Opinie

Associatief spel met daklozen mist reliëf

Schuilt niet in elk mens een kunstenaar? Alleen, het komt er zo zelden uit. Want het is nogal wat om dat kwetsbare zieltje bloot te geven op gevaar af dat je nog wordt uitgelachen ook. Het vereist op z'n minst een veilige omgeving en een kleine prikkel. Golden Palace biedt die aan de verdrietelingen, die overdag op straat zwerven en 's nachts wat warmte en onderdak krijgen bij een nachtelijke opvang van het Leger des Heils.

Als de deur opengaat en ze achter elkaar binnendruppelen zit een strenge heilssoldate klaar om de koffiekaarten te stempelen en iedereen aan de regels te houden, maar achter het klavier zorgt haar compagnon voor sfeer met religieuze wijsjes die allengs overgaan in wereldser melodieën en wat beweging brengen in de verkleumde ledematen.

Vermoeidheid en verlegenheid verdwijnen en de een na de ander laat zich verleiden tot een kunstje, een liedje, een onbegrijpelijk maar kennelijk welgemeend verhaaltje. Het mottige bontje op knalrode hakken waant zich een diva, een langharige ijsmuts bespeelt de mattenklopper, een allochtone Nederlander vlindert de ruimte door, een onnozele Française verklaart haar strijkplank de liefde, een buiksprekersaap slaat gore taal uit. Er wordt gekibbeld, een gezamenlijk ritmisch dansje uitgevoerd, een samen te delen heupflesje door de toetsenist in drie teugen geleegd. Tot de gastvrouw het nachtelijk gespook beu is en ieder als een papegaai tot zwijgen brengt met een doek over het hoofd. Die even later in een sjador verandert, terwijl aan de toetsen oosterse klanken worden ontlokt. Enzovoort. Het is puur associatief theater dat Golden Palace brengt. Licht hilarisch, een tikkeltje absurd soms, muzikaal en met een minimum aan tekst. Soepel wordt de ene aan de andere scène gebreid. Enkel de ochtendklok, die hen de straat weer opstuurt, kan er een einde aan maken.

Dat is de kracht van dit soort theater, verwant aan het werk van de Vlaamse theatermaker Alain Platel en zijn groep Victoria, en het is tegelijk de makke van deze voorstelling. Hoe amusant verschillende vondsten en grappen ook zijn, het is te vrijblijvend.

Geen moment zet 'Sisisi' je aan het denken of laat je met een ander oog naar het wereldje van deze verworpelingen kijken. Verworpelingen? Dat het daklozen zijn mag dan handig worden gesuggereerd door de Leger des Heils-ambiance, voor de rest zouden de scènes zich evengoed in -ik noem maar wat- een ziekenhuis kunnen afspelen waar een willekeurig bij elkaar op zaal gezet zooitje patiënten zich aan de dagelijkse sleur en het ziekenhuisregime probeert te ontworstelen.

De personages krijgen geen reliëf, met hun meer of minder excentrieke uitdossing zijn ze overduidelijk nep-outcast en op zeker moment gaan dan ook de wat al te makkelijke seksgrappen hinderen.

Het lijkt of Golden Palace zich onder leiding van regisseuse Ingrid Kuijpers een tikkeltje gemakzuchtig in een eenmaal geslaagde formule vastbijt, al heeft het vaste publiek daar minder last van. Als althans een regelmatig vet door de zaal golvende lach daar een bewijs van mag zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden