Armstrong zet zichzelf neer als een meeloper, net zoals iedereen

Epo gebruiken, het stond voor Lance Armstrong gelijk aan lucht in banden pompen en bidons vullen met water. Het was zo gewoon dat de grootste onttroonde wielerkoning aller tijden er niet het minste schuldgevoel bij had.

Dat de Amerikaan die denkwijze nu ineens beangstigend noemt, was goedbeschouwd het enige opmerkelijke dat de Amerikaan te berde bracht in deel één van zijn strategische biecht bij Oprah Winfrey. Verder beperkte hij zich tot het zo klein mogelijk houden van de schade, als de belegger die zijn verlies neemt in de wetenschap dat zijn aandelen nooit meer zullen renderen.

Goed, nadat Armstrong bijna anderhalf decennium lang over doping had gelogen en beschuldigingen had aangevochten met intimidatie, bedreigingen en rechtszaken, bekende hij uiteindelijk dat zijn zeven Tourzeges op onreglementaire brandstof waren behaald. Zoals iedereen inmiddels wist. Wat iedereen wilde horen, vertelde hij niet.

Hij bagatelliseerde de omvang ("simpel en conservatief") van het dopingprogramma bij zijn ploeg US Postal om de kans op een claim van 90 miljoen dollar schadevergoeding wegens misbruik van overheidsgeld zo klein mogelijk te houden. Een recent voorstel van Armstrong om de zaak voor vijf miljoen te schikken, zou zijn afgewezen.

Hij bagatelliseerde ook zijn eigen rol daarin. Hij was niet, zoals ploeggenoten hebben verklaard, de despotische architect en aanjager. De eens "arrogante bullebak" die zich boven iedereen verheven voelde, ging nederig op de knieën: hij was een meeloper geweest, zoals iedereen.

Dat wil hij zo houden. Wie verwacht dat Armstrong zijn vechtlust gaat gebruiken om de wielersport gezond te maken, vergist zich. Net als tijdens zijn wielercarrière en zijn werk voor zijn kankerstichting Livestrong blijft alles om hemzelf draaien. Dat was al duidelijk bij zijn keuze van het verkeerde moment, de verkeerde plaats en de verkeerde persoon voor zijn bekentenis.

Het in tweeën gesplitste interview voor het in nood verkerende televisiestation OWN is publicitair en commercieel tot op het bot uitgemolken. Als tegenprestatie mocht Armstrong, wat nerveus maar haast emotieloos, de regie in eigen hand houden. Er werd niet ingegaan op details van het dopingprogramma. Praten over personen (die erbij betrokken waren) noemde hij moeilijk, en deed hij dus niet.

Kortom, de man uit de nieuwe wereld die Europa leerde wielrennen, past zich conservatief aan de oude regels van de omerta aan. Enigszins pathetisch kondigde hij met zijn halve waarheden wel aan de rest van zijn leven te besteden aan "het terugwinnen van vertrouwen en het maken van verontschuldigen". Maar een 'sorry' voor zijn bedrog en leugens kwam niet over zijn lippen. Sorry was er slechts voor enkele klokkenluiders die hij diep heeft gekwetst en van wie hij schadeclaims heeft te vrezen.

Ten opzichte van het Amerikaanse antidopingagentschap Usada leek Armstrong een radicale ommezwaai te maken. Het 1000 pagina's tellende onderzoeksrapport van het instituut dat zijn levenslange schorsing inluidde, negeerde hij aanvankelijk hautain, tegen zo veel leugens en onrecht viel niet te vechten.

Met zijn nieuwe inzichten in wat goed en fout is, zou hij dat nu anders hebben gedaan. "Maar nu kan het niet meer", luidde zijn conclusie. Waarom eigenlijk niet? Usada wil niets liever dan met Armstrong rond de tafel om inzicht te krijgen in zijn dopingpraktijken en die van de mensen die hem hielpen. Maar totale openheid lijkt de Amerikaan te willen voorkomen, bang als hij is met anderen voorgoed de afgrond in te glijden.

Van notoire leugenaars moeten ze in Amerika niets hebben. Bedriegers die hun zonden opbiechten, kunnen op clementie rekenen. Zeker zoals Armstrong, die refereert aan zijn arme afkomst ("daar komen mijn vechtlust en arrogantie vandaan"), aan zijn overwinnen van kanker en zijn werk voor kankerpatiënten.

De valse emoties en tranen van vannacht moeten de laatste twijfelaars over de streep helpen. Bij de aankondiging van deel twee viel te horen: "Mijn moeder is een wrak".

Korting op zijn levenslange schorsing krijgt hij daarmee niet. Zijn geregisseerde pr-actie was, om bij de woorden van Usada-baas Travis Tygart te blijven, slechts een kleine stap in de goede richting. Een te kleine stap van iemand die pretendeerde de grootste kampioen te zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden