Klein Verslag

Asfaltreparatie is een hoger cultuurgoed

Beeld Wim Boevin000

Wat weten we weinig van de wereld. Nu ja, laat ik voor mezelf spreken. Vanwaar deze verzuchting? Dat zit zo.

Een paar dagen geleden liep een jongeman door de straat en zette met witte verflijnen haakjes op het asfalt. Daartussen, zei hij, zou dat asfalt vernieuwd gaan worden.

Ja ik woon aan een geasfalteerde straat. Niet te smal, niet te breed. Hij bolt een beetje in het midden. Onder dat midden loopt de riolering, zei de jongeman. Die verzakt en dan begint het asfalt erboven te barsten. 'Maar langs de trottoirbanden is het ook slecht', voegde hij eraan toe.

Het asfalt barstte, dat had ik ook gezien. Het was ook eerder hier en daar gerepareerd. Opgelapt. Zoals je nieuwe stukken naait op een oude broek. 'Eigenlijk zouden we al het asfalt moeten vernieuwen', zei de jongeman. 'Maar ja, geen geld.'

Ik moet begripvol hebben geknikt, maar ook hebben bedacht dat smetteloos asfalt in een betrekkelijk verkeersarme woonwijk misschien ook wat overdreven is. Ik had me al verbaasd over de beroerde staat van de grote toegangswegen tot New York, en waarom zou mijn onaanzienlijke woonstraat er dan zoveel beter uit zien? (Ook bedenk ik nu dat ik Trumps aankondiging om wegen en vliegvelden in de VS op grote schaal op te knappen heb toegejuicht.)

Twee dagen later kwam een konvooi.

Eerst verscheen een grote vrachtwagen van het merk Scania in de straat, er achter reed een freesmachine met een lange lopende band als een vooruit gestoken slurf, die boven de laadbak van de vrachtwagen hing. Daar weer achter reed een flinke bezemwagen met zuigers en borstels. Iets verderop hadden verkeersregelaars in VW-polo's de weg afgezet. Achter hen stonden nog meer voertuigen klaar; een freesmachine van een kleiner type en een bestelbus met aanhanger, waarop een grote ketel was gemonteerd.

Menselijke beschaving

U bent misschien allang afgehaakt, maar ik sta hier zo uitvoerig bij stil omdat alle bewerking van de grond mij fascineert, van het in cultuur brengen van velden tot het leggen van gietvloeren, want ze zijn evenzovele uitingen van menselijke beschaving. En zo reken ik ook asfaltreparatie tot de hogere cultuurgoederen, aangeleverd door mannen in oranje werkkleding met stevig, zwart geteerd schoeisel.

Het konvooi trok dus door de straat, de freesmachine sneed een lap asfalt tussen de verflijnen uit en spuwde het oude asfalt in de vrachtwagen voor hem, de bezemwagen bezemde; de kleine freesmachine scherpte de randen nog eens aan en uit de ketel op de aanhanger werd in de kale stroken een vloeistof gesproeid.

Dit alles gebeurde onder mijn raam en al mijn bezigheden waren tot stilstand gekomen. Ik stapte even naar buiten en zag toen verderop een man met een gieter in de weer; hij goot een stroperige donkere vloeistof in een strook en smeerde die vervolgens met een harde bezem uit.

'Wat is dat', vroeg ik en hij zei: 'Dat is kleef.' Kleef? Ja een soort lijm die zich straks bindt met het hete asfalt. Het zat ook in de ketel, maar die was leeg en de kleefcentrales waren nu gesloten, dus moest de rest even handmatig.

Kleefcentrales? Er bestaan kleefcentrales. De wereld is een wonder, waar we nog heel weinig van weten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden