ARNO HINTJES: VOOR KOKEN EN MUZIEK MAKEN HEB JE RITME NODIG Van 'Zoals in Oostende' moet ik iets nieuws maken, anders kan ik beter weer gaan komen

“Ik ben verslaafd aan adrenaline en weet dat ik, als in december de toer voorbij is, moet afkicken. Dat gebeurt als ik niet speel, dan begin ik raar te worden om half negen 's avonds, gelijk een alcholiker. Dan ga ik koken, da's creatief en goed voor de mind”, zegt Arno Hintjens in onvervalst Vlaams.

Als sous-chef verliet Arno Hintjens het top-restaurant La Renommee in Oostende om zijn vrijheid te bevechten in de popmuziek. Vive la liberte. Daarna werd Arno met zijn groep TC Matic lange tijd zelf een grote naam in de Belgische popmuziek. Met zijn vierde soloplaat Idiots Savants lijkt dat weer te gebeuren. Een album dat als zijn geliefde gerecht waterzooi even divers is samengesteld uit rock, chanson, funk, blues en musette, gebracht in sappig franglais. Omdat de Amerikaanse producer “schrik van vliegtuigen had” werd het album in Nashville opgenomen. Daar kreeg hij heimwee naar huis en prompt stond Adamo's 'Les filles du bord de mer' op de plaat.

Hakkelend komen de woorden uit zijn mond, maar bij de woorden 'koken' en 'muziek' beginnen zijn ogen te twinkelen. “Koken is als muziek maken, daar moet je ritme voor hebben, timing zo ge wilt. Belgie is altijd Bourgondisch geweest, vreten en drinken, brood en spelen, Breughel. De Belgische keuken is de beste van de wereld. In het Franse dagblad Liberation stonden de beste tien restaurants van Parijs opgesomd, negen hadden een Belgische kok en numnmer een was een Belgische madame”.

“In Oostende werkte ik in de keukenbrigade, een onregelmatig hard leven met een plezante sfeer. Dat was in de jaren zestig, hoogconjunctuur, iedereen ging uit eten. Rockmuziek betekende vrijheid voor mij. Ik moest iedere dag werken en zag de beatnicks en hippies met knapzak op de rug ondertussen het veer naar Londen nemen. Ondertussen ontdekte ik soulmuziek en rhythm & blues op Radio Luxemburg en de Noordzeepiraten.”

Toen het afliep in de keuken werd de groep Freckleface zijn nieuwe stek en daarna Tjens-Couter. “Die platen brengen nu duizenden franken op”, zegt Arno met een brede grijns. Tijdens TC Matic kwam zijn ongrijpbare mengeling van passie en vastbeslotenheid tot volle ontplooiing. De combinatie van naieve clown en gepijnigd artiest, van gevoelig chansonnier en Euro-blueszanger maakte van hem een buitenbeentje dat echter wel geworteld is in de Europese traditie.

“Dat komt zo. Mijn grootmoeder was operette-zangeres. Een Joodse madam uit Rusland, die haar naam veranderde in Marie Louise Philips. Ze werd smoorverliefd op een Nederlandse vrachtwagenchauffeur en trouwde met hem. Mijn grootmoeder van vaders kant kwam uit Engeland. Hij vloog Spitfire bij de RAF en kwam na de oorlog naar Belgie. Hij luisterde altijd naar jazz en Vera Lynn. Mijn moeder is ondergedoken geweest in Noord-Frankrijk en bracht me later in contact met de musette, Juliette Greco, het existentialisme.” Op zijn laatste album 'Idiots Savants' valt goed te horen hoe Arno met het ene been in de Amerikaanse en met het andere in de Franse cultuur staat.

In 'Give me the gift' hoor je zijn liefde voor Brussel en Jacques Brel, in 'Martha ma douce' klinkt gedragen een fanfare uit New Orleans op.

“Ik ontdekte dat er in Amerika streken zijn waar meer Europese muziek gespeeld wordt dan echte Amerikaanse. New Orleans is een smeltkroes van Europese muziek. Dat is een mengeling van Franse, Ierse, Poolse en Joodse muziek. Veel meer mensen zijn er Europeaan dan in Europa. Wij gebruiken dat niet. De laatste jaren heb je die melange van rap en rhythm & blues zoals Urban Dance Squad dat speelt, maar we bezitten hier in Europa zoveel eigen muziek. Mano Negra en Negresses Verts weten daar alles van, die hebben goed naar mij geluisterd. Dat zeggen ze ook zelf.”

Toch reisde Arno vorig jaar notabene naar Nashville af om er Idiots Savants op te nemen. Waarom Nashville?

“Awel, het was puur toeval dat ik in Nashville terechtkwam. Was de producer een eskimo geweest dan had ik in Canada gezeten. Ik zocht naar een speciale producer en had er vijf in mijn hoofd. Ik heb er met vier gesproken, ik heb ze banden opgestuurd en ze wilden het allemaal wel doen. Ik zag dat niet zo zitten, de een was aan de coke, de ander deed het alleen voor de poen. Op zeker moment kreeg ik een telefoontje uit de States van een zekere Glenn Rosenstein. Hij had gewerkt met U2, Talking Heads, Ziggy Marley en Michelle Shocked. Een man met een grote bagage dus, maar er zat een maar aan, want liet hij weten: 'ik heb schrik van vliegtuigen'. Dus ik naar Nashville en de tweede dag zaten we in een Mexicaans restaurant. Opeens wordt hij zo raar. 'Is er iets, voel je je niet goed?' vraag ik. 'Mijn vriendin zit daar met een ander type', zegt-ie. Toen was merkwaardig genoeg het ijs gebroken en voelde ik dat het goed zat.”

Wat trok hem aan in jouw muziek? “Hij dacht eerst dat ik een oude neger was, van een jaar of zestig. Iets persoonlijks in mijn stem, trok hem het meeste aan, iets dat ze in de States niet maken. Daarna heb ik de hele groep meegenomen en is de plaat in vijftien dagen opgenomen. Tussen de sessies door maakte ik waterzooi a la flamand voor de muzikanten. Weet u wel, da's met kip, selder, ajuin, look, creme en al. Het was een mooie herfstavond en toen ik op bed lag, speelde ik een cassette met Adamo's Greatest Hits. Hij zingt over de meisjes van de Noordzee, in het Frans met Vlaams accent. Die controverse van tegelijkertijd in de States en aan de Noordzee te vertoeven, riep heimwee op naar Europa. Zo is 'Les filles du bord de mer' op de plaat gekomen”.

Het nummer is na 25 jaar weer veelvuldig op de radio te horen, maar dan in de smeltend mooie versie van Arno.

“Ik heb het gister nog samen met Adamo onder accordeonbegeleiding gezongen voor de Vlaamse televisie. Weet je dat Adamo een fantastisch talent is? Hij heeft prachtige teksten geschreven a la George Brassens, a la Brel en hij speelt verschrikkelijk goed gitaar. Maar hij had een nadeel. Hij heeft in de jaren zestig gewerkt met arrangeurs, die er varietedingetjes van maakten zodat mensen nu de teksten van Adamo zijn vergeten”.

Overigens een zeldzaamheid, Arno op de buis. Op Idiots Savants staat het nummer 'I sold my soul on MTV' waarmee hij juist tegen pop op televisie fulmineert. “Ik heb niks tegen MTV, maar vind het toch spijtig dat het muziekstation bestaat. MTV is de bijbel voor popmusici, als je daar niet in voor komt, ben je geen ster, zij hebben het monopolie. Ik heb een verschrikkelijke hekel aan clips. Ze doden de verbeelding van een nummer, ze ontnemen je fantasie. Dat is McDonalds voor mij, junkfood, ik kan daar niet naar kijken. Ik vermoed dat de meeste artiesten met MTV in hun hoofd een nummer schrijven. Daarop heb ik nu een parodie gemaakt”. Hij begint te zingen “Van Europa tot Amerika eten we dezelfde salmonella, rock & roll is friet met saus”.

“Kijk”, en hij gaat verzitten “Live spelen is voor mij aanwezig zijn, ik zit vol energie. Zeker met die groep van me, die is gebaseerd is op herrie maken. Ik moet me geven.”

Tot en met december is Arno Hintjens op toernee door Belgie, Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en daarna? “Ik zit al acht jaar met een liedje van Leo Ferre in mijn hoofd, het heet 'Comme a Ostende', 'Zoals in Oostende.' Ik moet daar iets nieuws van maken of anders ga ik weer koken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden