reportage

Backpacken met de kleinkinderen, hoe is dat?

Beeld RV

Een van haar kleinzoons kwam met het idee: ‘Oma, ik heb ook een rugzak. Nu kunnen we backpacken.’ 

En nu loopt journalist Anna Paans met een vriendin en in totaal vijf jongens twee dagen langs de zee en door de duinen. Of nu ja, loopt...?

De kinderen zijn nog doodmoe van het banjeren, gisteren, langs de zee en door de duinen. Het is acht uur in de ochtend en nog heel stil. We slapen met ons zevenen in een jeugdherberg in Noordwijkerhout. Mijn vriendin Marijke is vandaag zeventig geworden. En de vijf jongens die we bij ons hebben - van 7 tot 15 jaar - zijn niet in beweging te krijgen. Maar we hebben we veel te doen vandaag. Pas als ze zich aankleden, de spullen bij elkaar zoeken en in hun rugzak stoppen, begrijp ik wat wij gisteravond gemist hebben: terwijl wij sliepen lagen zij te gamen.

Na het ontbijt gaan we weer op stap. We moeten door de uitgestrekte bloemenvelden van Noordwijk een eind lopen naar de bushalte. In een mum van tijd hebben onze kleinkinderen een cadeau voor mijn vriendin verzameld. Een kleurrijk boeket. En dat voor niks. Dat is dan ook ons uitgangspunt van deze tweedaagse trip met de kleinkinderen: veel leuke dingen doen en niet te veel geld uitgeven.

Romein (11 jaar) kwam met het idee: “Oma, ik heb ook een rugzak. Nu kunnen we backpacken.” Na mijn verhalen over wekenlange wandelingen naar Santiago de Compostela, klimpartijen door de Hoge Tatra en zwerven langs beken en door bergen in Georgië wilde hij daar wat tegenover zetten. Hij was wel net op de Filippijnen geweest met z’n ouders, maar van echt backpacken is daar niet veel terechtgekomen. 

Impulsief bedenk ik een tweedaagse backpack-tocht door Nederland. Iets met zwemmen, strand, spelletjes, jeugdherberg en museum. Met Marijke, een vriendin die een wandeltocht door Venezuela maakte. Haar kleinzoon Raoul van acht gaat natuurlijk ook mee, evenals mijn kleinzonen van zeven, elf (twee stuks) en vijftien jaar. Het enthousiasme van mijn jongste kleinzoon Wolf is groot: “Wandelen met mijn neven en Raoul? Dat worden de mooiste dagen van mijn leven.”

Kermis

En zo zitten we ’s morgens vroeg op een regenachtige dag in mei in de trein van Rotterdam naar Leiden. Daar nemen we de bus naar Noordwijk. We zijn goed voorbereid. Rugzakken, zwemkleding, regenkleding, lunchpakketten, over alles hebben we gemaild. Zelfs aan een rol wc-papier heb ik gedacht.

Op de boulevard is het meteen raak. Kermis. Geen probleem voor de jongens dat die om 10 uur nog niet open is. Ze kruipen onder het tentzeil door, zitten in botsauto’s die het nog niet doen en klimmen overal op en in. Na een uur spelen (voor niks) moeten we toch verder, vinden we. Op naar de eerstvolgende strandtent. Daar mogen ze allemaal warme chocolademelk met slagroom. Marijke, gevormd door een veertigjarig onderwijsverleden, gaat naar buiten en verstopt in het zand de schatkistjes van de Action. Compleet met dagboekje, een meccano-doosje en een mars. En dan gaan we het strand op.

Het is zeker geen strandweer. In ieder geval niet het weer dat toeristen daaronder verstaan. Het regent niet maar het waait wel en zo nu en dan stormt het zelfs. Na tien minuten lopen hebben we in de gaten wat er anders is dan op onze andere backpack-tochten. De jongens wandelen niet maar springen, rennen, (bek)vechten, struikelen. En we begrijpen dat de kilometers die we van Noordwijk naar Noordwijkerhout moeten lopen op die manier in plaats van zeven wel twaalf kilometer worden.

Zeulend met een groot plastic visnet met een kist erin, schelpen zoekend, belanden ook zij uiteindelijk in de duinen, waar we een plekje zoeken voor onze picknick. We zijn nog lang niet bij de jeugdherberg, begrijpen we van de mensen die we zo nu en dan tegenkomen. De jongens zijn moe, dat zien we wel. Maar zeuren doen ze niet. Hand in hand lopen de jongsten over de duinpaadjes. Eindelijk in de jeugdherberg zijn ze de vermoeidheid snel vergeten. Ze verdelen de bedden (de oma’s onderin) en na het pannenkoekenrestaurant vermaken ze zich met de meegebrachte spelletjes.

Space Expo

De volgende ochtend is er wat ruzie over de tafelschikking maar we hoeven nauwelijks in te grijpen. Ze regelen alles zelf. Vandaag een heel ander programma. We gaan naar de Space Expo (Estec) in Katwijk. Eerst een eind lopen (we zijn niet voor niks backpackers) en daarna met de bus. Estec belooft: ‘Je wordt meegenomen op een reis langs verre planeten en prachtige Melkwegstelsels.’ En niet te vergeten: gratis entree met je museumkaart.

Als we weer buiten staan zegt Raoul: “Het was net of je echt door de ruimte zweefde.” Romein en Boudewijn (15) vonden het tikkertje en verstoppertje doen daar het leukste. “Grappig om langs die obstakels te rennen. Ja, dat moeten we vaker doen.”

Hierna is het tijd voor de afsluiting: een duik in het Bollenbad van Noordwijk. “O Wolf, waar is je rugzak?” Vergeten in Estec. De jongens rennen terug en zijn uiteindelijk net op tijd voor de bus.

Aan het eind van deze dag zijn ze doodmoe, stuk voor stuk. Maar terugkijkend zegt Raoul: “Ik vond het met alle jongens heel leuk.” Boudewijn: “Het positieve: weg van m’n ouders. Het leiding kunnen geven. Ook dat je andere dingen doet dan met je vrienden. Je beleeft iets met je neven. Irritant was dat we zo vroeg gingen slapen. En ik ben niet zo gek op lopen. Laat mij maar fietsen.” Wolf: “Ik hoop dat we volgend jaar weer gaan. Dan naar de Veluwe.”

Reageren?

Nam u uw (klein)kinderen weleens zo mee op sleeptouw? En, hoe beviel dat? Mail het ons, in maximaal 120 woorden via tijdpost@trouw.nl

Lees ook: Wandelen en fietsen met kinderen doe je zo

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden