Baaie dankie

"Papa, zal ik ooit nog eens zo iets moois meemaken in mijn leven, ik denk het niet."

Er stonden tranen in zijn ogen. Hij had oog in oog gestaan met wilde beast, zebra’s, blesbokken, impala’s en koedoes, terwijl ik op tweehonderd meter stond toe te kijken.

Een vader en zijn zoon van zeven ‿‿

Woensdagmorgen. Nathan slaapt nog.

Maandag vertrokken uit Nederland. Bijna twee dagen terug. Het lijkt langer geleden. Vierentwintig uur zijn we onderweg geweest, als we eindelijk voor een ijzeren hek staan met de afbeelding van het logo uit de folder.

De Kololo, een kleine antilope, is tevens de naam van het terrein waar we veel zullen vertoeven, de komende twee weken.. Een droomwens, als verjaardagscadeau. Waar ik tien jaar terug - toen nog alleen - een jaar in Malawi werkte, ben ik nu hier, met een gozer die nog nooit langer dan een paar dagen zonder zijn moeder van huis is geweest ‿‿.

Buiten zijn vóór zevenen in ochtend. Wat een rust. Op een veranda die is betegeld met de ‘big five’ zittend in een grote stoel, met om mij heen de rust van slechts vogelgeluiden en de geur van mijn brandende pijp.

“ Jij welkom zijn en wij hopen jou voelen jou hier thuis.” Na een welkomstdrankje werd de bagage naar ons huis gebracht. Nathan las op de houten sleutelbos het woord impala in één keer. We hebben de eerste blesbokken en impala’s al gezien en voor de receptie lopen twee struisvogels.

Half negen. Tijd om te gaan ontbijten. Eerst iemand wakker zien te krijgen. Hij slaapt nu al ruim twaalf uur.

Kwart over tien. Zojuist ontbeten. Buiten. Alles stond netjes klaar en we kunnen iedere morgen eten wat we willen. Kennis gemaakt met het meisje van de bediening: Anna. Afrikanen zijn dol op kinderen en evenals Simon, maakt ook Anna het verschil tussen goed en beter dan best, deze dagen meer dan waar. Ik mis wel mijn eigen koffie, maar dat terzijde.

Terug in ons huis. Een groot en hoog slaapvertrek, met douche en badruimte. De achterkant heeft een deur die toegang geeft tot de buitendouche..

De ruimte van het park mag dan gigantisch groot zijn, er zijn maar acht gastenverblijven. Wat een heerlijke rust.

Toen we bij ons huisje aankwamen, terug van het ontbijt, was alles netjes schoon en waren de twee grote bedden opgemaakt zoals je dat thuis nooit voor elkaar zou krijgen.

“Als ik die mensen die dat doen straks zie zal ik ze wel even bedanken hoor.”

Zo begon ons verblijf van dertien dagen in de Limpopo provincie van Zuid Afrika. Met uitstapjes naar reservaten waar leeuwen van dichtbij te spotten waren vanuit een jeep, een cheetah farm, een rit bovenop Afrikaanse olifanten en game drives. Met neushoorn en ander groot wild. Maar bovenal een tijd van ontdekken, veelal heel dicht bij ons huis. Op ons eigen veld, het bos achter ons huis of de vlakte daar weer achter. Worden meegenomen door Simon die als ranger je meevoert in verhalen èn naar levend bewijs, naar een wereld die voor je opengaat en zich niet meer laat sluiten. Nathan heeft een hele morgen alleen met hem doorgebracht, terwijl ik heerlijk schilderde bij het zwembad.

Tijdens een ochtendwandeling zagen we samen een giraf, die naar later bleek, al een tijdje niet meer gezien was. Een andere keer volgden we pa, ma en jong van een koedoe.

Hoogtepunt blijft voor ons echter de wandeling achter ons bos in de tweede week. Na een uur zonder anderen tegen te komen wilden we teruggaan: het wild liet zich blijkbaar vandaag niet spotten.. Waren we al teveel verwend? Wel genoten we van de mestkever die een drol, drie maal groter dan hij zelf is, voortduwde en vonden we de stekels van een stekelvarken. Dan ontdekt Nathan sporen en glimlachend volg ik mijn knulletje van zeven, die opeens zijn hoofd optilt en wijst over het hoge gras. “Daar staan ze papa, wilde beast en zebra’s.” Hij had gelijk!

“Ga jij maar proberen er dichterbij te komen.” En daar ging hij, verdwijnend in het hoge gras. Af en toe rechtop staand, om te laten zien waar hij was.

Ik heb een heel rolletje leeggeschoten, merendeels van een klein manneke, dat steeds dichter de groep gnoes en zebra’s besluipt. Ik kijk toe van een tweehonderd meter afstand. Nathan nadert de kudde tot zo’n vijf meter. De zebra’s hadden mij de hele tijd in de gaten gehouden. Nu komt hij naar me terug lopen. Wat een ervaring.

Dankbaarheid. De mensen van Kololo hebben ervoor gezorgd dat we een onvergetelijke gave, goed verzorgde fantastische tijd hebben gehad.

Thuis in Nederland gaan we na een dag naar de supermarkt en een caissière helpt bij het inpakken. Zegt Nathan: “baaie dankie!”en verschiet direct van kleur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden