Asielzoekers in greep van huisjesmelkers

ROTTERDAM - De Dordtselaan in Rotterdam-Zuid is het domein van huisjesmelkers. Achter steeds meer portieken in de ooit respectabele straat gaan veel kanslozen op de reguliere woningmarkt schuil: illegalen, junks en in toenemende mate ook asielzoekers via het 'zelfzorgarrangement'.

Met 86 gulden zakgeld en een vergoeding van 100 gulden per week voor huisvesting trekken veel asielzoekers die zich niet thuis voelen in de asielcentra naar de stad. Niet dat ze daar op meer privacy hoeven rekenen. Voor de eigenaren van de portiekwoningen kunnen er niet genoeg huurders worden gestald. Tien, twaalf of meer vreemdelingen, bijeengepropt in een driekamerwoning vormen geen uitzondering. En in de regel betalen ze de man 100 gulden per week voor uitgeleefde, bijna onbewoonbare krotten.

De deelgemeente Charlois -waartoe de Dordtselaan behoort- is ongelukkig met deze 'opvang' door het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). ,,Ze kiezen er zelf voor'', zegt echter een COA-woordvoerder. ,,Het zelfzorgarrangement wordt niemand opgelegd.'' Ook stichting De Opbouw, voogdij-instelling voor minderjarige asielzoekers, doet zaken met de profiteurs van de woningnood en laat pupillen illegaal wonen.

,,Die woningen worden niet volgens de regels bewoond'', zegt Rakesh Soemai van de gemeentelijke bouw- en woningtoezicht. ,,Geen kamerverhuurbedrijf in de buurt werkt met een vergunning. Wij treffen schrijnende zaken aan. Huiseigenaren reageren vaak niet op onze brieven.''

Met een rechercheur van sociale zaken, de wijkagent en de veiligheidscoördinator van de deelgemeente bezoekt Soemai regelmatig de omstreden woningen, meer dan 200. Ook nu gaan de vier samen op pad. Op nummer 57 doet een slaperige Chinees open. Met zes anderen deelt hij de portiekwoning. ,,Dat wordt ontruimen'', concludeert de opzichter. ,,Hier mogen maar twee mensen wonen. De eigenaar is genoeg gewaarschuwd.''

VERVOLG OP PAGINA 4

Extra druk op moeilijke wijken

Opvang asielzoekers

VERVOLG VAN PAGINA 1

,,Het is niet de bedoeling de wijk schoon te vegen'', legt veiligheidscoördinator Piet van Namen uit. ,,Wij willen alleen dat mensen fatsoenlijk worden gehuisvest.'' Als de Somalische op nummer 152A te horen krijgt dat ze wellicht andere woonruimte moet zoeken, geeft Van Namen haar zijn visitekaartje. ,,Bel me maar als je eruit moet, dan helpen wij je aan een ander huis.''

Sociaal rechercheur Ton van den Bosch neemt hem even apart. ,,Moet je niet doen'', zegt hij. ,,Zo krijgt zij het idee dat de gemeente het wel zal regelen. De huiseigenaar moet juist in actie komen.'' Maar hij vindt ook dat de overheid, en meer specifiek het COA, de gemeenten met een probleem opzadeld. ,,De opvang van asielzoekers is toch hun verantwoordelijkheid?''

Deelraadvoorzitter Dick Lockhorst heeft begrip voor de problemen van het COA, dat kampt met een groot tekort aan opvangplekken voor asielzoekers. Het zelfzorgarrangement, dat in 1998 werd ingevoerd en waar inmiddels ruim 11000 asielzoekers gebruik van maken, ontlast enigszins. Toch wil Lockhorst van die regeling af. ,,De asielzoekers komen vooral in wijken terecht, zoals hier, die toch al extra zorg nodig hebben. En omdat de woningen overvol zijn, leven de meesten vooral op straat. Andere wijkbewoners voelen zich onveilig.''

Het COA is niet van plan te stoppen met de 'zoek-het-zelf-maar-uit-arrangementen' zoals de Vereniging Nederlandse Gemeenten de regeling ooit betitelde. De VNG heeft ooit gepoogd de staatssecretaris van justitie op andere gedachten te brengen, in ruil voor het beschikbaar stellen van 10000 extra woningen door gemeenten. Maar de VNG kon slechts de helft realiseren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden