Review

Asterix-en-Obelix- humor in romantische komedie over maffia

De naam Mickey Blue Eyes past in het rijtje van Tony 'the thumb' Loretto, Nice Guy Eddie of Mr. Blue. Filmnamen van maffia-mannen die je maar beter niet achter hun rug kan passeren omdat ze op die hoek extra wantrouwend zijn. In 'Mickey Blue Eyes' stommelt veilingmeester Michael (Hugh Grant) per ongeluk op dit soort New Yorkse gangsters wanneer hij verliefd wordt op Gina Vitale, wier vader eigenaar is van restaurant The La Trattoria, gevuld met lieden die niet op elkaar lijken en elkaar toch familie noemen. Gina wil niet trouwen uit angst voor de beruchte maffiose overredingskracht, maar de onbevangen Michael beseft dan nog niet dat zijn Britse voorkomendheid gaat leiden tot het aanvaarden van allerlei aanbiedingen die hij eigenlijk had willen weigeren.

Binnen de kortste keren raakt de paniekerige kunstveilingmeester verwikkeld in zwendel, ontvoering en moord, en leert hij als 'Mickey Blue Eyes uit Chicago' het Italo-Amerikaanse maffia-dialect van zijn schoonvader. Er zit veel Asterix-en-Obelix-humor in deze onbekommerde, best amusante romantische komedie waarin om de haverklap door iedereen gezegd wordt dat alles binnenkort okay zal zijn. Een geruststelling die ofwel Italiaans onheilspellend klinkt, ofwel Brits beleefd, maar die hoe dan ook een leugen is. Hugh Grants ogen zijn in de door vriendin Elizabeth Hurley op zijn lijf geproduceerde film blauwer dan ooit; zijn hoekige charme is inmiddels iets te geroutineerd om nog hoekig te kunnen zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden