BALLADE

Kijk, die jongeman ben ikke, ja / Ikke was de kapitein! / Hiero, en die grote dikke, ja / Dat moet malle Japie zijn! / Opa, en die blonde jongen / Vooraan bij de fokkeschoot? / . . . / Opa, zeg nou wat! / Die jongen is je ome. Die is dood.''

RUUD VERDONCK

In de in memoriams vol Bartjes, Herdershonden en Glazen Steden is Willy van Hemert als nationaal en internationaal emancipator van het Nederlandse lied over het hoofd gezien. Nationaal, want hij was ook de schrijver van de 'Zuiderzeeballade', die het, geheel afgezien van sociale status of opleiding, met een aangepaste tekst nog steeds voortreffelijk doet op menig huwelijksfeest.

De ballade laat zich zingen als de synopsis van een tv-serie, die de concurrentie met 'De Brug' makkelijk aan kan. Ouwe boot, ouwe vissersvloot, goeie ouwe tijd, voerman laat paarden draven, aan de horizon leit Emmeloord (dat wordt de leader), Zuiderzee, fokkeschoot, ome-dood, novembernacht, brakke water, zee te keer, ongestraft slaat niemand haar neer, waar eens de golven het land bedolven, golft nou een halmenzee, de oogst is rijk. Zeg nou zelf, het is alleen een kwestie van nog wat meer dialoog.

Internationaal hielp hij het Nederlandse lied ook op weg. In 1957 won Nederland het tweede Eurovisie Songfestival met 'Net als toen', gezongen door Corrie Brokken, op muziek van Guus Jansen en op tekst van Willy van Hemert. Twee jaar later kon Schiphol de muziekliefhebbers opnieuw nauwelijks verwerken, toen Teddy Scholten terugkeerde uit Cannes, waar zij het vierde festival had gewonnen met 'Een beetje', muziek Dick Schallies en tekst weer Willy van Hemert.

Dat laatste liedje vol gemeenplaatsen, schreef de toen zeer eerbiedwaardige Haagsche Post in een uitzonderlijke beschouwing over de contemporaine populaire muziekcultuur, zorgde vooral door de tekst voor een internationale doorbraak van de Nederlandse taal als mogelijk toch wel melodieuze opeenhoping van rare keelklanken. De plotselinge waardering kwam door het woordrijm van achter elkaar: beetje, ideetje, cafeetje, Greetje, speet je, weet je, vergeet je, eedje. Franse chansonexperts raakten “geboeid door de steeds terugkomende ee-klank, gecombineerd met de voor de meeste volken pittig-komisch aandoende lettergreep 'tje'.” Er bleek in die rare taal toch wel te zingen, moet ook de internationale jury hebben gemeend en gunde Teddy Scholten de bloemen.

Maar de eer hoorde natuurlijk bij Willy van Hemert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden