Baas op het ijs, met een kop vol zorgen

schaatsen | INTERVIEW | Simon Schouten heerst deze winter in het marathonpeloton, ondanks het trieste lot dat zijn moeder trof. Hij twijfelt over zijn toekomst als schaatser.

Als ze in Friesland morgen een Elfstedentocht zouden houden, was Simon Schouten de gedoodverfde winnaar. De 26-jarige marathonschaatser heerste op het Zweedse natuurijs en wint zaterdag waarschijnlijk het klassement om de KNSB Cup. Bijzonder, want op zijn sterke lijf zit momenteel een hoofd vol zorgen. Schoutens gedachten zijn permanent bij moeder Jolanda (55), die onlangs werd getroffen door een hersenbloeding.


Zij was de spil van het gezin Schouten én hun familiebedrijf, een tulpenkwekerij in Andijk. Maar die krachtige vrouw kan niets meer, haar leven is veranderd in dat van een kasplantje. "Nu zien we pas hoe onmisbaar ze was, hoe sterk ze altijd is geweest", vertelt Schouten afgelopen weekeinde in een hotellobby in het Zweedse Falun.


Tijdens een zondagse fietstraining begin november kreeg hij telefoon van zijn vader. "Ik wist meteen: het is mis met mijn moeder. Zij liep al twee weken rond met onwijze hoofdpijn." Die dag viel ze thuis neer. Ze belandde in het AMC in Amsterdam, waar ze enkele weken in coma lag. Daarna verhuisde ze naar een revalidatiekliniek in Den Haag, waar de familie hoop put uit elk geringste teken van leven. Maar vooruitgang boekt ze nauwelijks. Ze ademt wel zelf, krijgt voeding via een sonde, maar communiceren is onmogelijk. "Ze ligt te kijken, maar kan niks. Wij weten ook niet wat ze meekrijgt van wat we tegen haar zeggen."


Toen zijn moeder net ziek was, stond het hoofd absoluut niet naar sporten. En als hij al het ijs op stapte, knaagde het schuldgevoel. "Ik vond dat ik bij haar moest zijn. Maar het rare is: het leven gaat toch verder." Hij pakte het trainen weer op en reed zijn wedstrijden, waarin het beter gaat dan ooit. Schouten staat er zelf versteld van, want de thuissituatie vreet energie. "Mijn moeder regelde alles, nu leven we zonder ritme."


Ze hebben thuis een kwekerij die jaarlijks 25 miljoen tulpen afzet. Vier kinderen telt het gezin, van wie Simon en zus Irene (24) topschaatsers zijn, beiden zeer succesvol in het marathonpeloton. Ze hebben een woning in Heerenveen, maar zijn haast altijd in Andijk. Daar kookte moeder voor het gezin. Ze draaide wasmachines vol sportkleding. "Als we de bezwete spullen afgaven, lagen ze de volgende dag weer schoon in de kast."


Moeder runde niet alleen het huishouden, ze was ook onmisbaar in het bedrijf. Zij deed de financiën, beheerde de kas. "Mijn vader heeft nog nooit van zijn leven geld gepind." Schouten en zijn broer Klaas junior (22) zouden op 1 januari het familiebedrijf overnemen. Ze hadden grote plannen. "We willen de productie verdubbelen, naar 50 miljoen tulpen per jaar." Maar die overname is, door moeders ziekte, even in de ijskast gezet.


Nu moeder is uitgeschakeld, springt oudste zus Catherine thuis bij. En er is heel veel hulp van familie. "Mijn ouders komen allebei uit een gezin van twaalf kinderen; ik heb 75 neven en nichten. Wat zij allemaal voor ons doen, is geweldig. Tantes koken elke middag voor ons en doen de was. Voor het bezoek aan mijn moeder hebben we een schema, van drie 'diensten' per dag."


Schouten werkt, tussen trainingen en wedstrijden door, zo veel mogelijk op het bedrijf. Dat doet-ie eigenlijk al sinds hij een kleuter was. Enthousiast kan hij vertellen over het poten, plukken, opleggen en bossen van de bloemen. Maar hij maakt zich zorgen om zijn 'broertje'. "Die wordt wel even voor de leeuwen geworpen."


Om Klaas junior te sparen, overwoog Schouten serieus om met schaatsen te stoppen. Dat zou de buitenwereld misschien onbegrijpelijk vinden, zo in de bloei van zijn loopbaan, als potentiële Elfstedenwinnaar. Maar er zijn nu belangrijker zaken. "Ze hebben het weleens over het zwarte gat na de sport, maar dat zal ik nooit tegenkomen."


Omdat een neef komt bijspringen in het bedrijf, besloot hij toch door te gaan als schaatser. Maar afgelopen vrijdag, daags voor de wedstrijden in Falun, kregen ze slecht nieuws. "De artsen willen stoppen met therapie, omdat ze te weinig vooruitgang boeken." Dat bracht hem opnieuw aan het twijfelen. Moeder zal spoedig naar huis komen.


"Dat betekent dat we als gezin voor haar gaan zorgen. En de vraag is hoe we dat doen. Alle hulp van de familie is zeer welkom, maar daar mag je niet op blijven rekenen. Dit kan misschien wel vijftien jaar duren." Schouten zit een dezer dagen met coach Jillert Anema rond de tafel om zijn toekomst als schaatser te bespreken. Het zijn zware tijden, waarin weleens een traantje vloeit, maar klagen doet hij niet. "Dit kan iedereen overkomen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden