Avontuurlijke paradijsvogel

Patrick Wolf, gezien in Amsterdam, Paradiso op 28/9.

Wat heb je toch weinig nodig om voor excentriekeling versleten te worden. Vooral als man in de popmuziek. Je laat gewoon je verwassen T-shirt en jeans in de kast hangen, kleed je als een dolgedraaide kerstboom en prompt ben je het buitenbeentje van de popklas. Media-aandacht gegarandeerd.

De Britse singer-songwriter Patrick Wolf kan daar van meepraten. Sinds zijn solo-debuut in 2003 krijgt de Engelsman steevast het etiket extravagant opgeplakt vanwege zijn voorliefde voor niet alledaagse kleding.

Ook bij zijn optreden in het Amsterdamse Paradiso liet de zanger zich van zijn meest uitbundige kant zien. Gekleed in een diep uitgesneden broekpak met leren laarzen en een zwart-wit gestreepte cape, en voorzien van een dikke laag glitter oogschaduw, zag hij eruit als een bevreemdende kruising tussen een Duitse soldaat en een travestiet.

Toch liet de 26-jarige muzikant bij zijn enige Nederlandse optreden horen veel meer te zijn dan een mediagenieke paradijsvogel. Zijn muziek bleek minstens zo avontuurlijk te zijn als zijn outfits.

Met zijn songs, die grotendeels afkomstig waren van de dit voorjaar verschenen vierde cd ’The Bachelor’, pendelde Wolf onbekommerd tussen rijk geschakeerde indiefolk, zwaar aangezette romantische elektropop en straffe dance. Zwaarmoedige nummers over zelfdoding en kermende hartekreten waarin hij schaamteloos smeekte om liefde, werden afgewisseld met hedonistische dance-uitspattingen. Als concertganger was het daardoor alsof je het ene moment werd meegenomen naar een Berlijnse nachtclub in de jaren twintig, om even later aan te schuiven bij sing-along in een Ierse pub.

De rode draad werd intussen gevormd door de subtiele instrumentaties die in elk nummer voor de perfecte sfeer zorgden. Haast spelenderwijs vermengden Wolf en zijn vierkoppige band samples en ritmische (contra)baslijnen met viool- en pianoklanken die als vlinders over een veld vol bloemen dartelden.

Bovendien ontpopte multi-instrumentalist Wolf (hij speelde in Paradiso piano, viool, gitaar en ukelele) zich ook als een intens musicerende rasperformer, die met zijn theatrale live-show herinneringen opriep aan de jonge David Bowie, terwijl zijn gepassioneerde vocalen deden denken aan het donkerbruine stemgeluid van David Sylvian.

Zeker, Wolf speelt het mediaspel goed met zijn uitbundige kledingstijl en gekoketteer met zijn androgyne verschijning. Maar in Paradiso bleek dat hij meer dan genoeg in huis heeft om ook zonder deze uiterlijkheden te kunnen overtuigen. Patrick Wolf is een integere en veelzijdige muzikant, die zelfs in een kantoorkloffie nog ruim boven het maaiveld zou uitsteken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden