Babyboomers hebben het zwaar, daar komt het op neer

De kerk moet de babyboomer redden, stelt hoogleraar Frits de Lange. In Woord en Dienst, 'opiniërend magazine voor protestants Nederland', neemt de ethicus het voor deze generatie ouderen op. De vergrijzing zet zich volgens hem dubbel in: 'Steeds meer mensen worden oud, en ouderen worden steeds ouder'. In de kerk is het nog erger, schrijft hij: daar geldt een driedubbel effect. 'Ook de jongeren die nog wel geboren worden, komen er niet meer'.

Babyboomers hebben het zwaar, daar komt het op neer. 'Gedomineerd door een jeugdcultuur' die 'jong-zijn verabsoluteert', stelt deze groep het nog restende leven in het teken van 'optimaal leefplezier' en 'de compressie van morbiditeit'.

'Je hebt je tijd gehad. (...) 'Boven de zestig en zeventig worden ouderen daarom langzamerhand opgesloten in het getto van hun generatiegenoten.'

Er is sprake van 'ageism', 'de sluipende marginalisering of openlijke discriminatie van ouderen als sociale groep', stelt De Lange. En daar moet de kerk iets tegen doen. 'Ook hier is er dus werk aan de winkel: de kerk heeft een diaconale taak in het signaleren van maatschappelijke marginalisering van ouderen, hun vereenzaming en dreigende verpaupering. Er moet militant gestreden worden voor gelijke behandeling van jong en oud, zoals we die ook bij verschillen in geslacht, ras en seksuele geaardheid nastreven.'

De ethicus haalt er een psalmvers bij: 'Verstoot mij niet nu ik oud word, verlaat mij niet wanneer mijn kracht bezwijkt'. Hij sluit af: 'Het is een bede in de dubbele zin: gericht tot God en tot de mensen.'

Ergens in het Friese terpdorp Itens legt een man in streepjesblouse het meetlint langs het ellenlange tafelkleed, volgeborduurd met lammetjes, zonnen en kruizen, dat ooit bij het Avondmaal werd gebruikt. Het is te zien op een foto in maandblad Doopsgezind.nl. 'De doopsgezinde gemeente aldaar - die sinds midden zestiende eeuw bestaat - kampt al geruime tijd met een teruglopend ledental en sterke vergrijzing.'

De kerk moet nu leeggehaald, en Tseard van der Hem maakt een inventaris. "Ik zie het als mijn persoonlijke opdracht om vast te leggen welke voorwerpen religieus erfgoed zijn, en vooral wat daarbij de verhalen van mensen zijn", zegt Van der Hem. De spullen gaan naar het museum. De erfgoedspecialist van het Catharijneconvent drukt kerken op het hart dat ze niet alleen naar de materiële waarde moeten kijken, maar ook naar de emotionele of kerkhistorische waarde. Van der Hem had toch een 'tussen-kunst-en-kitsch-momentje': de zilveren avondmaalsbeker bleek 2000 euro waard. "Bij sommige voorwerpen zie je de liefde die mensen aan de gemeente hebben gegeven. Bijvoorbeeld bij een Avondmaalskleed uit 1941. Daar heeft de zusterkring destijds twee jaar aan gewerkt."

De kerk is niet helemaal geschiedenis: er komen ook nog nieuwe verhalen bij. Zo toont een kerkganger in Adrem, het maandblad van de remonstranten, zijn ontblote rug. Het is die van Michel Dickhoff, een nieuwkomer bij de remonstranten: sinds een jaar heeft hij zich bij hen aangesloten. Over de volle breedte, onder zijn schouderbladen door, en over wat sproeten heen, is het remonstrantse motto te lezen. 'Eenheid in het nodige, vrijheid in het onzekere, in alles de liefde'.

Zijn man heeft de tatoeage ontworpen, vertelt Dickhoff. "Ik ben niet bang dat ik spijt krijg. Ik heb hier goed over nagedacht. Tattoos bevatten soms dingen van vroeger waar je minder achter staat, maar het markeert een periode of gemoedstoestand."

En: "Iets met God dat hoefde van mij niet zo. Deze tekst is subtiel."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden