Bacha verbouwt tarwe naast zijn tent

De autoweg in Gishki was afgelopen zomer nog omringd door water na de overstroming die een vijfde van Pakistan onder water zette. Nu is het land, op twee uur rijden ten westen van hoofdstad Islamabad, droog en zelfs bewerkt.

In de warme winterzon steken groene tarwesprieten voorzichtig boven de bewerkte grond uit – over een maand of zes zullen ze hun herkenbare goudgele kleur hebben. De onverharde weg, die eens helemaal onder water lag, is stoffig alsof het nooit anders is geweest.

Maar alles is anders voor de 52-jarige Bacha Khan, de eigenaar van een kleine halve hectare land. Behalve de fundering en wat stenen is er van zijn huis niets meer over. „Omdat ik geen geld heb om het te herbouwen, heb ik er maar tarwe geplant”, zegt hij, terwijl hij de grond nog eens bestudeert.

Op een ander hoekje van zijn land staan twee tochtige tenten met plastic zeilen er overheen, het nieuwe onderkomen voor hem, zijn vrouw, drie zonen en dochter.

Eten is schaars. Er liggen wat verrot ogende aardappels op een geïmproviseerde keukentafel. Het water uit de pomp was voor de overstroming schoon, maar is nu smerig. Khan haalt nu water uit een tank in het dorp, als het er is. Zijn vrouw kreeg een huidziekte: haar armen en benen zitten vol witte plekken. Ze ging naar een dokter, maar het jeukt nog steeds, zegt ze.

Khan ging langs kantoren van de lokale overheid, maar iedereen verwijst hem naar een ander dorp, omdat zijn huis op de grens staat. Bovendien: „Degenen die politieke leiders openlijk steunden in de verkiezingen krijgen hulp, wij niet.”

Daarnaast heeft hij geen identiteitskaart meer. Een zogenaamde hulporganisatie waarvan hij de naam niet meer weet nam het in, zegt hij. Of het een echte hulporganisatie was, weet hij niet zeker meer; hij is analfabeet. Een zak tarwezaad en een tent kreeg hij wel.

Bacha Khan laat het er niet bij zitten. Toen alles nog overstroomd was, bewaakte hij zijn trekker dag en nacht. „Toen het water weg was en ik mijn trekker zag, was ik zo blij, dat ik snoepjes uitdeelde”, zegt hij. De mierzoete Pakistaanse snoepjes komen meestal tevoorschijn bij heel speciale gelegenheden, zoals huwelijken.

Hij leende zo’n 400 euro van zijn zwager en liet een monteur de inmiddels verroeste trekker opknappen, maar hij moet er wel steeds mee terug: sinds de overstroming zijn er allemaal verborgen gebreken. Zijn generator, die hij gebruikt om het land te irrigeren, werkt beter.

Khan betaalde zijn zwager terug met het geld dat hij nog tegoed had van de verkoop van zijn huis, drie maanden voor de overstroming. Khan heeft er nog ruim 400 euro van over. Hij heeft het bij iemand in bewaring gegeven, tot hij geld genoeg heeft voor het bouwen van een kamer. „Ik hoop dat ik aan mijn tarwe verdien, maar ik kan niet met honderd procent zekerheid zeggen dat het lukt.”

Nu verdient hij geld met het verkopen van aarde uit zijn eigen grond. Er is al een groot gat. Hij krijgt vier euro per aanhangwagen en brengt er een paar per dag.

De helft gaat op aan diesel voor zijn trekker. De andere helft gaat naar reparaties, groenten en doktersbezoeken.

Het is niet genoeg, zegt hij, maar hij relativeert het meteen. „Nu mijn trekker gerepareerd is, kan ik weer werken voor mijn kinderen. En het maakt niet uit of het 10 of 20 roepies zijn, ik werk ervoor en neem het mee naar huis.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden