Atmosfeer in een swingende stad

Altijd weer, rond de tiende dag van de Spelen, komen er vragen en gevoelens los rond 'de sfeer' en wat voor een Spelen het eigenlijk zijn. Het karakter dus van alles samen: sport, omgeving, organisatie, gevoel en allerlei andere, kleinere aspecten die van invloed zijn op die beoordeling.

Zo zullen olympische insiders nog altijd 'het kleine' en 'schone' aspect van Lillehammer roemen. Het was daar, in de Noorse bossen boven Oslo, idyllisch en knisperend koud. Zoals het hoort.

Dichterbij ligt de herinnering aan Sydney. De wereld moest ver reizen om uit te komen in een sfeer van nationale trots, van onvoorstelbaar aardige vrijwilligers en van een wereld waarin sport, zoals het toen leek, ver boven alles geplaatst was. De internationale sportwereld verliet Australië met een heerlijk gevoel, of men nu gewonnen of verloren had, maakte eigenlijk niet uit: de algemene opinie was dat Sydney de mooiste Spelen waren waarin 'sport' echt belangrijk was.

In 1996, in Atlanta, maakte de sportwereld een andere sfeer mee. De Coca-Cola Games, zoals sceptici toen zeiden, werden grimmig en vervelend, zeker na de bomaanslag in het Olympic Park. Vijf jaar vóór 9/11 bleek al hoe het veiligheidsaspect (dat van de Amerikanen) een sportief feestje kan lamleggen. En hoe juist dat aspect een geheel eigen leven kon gaan leven. De meeste volgers, herinner ik me, waren blij en tevreden om in sneltreinvaart Atlanta te verlaten.

Dat herinnert me aan de vlucht Moskou-Frankfurt die ik in 1980 mocht meemaken. De NOS-producer George Tor had, op het allerlaatste moment ons in die vlucht gekregen en ik had een plaatsje gekregen tussen allemaal Duitsers, Fransen en Noord-Amerikaanse journalisten in. Toen het toestel los van de grond was, misschien zeven seconden, steeg er een geweldig gejuich en geklap op dat lang aanhield: de weken in het streng gecontroleerde Moskou hadden alle aanwezigen verlamd. Er werd geroepen 'Free at last'.

Halverwege de vlucht was er geen druppel alcohol meer te verkrijgen; het was een uiterst merkwaardig gevoel daar toen aanwezig te zijn. Een beetje eng ook.

En nu dus London.

We begonnen in een land waar vele Britten met een nogal kritische blik naar de 9.5 miljard investering keken: dat kon nooit wat worden.

En kijk wat er gebeurt?

Britse sporters beginnen te winnen, de sfeer kantelt langzaam, belangrijke kranten pikken dat licht chauvinistische gevoel op en binnen een paar dagen blijken de Spelen vol aan te slaan en dat grappige woord en begrip 'trots' gaat goed werken.

Loop je nu op straat, sta je in een pub, reis je per trein of metro, wacht je ergens in (weer) een onafzienbare rij mensen...overal hoor je klanken van grommende tevredenheid. De Britten hebben uit de lading medailles van hun landgenoten kracht geput om ineens anders tegen de Spelen aan te kijken.

Nationale trots bleek de ommekeer in te zetten. Niemand praat nu nog over die hoge investering, het idee 'crisis' is voor even aan de kant geschoven, een misschien wel aanstaande regeringscrisis wordt nog bedekt gehouden en een heel volk viert, voor zover ik het kan bekijken, feest om weer een medaille in een sport die ook de Engelsen nauwelijks kennen.

Is het sport dat hier bindmiddel is of zijn het de verrassend veel medailles die de Britse sporters binnenhalen? Maakt succes veel goed bij mensen die eerst flink cynisch tegen de Spelen aankeken?

De sfeer in London, ook in de buitenwijken, waar niets van de Spelen te zien is, waar geen vlaggen hangen, geen spandoeken te zien zijn, helemaal niets je aan The Games doet denken, is per dag gestegen. Je ziet blije gezichten, alles is 'splendid' of 'superb' en een zekere vorm van galante omgang heeft de plaats ingenomen van botte afwijzing.

London wordt per dag een meer swingende stad waar alle gasten lijken in te zien dat het bestaan op deze aarde nog niet zo heel beroerd is. Er wordt veel gelachen, gedanst, gedronken en gefeest.

Crisis?

In de jaren dertig dansten de mensen hun sociale narigheid van zich af.

Nu doen medailles en een typisch Brits gevoel van 'stiff upper lip' sfeer het voor London. Benieuwd hoe Jacques Rogge deze Spelen zondag zal gaan definiëren. Welk woord hij zal gebruiken?

Iedere olympische stad wil 'the best' zijn. Het is nu aan Rogge en zijn gevoel voor verhoudingen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden