ColumnStijn Fens

Badr, Rico en ‘The Two Popes’

Eigenlijk klopt er historisch gezien heel veel niet aan ‘The Two Popes’, de film over een aantal ontmoetingen tussen paus Benedictus XVI en de Argentijnse kardinaal Jorge Mario Bergoglio die hem later als paus Franciscus zou opvolgen. Dat wist ik al toen ik dit moderne sprookje in de bioscoop ging bekijken, een paar dagen voordat de Messias wederom geboren zou worden.

De zaal was al donker, toen een medewerker weer even licht maakte om ons een fijne voorstelling te wensen. “Dank u wel”, zeiden we in koor, alsof we met z’n allen in een mis zaten. Om mij heen zaten vooral oudere mensen, die – zo leek het mij – de film in alle onbevangenheid tot zich zouden nemen. Dat kon niet van mij gezegd worden. Voor mij was deze voorstelling vooral een spelletje: ‘Zoek de tien verschillen’.

De film begint geestig. Je ziet Franciscus – nog maar kort paus – een poging doen om telefonisch een vlucht te boeken naar het vluchtelingeneiland Lampedusa. Hij noemt zijn naam: “Bergoglio, Jorge Bergoglio”. De telefoniste zegt schertsend: “Net als de paus?”. Dan moet Franciscus zijn postcode opgeven. Die weet hij niet. Hij is net verhuisd. “Vaticaanstad”, stamelt hij nog. De telefoniste verbreekt de verbinding.

Unfinished business

Raar, dacht ik, Franciscus die Engels spreekt, een taal die hij slecht beheerst. En zo kloppen er dus wel meer dingen niet. Anthony Hopkins, die Benedictus speelt, lijkt niet echt op de Duitse paus. Ook zíjn Engels is te goed. Die twee pausen hebben elkaar in 2012 helemaal niet uitgebreid gesproken. En de gedachte dat Benedictus het pausschap min of meer aan Bergoglio zou hebben doorgegeven is tamelijk belachelijk. Ik keek naar de mensen om mij heen: die hadden nergens last van, zo te zien.

Maar toch: Jonathan Pryce is akelig goed als de Argentijnse kardinaal en naarmate de film vordert, word ook ik verleid. De vormgeving klopt tot in de details, maar die verdwijnt steeds meer uit zicht. Uiteindelijk blijven die twee oude mannen over en ontstaat een fascinerend en aandoenlijk verbaal gevecht over de toekomst van de kerk en over zaken uit hun beider leven die nog niet verwerkt waren. Zoals de Engelsen zeggen: unfinished business. 

Uiteindelijk verzoenen de twee zich met elkaar en hun verleden en dansen ze zelfs samen de tango.

Beleefdheidsbezoekjes 

Twee dagen na mijn bezoek aan ‘The Two Popes’ keek ik op televisie naar het gevecht tussen twee andere prijsvechters: Badr Hari en Rico Verhoeven. Een paar jaar geleden streden zij al tegen elkaar, maar toen raakte Badr al snel geblesseerd. Verhoeven won toen, maar het was nog niet klaar tussen de twee. Unfinished business.

Ook hier duurde de aanloop naar de eigenlijke confrontatie lang. Eerst waren er allerlei schermutselingen tussen andere kickboksers. Ik kan niet goed kijken naar twee mensen die elkaar – zo lijkt het althans – proberen verrot te slaan en te schoppen. Een lange zwarte bokser zat een tijdje in de ring achter een witte collega aan, tot hij hem een harde stoot in de buikstreek gaf, en vervolgens zag ik een lever vijftien centimeter van plaats verwisselen.

Eindelijk betraden Rico en Badr de ring. Het kabaal om hen heen was enorm, maar dat hoorde ik al snel niet meer en ook hier bleven alleen die twee mannen over. Verhoeven had het moeilijk, kreeg twee keer acht tellen voordat Hari zich met een hoge trap zwaar blesseerde. Einde gevecht. Badr lag op de grond, kon niet meer overeind komen en toen hij wist dat hij opnieuw verloren had, begon hij te huilen. Toen gebeurde het: Rico Verhoeven kwam op hem af, legde zijn arm op de schouder van Badr Hari en troostte hem. Later omhelsden ze elkaar. Samen de tango dansen kon niet meer, maar voor de rest leek niets meer onmogelijk.

Waarschijnlijk werd ik ook hier verleid en zag ik de dingen mooier dan ze waren, net als in ‘The Two Popes’. Over die film nog dit: Benedictus en Franciscus wonen al jaren op een paar honderd meter afstand van elkaar. Af en toe bezoekt de huidige paus zijn voorganger, zoals wij vroeger als kinderen met Kerst naar onze grootouders moesten. Beleefdheidsbezoekjes. De twee verschillen enorm van elkaar, in stijl en persoonlijkheid en ook in de soort kerk die zij voorstaan.

 Toch goed dat er sprookjes bestaan.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden