Asielzoeker wil vooral wat warmte

Ik wil graag als ervaringsdeskundige reageren op de discussie over de vraag of het wel of niet goed is om asielzoekers thuis op te vangen. In 1994 zat ik nog in een azc in het noorden van het land. In dat jaar was er ook een grote toestroom van asielzoekers, net als nu. We zaten met 6 à 8 mensen met verschillende nationaliteiten en verschillende opvattingen en religies op een kamer. We spraken elkaars talen niet en zagen elkaar vooral als concurrenten.

Hoewel we allen in Nederland op zoek waren naar de vrijheid en democratie, zaten velen van ons nog gevangen in onze oude gewoontes van intolerantie en wantrouwen. Dit alles maakte, in combinatie met onzekerheid over onze toekomst in Nederland en problemen in thuisland, ons gespannen en chagrijnig. Je voelde de spanning in de lucht hangen. Zoveel mensen met zoveel problemen op een kleine oppervlakte voelde gewoon als een hel. Er hoefde maar iets te gebeuren of er was al een grote ruzie. Er werd met stoelen, borden en flessen gegooid. Er was geen persoonlijke aandacht, je zag de echte Nederlanders bijna nooit. De enige Nederlanders die er waren, waren de medewerkers en vrijwilligers die het al druk genoeg hadden met andere zaken.

Ik heb toen een beetje Nederlands geleerd met behulp van de tv, woordenboek en vrijwilligers en kon me een beetje verstaanbaar maken. Zo ben ik op een dag door een van de vrijwilligers uitgenodigd om bij haar thuis te komen eten. Ik was blij verrast omdat ik zo graag in contact wilde komen met de Nederlanders, maar ik was ook erg gespannen want ik wist niks van de gebruiken en beleefdheden van Nederlanders. Ik was bang dat ik iets verkeerd zou doen of zeggen. Gelukkig viel het allemaal erg mee. We leken elkaar redelijk te begrijpen en vroegen elkaar steeds hoe onze gewoontes waren enzovoorts.

Achteraf gezien was dat voor mij een belangrijke en bepalende ontmoeting. Dankzij deze contacten kreeg ik de mogelijkheid om even de ziekmakende sfeer van het azc te ontvluchten, te oefenen met de taal, te integreren en me voor te bereiden op mijn toekomst in Nederland. Ik weet niet of ik zonder steun van deze mensen had kunnen bereiken wat ik nu bereikt heb.

Asielzoekers hebben volgens mij in de eerste periode van hun verblijf in Nederland vooral menselijke warmte en aandacht nodig en dat kan iedereen geven die met hen meevoelt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden