Bach hield meer van Hündel dan Bach-liefhebbers van nu

Hündel is hot! Of heet dat tegenwoordig juist: cool? De tijden dat Hündel het steevast moest afleggen tegen zijn jaar- en landgenoot Bach zijn nu toch echt voorbij. De Nederlandse Opera presenteert zowaar twee van zijn grote opera's als double bill op achtereenvolgende dagen in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Gisteravond ging 'Tamerlano' in première, vanavond volgt 'Alcina'. En niet alleen Amsterdam, maar ook in Parijs, München, Berlijn en New York hebben ze de opera's van Hündel ontdekt.

Zeker, er zijn nog steeds aperte Hündel-haters. Die baseren hun oordeel meestal op wat er ruwweg in de drie voorlaatste decennia van de vorige eeuw aan Hündel-muzieken gangbaar was. Verder dan de water- en vuurwerkmuziek, een enkel orgelconcert, de eeuwige 'Messiah', het bij oratoriumverenigingen al even onverwoestbare 'Israel in Egypt', de geestelijke aria 'Heil sei dir Herr' (die helemaal niet van Hündel is), het uitgemolken 'Largo van Hündel' (dat helemaal geen orgelstuk is en al helemaal geen largo) en de uit de context gelichte 'Arrival of the Queen of Sheba' kwam men meestal niet.

Er was door die beperking tot een paar composities een beeld ontstaan van een Hündel, wiens opgedrongen 'schijnheiligheid' natuurlijk absoluut niet op kon tegen het immense aureool dat Bach hier en elders had gekregen. Begrijp me goed: ik bewonder Bach als geen ander, maar ik adoreer Hündel, sinds ik zijn 'andere' oeuvre vanaf de jaren '80 ging ontdekken, misschien nog meer.

Voor de heerlijke calvinistische swing van de aria 'Mir ekelt mehr zu leben' (Ik walg ervan verder te leven) uit Bachs cantate 'Vergnügte Ruh, beliebte Seelenlust' (BWV 170) ga ik door de knieën, maar de tekst 'ekelt' mij. Een jaar eerder (1725) had Hündel tegenover deze deathwish van Bach bijvoorbeeld al zijn 'Pompe vane di morte' (Holle praal van de dood) uit zijn opera 'Rodelinda' geplaatst. Kijk, dat sprak mij nou aan, helemaal toen ik de pracht en praal van Hündels graf in de Westminster Abbey in Londen aanschouwde. Heel wat anders dan de simpele grafsteen met Bachs naam erop in de Thomaskirche in Leipzig; een plek waar Bach naar alle waarschijnlijkheid niet eens begraven ligt. Enfin, ik dwaal af!

Waarom wist 25 jaar geleden niemand van de pracht van Hündels opera 'Admeto'? De box met vijf lp's kostte destijds een vermogen, maar het is het mooiste wat ik in mijn arme studententijd aangeschaft heb. En nu? Eindelijk heeft men de kracht en de pracht van Hündels circa 40 opera's ontdekt. Eindelijk gerechtigheid en eindelijk kan nu iedereen snappen waarom het Bach was die te voet van Leipzig naar Halle liep om de uit Londen overgekomen Hündel te kunnen ontmoeten en niet andersom.

Bachs poging was volgens het apocriefe verhaal vergeefs, maar ik vertel het hier met graagte na, omdat Bach dus kennelijk meer van Hündel hield dan zijn eigen bewonderaars later. Het kan verkeren!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden