Baken van hoop voor lotgenoten

Diana Gosens 1973-2015

Toen genezing uitgesloten was, leefde ze met de stapjes van haar kind naar het einde toe.

Toen Axel werd geboren, had ze haar levenswerk verricht. Haar blijdschap dat ze moeder was geworden, had een donkere rand. Het jongetje was gezond maar haar leven liep ten einde, dat wist ze. Ze hoopte dat ze hem nog zou zien lopen. En heel misschien zou ze hem ooit nog naar school kunnen brengen. Maar dat was allemaal heel onzeker.

Bij Diana Gosens was borstkanker ontdekt toen ze nog maar 28 jaar was. Dat was de eerste grote tegenslag in een tot dan toe onbekommerd leven. Ze was opgegroeid in de Apeldoornse wijk Welgelegen, waar destijds nog veldjes waren waar zij en haar drie jaar jongere broer fijn konden spelen. Ze was leergierig en kon niet wachten tot ze op school zou leren lezen. Op haar vierde kon ze zelf al 'Jip en Janneke' en 'Pinkeltje' lezen. Ook op school leerde ze sneller dan andere kinderen, en daardoor verveelde ze zich nogal eens. Ze werd er ook wel mee geplaagd dat ze altijd de beste was.

Op het Veluws College vond Diana een grotere uitdaging op het gymnasium. Ze slaagde in 1991 met goede cijfers. Op advies van een leraar ging ze aan de Universiteit van Amsterdam Oost-Europese studies volgen. Het was een onderwerp dat in de jaren tachtig dagelijks op de voorpagina stond. Op de dag voordat in 1991 ze naar een studentenflat in Diemen verhuisde, was het gedaan met Sovjetleider Gorbatsjov en enkele maanden later ook met de Sovjet-Unie.

Russisch was de kern van haar studie. Daar had ze profijt van bij haar bijbaantje als gids op een rondvaartboot. Veel Russische toeristen waren er nog niet, en als ze kwamen dan gaven ze geen fooi. Ze moest het hebben van andere buitenlanders. Na haar afstuderen vond ze niet meteen werk dat aansloot op haar studie. Dus volgde ze nog een marketingopleiding en ging werken voor Nestlé.

Ze verhuisde naar een etagewoning in Amsterdam-Oost, met uitzicht op de Dappermarkt, waar ze samenwoonde met haar eerste echte vriend. Bij het ministerie van economische zaken in Den Haag vond ze een baan die haar meer interesseerde. Ze was onder meer betrokken bij de verlening van exportvergunningen voor chemicaliën die militair kunnen worden gebruikt.

Diana leek een gelukkig leven te leiden totdat in november 2001 borstkanker bij haar werd ontdekt. De schok werd iets verzacht doordat er geen uitzaaiingen waren en behandeling mogelijk was. Wel moest er een borst worden afgezet.

Als ze weer eens in de wachtkamer van een arts zat, viel het haar op dat bijna alle andere patiënten vrouwen van boven de vijftig waren. Een patiënt van haar eigen leeftijd zag ze zelden of nooit.

Ze luchtte haar hart op het internetforum van vrouwenblad Viva en ze kreeg veel reacties van andere jonge vrouwen met borstkanker. Allemaal bleken ze behoefte te hebben aan contact met lotgenoten van eigen leeftijd. Jonge vrouwen maken zich andere zorgen. Over kinderen of niet, over hun loopbaan, over sport en vooral relaties.

Groot feest

Bij Diana liep de verhouding met haar vriend na vijf jaar stuk. Hij kon niet met haar ziekte omgaan. Diana verhuisde naar Den Haag, naar Bezuidenhout, dicht bij haar werk. De behandeling leek effectief en ze vierde haar dertigste verjaardag met een groot feest.

In 2004 richtte ze met een andere vrouw de Stichting Amazones op, met een website waarop jonge vrouwen met borstkanker elkaar kunnen vinden. Ze werd voorzitter, sitebeheerder en moderator.

Leergierig als ze nog steeds was, vroeg Diana artsen het hemd van het lijf. Ook op internet speurde ze naar informatie over borstkanker en werd zo een vraagbaak voor andere patiënten. Met haar kennis en optimistische houding, gaf ze veel vrouwen moed. Ze was een baken van hoop.

In 2005 ging ze bij het ministerie van buitenlandse zaken werken. Ze volgde het diplomatenklasje bij het Instituut Clingendael, de kweekvijver voor nieuw talent. Ze zou, zoals gebruikelijk bij het departement, afwisselend werken in Nederland en het buitenland. Eerst kreeg ze een baan op het Haagse departement zelf, onderbroken door een periode bij de OPCW, de organisatie die het verbod op chemische wapens controleert.

Haar belangrijkste taken bij de Stichting Amazones droeg ze over aan anderen. Ze deed nog wel mee aan de Dam-tot-Damloop om geld in te zamelen. Ook speelde ze een rolletje in een toneelstuk dat ze hadden gemaakt over een wachtkamer vol vrouwen met borstkanker. Diana had subsidie geregeld en ze traden op in verscheidene ziekenhuizen.

Het ging zo goed met haar dat ze begon na te denken over kinderen. Via datingsites op internet zocht ze contact, maar daar kwam niets serieus uit voort. Tot ze eind 2007 de vijf jaar oudere natuurkundige en statistisch onderzoeker Gerard van Leeuwen ontmoette. Hun eerste afspraak was op het station van Woerden, waar ze een wandeltocht begonnen. Bij het eten vertelde ze dat ze borstkanker had gehad en dat ze een borst miste. Dat was een spannend moment. Gerard reageerde goed, vond ze, en ze maakten een tweede afspraak.

Zwanger

In de zomer gingen ze met vakantie naar Noorwegen, waar ze besloten bij elkaar te gaan wonen. Hij trok bij haar in. Een klein jaar later werd ze zwanger, haar grote wens.

Toen ze zes maanden zwanger was, kreeg ze te horen dat de kanker weer de kop had opgestoken. Deze keer zag het er slecht uit door uitzaaiingen in de lever. Genezing leek uitgesloten, maar er waren mogelijkheden die haar leven zouden kunnen rekken. Haar belangrijkste zorg was haar ongeboren kind. De artsen verzekerden haar dat het geen kwaad kon.

Opnieuw kwam ze in de mallemolen van behandelingen en opnieuw viel het haar op dat er zoveel fouten worden gemaakt. Ze hield een weblog bij: "Infuus te snel, te langzaam, pleisters vergeten, alcohol vergeten, kraantje niet opengezet, ernstige rekenfouten, ik heb alles al gezien. Het loopt daar niet. Verpleegkundigen zijn boven de 50, kunnen niet met computers omgaan ('Hoe schrijf je paclitaxel?'). De meesten werken maar twee dagen in de week (te weinig om routine op te doen). En continu klagen dat het zo druk is. Meestal lig ik alleen op een tweepersoonskamer en is het bed naast me uren onbezet. Hoezo druk?"

Ze was ongetwijfeld een kritische patiënt die alles controleerde. Slechts één arts, een vrouw van haar leeftijd, had haar volledige vertrouwen.

Toen haar kind, Axel, gezond ter wereld kwam in februari 2010 was dat een grote opluchting. Voortaan leefde ze van stap tot stap in zijn ontwikkeling. Toen hij de trap op kon lopen, was dat een mijlpaal, want ze was bang dat de kracht om hem te dragen haar zou ontvallen.

Ze bleef werken op het ministerie, waar ze werd overgeplaatst naar de afdeling die belast was met Irak. Haar conditie was zo goed dat ze zelfs voltijds werkte, met alleen ouderschapsverlof. Uitzending naar het buitenland zat er voor haar niet meer in. Wel ondernam ze verscheidene reizen naar Irak. Ook probeerde ze Nederlandse bedrijven te bewegen om in Irak een vestiging te beginnen.

Maar haar krachten namen af. In september 2014 bezocht ze namens een patiëntengroep nog een medisch congres in Madrid. Maar in januari moest ze stoppen met haar werk. Ze hoopte dat ze Axels vijfde verjaardag in februari nog zou halen. Toen die dag aanbrak, vroeg hij of ze niet dood wilde gaan voordat hij terug was van school. Ze heeft zijn wens vervuld.

Diana Renate Gosens werd geboren op 20 maart 1973 in Apeldoorn. Ze stierf op 5 maart 2015 in Den Haag.

In 2004 richtte ze de Stichting Amazones op, voor jonge vrouwen met borstkanker

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl Of per post naar Trouw/Naschrift, postbus 859, 1000 AW Amsterdam

Diana Gosens' belangrijkste zorg tijdens haar ziekte was haar ongeboren kind.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden