Review

Arnaldur en Erlendur zijn niet van gisteren

Namen als Erlendur en Sigurdur kom je niet alle dagen tegen, ze lijken afkomstig uit oeroude saga's. Trouwens, de naam van de schrijver van de thriller 'Noorderveen' liegt er ook niet om: Arnaldur Indridason (en dan schrijf ik hem niet eens goed, er zijn allerlei rare rune-tekentjes die mijn tekstverwerker niet kent.) Maar het onderwerp is hoogst actueel: het DNA als boevenvanger.

Een oude man wordt vermoord. Hij is nooit veroordeeld, maar blijkt een onsmakelijk verleden te hebben en de dader heeft een mysterieuze boodschap achtergelaten. Als hoofdcommissaris Erlendur de woning doorzoekt vindt hij, op een geheime plaats, een foto van het graf van een kind. De man was niet getrouwd, hij werd wel verdacht van maar niet veroordeeld voor een afschuwelijke verkrachting. Erlendur is ervan overtuigd dat het verleden kwam opspelen in het heden. Dat blijkt ook zo te zijn, op een manier die niemand had kunnen voorzien.

Arnaldur Indridason is in IJsland een beroemdheid en dat mag geen wonder heten: 'Noorderveen' is een zeer onderhoudend, intelligent en ingenieus boek. Weinig bloed, weinig moorden, geen gemartel, zo kan het ook. Heel veel beter zelfs dan de doorsnee. Arnaldur heeft veel geschreven, laat de vertalers maar aan het werk gaan. Ik zal zijn boeken met veel plezier lezen, dat weet ik nu al.

We blijven nog even in Scandinavië, al ligt Denemarken wel wat dichter bij ons dan IJsland. Het lijkt daar in het noorden een vruchtbare bodem te zijn voor het misdaadgenre. Gretelise Holm schreef 'Paranoia', ook een uitstekende thriller.

Het blijkt dat de krantenwereld in Denemarken met dezelfde moeilijkheden te kampen heeft als het persvolk hier: de mensen lezen minder kranten, om het tij te keren slaan hoofdredacteuren en directeuren aan het experimenteren en opleuken. Gedegen vakwerk moet wijken voor de waan van de dag. Karin Sommer, een al wat oudere journaliste, heeft daar last van. Een gedegen artikel dat ze schreef over de moord op een heel gezin werd scherp bekritiseerd; ze kan eigenlijk niet begrijpen waarom. En wat erger is: ze schijnt slapende honden wakker te hebben gemaakt, want ze wordt bedreigd en haar geliefde kat hangt 's avond dood aan haar voordeur. Nu is ze vroeger een tijdje opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting en daarom gelooft niemand haar: de verschijnselen lijken te veel op paranoia. Zelf aarzelt ze ook even of ze niet aan waanvoorstellingen lijdt, maar niet lang. Dan roept ze de hulp in van een advocate en probeert op eigen houtje de zaak op te lossen. Dat lukt haar, maar de onthulling stemt haar allerminst vrolijk.

Het is ook beslist geen vrolijk boek, dat 'Paranoia', verdrietig zou je het kunnen noemen. Maar het zit tjokvol levende, interessante karakters en Gretelise Holm zorgt voor spanning en een onverwachte ontknoping. 'Paranoia' is haar tweede boek; dat er nog vele mogen volgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden