Balorig

Deze week ging ik naar 'The Fault in Our Stars', de eerste film die, naar het schijnt, Amsterdam laat zien zonder dat er drugs, hoeren en misdaad in voorkomen. En inderdaad: het is zo'n prachtige stad dat je gewoon niet begrijpt dat je daar zelf elke dag rondrolt, en het nog normaal vindt ook.

Toen ik vorig jaar in Barcelona woonde, wilde zoon F. graag Nederlandstalige boeken lezen. Die waren daar natuurlijk niet te krijgen, en een e-reader vond hij, ondanks een grote hang naar alles wat e is, niet fijn. Dus elke keer als ik in Nederland was, kocht ik wat boeken, waarbij ik me liet adviseren in een fijne kinderboekenwinkel in de buurt. Want ja, Jan Terlouw en Tonke Dragt zijn allemaal al járen geleden gelezen, en de nieuwste boeken, daar zit ik niet zo in.

De laatste keer drukte de verkoopster me 'Een weeffout in onze sterren' van John Green in de hand. Een geweldig boek, zei ze. In de haast kocht ik het zonder het zelfs maar door te bladeren. Zoon F. had het in twee dagen uit, maar vond het wel 'een beetje vreemd'. Toen ik de eerste bladzijden las, begreep ik waarom. Er komen depressies, terminale kanker, een praatgroep en 'America's Next Top Model' in voor, én zinnen van minstens veertien regels lang, waarin bijvoorbeeld Shakespeare wordt geciteerd.

Ik las het achter elkaar uit. Het is inderdaad geweldig, maar misschien niet helemaal geschikt voor een tienjarige.

Het is een liefdesgeschiedenis, en het is een boek over ziekte. De hoofdpersoon, Hazel Grace, heeft kanker en weet dat haar tijd beperkt zal zijn. Hóe beperkt, dat weet ze nog niet. Ze wordt verliefd op Augustus, die kanker heeft gehad maar al een tijdje 'schoon' is. Toch gaat juist híj dood, wat natuurlijk heel onverdraaglijk en oneerlijk is. Daarvóór brengen ze een paar heftige en romantische dagen door in Amsterdam.

Het is geen positief boek, zo van 'eigenlijk heeft de ziekte me heel veel goeds gebracht'. Het is ook niet cynisch, hoewel er veel harde grappen worden gemaakt over kanker. En dat is beide bijzonder. Kortom: ik hield het er niet droog bij. Nu houd ik het zelden droog, zeker bij kinderboeken. 'Alleen op de wereld', 'Rossy, dat krantenkind', 'Schoolidyllen': nog steeds hoor, altijd prijs.

Toen de film uitkwam, was hij wekenlang trending op Twitter. Het werd onder Amerikaanse jongeren een sport om alle locaties in Amsterdam te vinden. Het bankje waarop de hoofdpersonen een ernstig gesprek voeren en vervolgens intens zoenen was door de gemeente Amsterdam weggehaald, maar is na een golf van protest teruggeplaatst.

Maar die film, daar hadden ze zo'n onwaarschijnlijke tearjerker van gemaakt, dat ik er van de weeromstuit heel balorig van werd. Betraande ogen, omhelzingen, liefdevolle blikken, zware huilbuien, en alles omlijst door aanzwellende vioolmuziek. Ze deelden tissues uit bij de uitgang van de bioscoop, maar ik had ze even niet nodig.

'Het is een mooi leven, Hazel Grace', zegt Augustus. Zo is het, en niemand weet hoe lang het duurt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden