden eigenlijk de moeite namen om op te treden, nu ze niets te melden hadden en niet eens een smakelijke verpakking konden bieden om dit gemis te verhullen. Of was het soms de bedoeling de concertgangers net zo futloos en gedeprimeerd naar huis te sturen als de band er zelf bijstond?

Gelukkig maar dat de heren op de valreep toch nog een briljante ingeving hadden: al na veertig schamele minuten, inclusief toegiften, maakten zij zich uit de voeten, waarvoor mijn dank.

Nog te zien in: Groningen, Simplon (25/1) en Enschede, Atak (26/1).

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden