Armstrong spot met de romantiek

Als wielrennen een rationele sport was, zou Lance Armstrong niets dan bewondering oogsten. De Amerikaan is op weg om een levende legende te worden. Over zes dagen zal hij in Parijs voor de zesde keer gehuldigd worden. Hij heeft een graad van perfectie bereikt in een sport waarin perfectie nooit voor mogelijk werd gehouden.

PLATEAU DE BEILLE, NIMES - Aan twee dagen in de Pyreneeën had Lance Armstrong genoeg om de stekker uit de Tour te trekken. De spanning is weg. In de zware etappe naar Plateau de Beille bleek zaterdag nog eens hoe groot de leegte achter hem is. Ivan Basso (26) was - opnieuw - de uitzondering op de regel dat niemand opwassen is tegen Armstrong. De klimtijdrit op l'Alpe d'Huez had woensdag een hoogtepunt moeten worden, maar de voornaamste vraag lijkt nu hoe groot de voorsprong van de Amerikaan in het klassement zal worden. En wie wordt de beste van de rest?

De romantici treuren. De wielersport lijdt onder de terreur van de oortelefoontjes, vinden ze. Renners liggen aan de ketting bij hun ploegleiders. Er zijn zelfs teambazen die de hartslag van hun coureurs permanent in de gaten houden. De Tour was toch de spiegel van het individuele lijden van de mens? Zo is het evenement in honderd jaar groot geworden. Wie het beste de uitputtingsslag vol hindernissen overleefde, werd aan het einde de winnaar genoemd. De factor toeval viel nooit helemaal uit te sluiten. Er speelden altijd dingen mee die een mens nooit in zijn macht kon hebben.

Lance Armstrong spot met deze romantiek. Hij heeft de essentie van de Tour een nieuwe dimensie gegeven. Het kan geen toeval zijn dat hij al vijf jaar lang onschendbaar lijkt. De aanpak van zijn ploeg US Postal en Armstrong zelf is zo maniakaal perfectionistisch, dat ellende geen vat kan krijgen.

Het is de triomf van de intelligentie. Tyler Hamilton moest zaterdag opgeven omdat de pijn in zijn rug niet meer te verdragen was. Hamilton viel eerder in de Tour, zoals hij zo vaak valt. Armstrong valt zeer zelden en dat is ook een kwaliteit. Jan Ullrich werd op Plateau de Beille opnieuw op minuten gereden. Nu wordt een verkoudheidje van twee weken geleden opgegeven als mogelijke verklaring. Ullrich dacht de Tour te kunnen winnen op basis van drie maanden hard werken. Armstrong richt zich een jaar lang op niets anders dan de maand juli.

Wie de Ronde van Frankrijk wil winnen, moet nauwkeurig plannen. Iban Mayo vloog in mei en juni over de cols. Hij won de Dauphiné Libéré, waar Armstrong bewust niet op oorlogssterkte was verschenen. Zaterdag reed Mayo volledig gedemoraliseerd door de Pyreneeën. Uit schaamte stapte hij op de Col d'Agnes van de fiets. Zijn ploegleider en teamgenoten haalden hem over zijn calvarietocht te vervolgen. Het is drama waaraan Armstrong nooit ten prooi zal vallen.

De gemeenplaats dat een ploeg zo sterk is als de kopman, gaat op bij US Postal. Zijn het dezelfde mysterieuze krachten in de sport, die de jonge Fransman Thomas Voeckler zaterdag in zijn gele trui boven zichzelf lieten uitstijgen? Het psychologische aspect zal ongetwijfeld een rol spelen bij bijvoorbeeld George Hincapie, geboren met het lichaam van een kasseienvreter, die in de bergen gerespecteerde klimmers nu kan martelen. Maar in essentie is US Postal een machine die de laatste jaren is verfijnd. Elke knecht weet vooraf wat van hem die dag wordt verwacht. Ekimov en Padrnos doen het vuile werk op de vlakke wegen, Beltran en Noval bepalen het ritme in de heuvels en als het echt zwaar wordt voeren Hincapie, Landis, Rubiera en Azevedo het bewind. Armstrong is de spits van een voetbalelftal die uiteindelijk de ballen erin moet schoppen.

Azevedo, de laatste luitenant, fietste op Plateau de Beille zo'n hels tempo dat tien kilometer voor het einde alleen Armstrong en Basso hem konden volgen. De Portugees, in 2002 stiekem naar de zesde plaats gereden in de Tour, werd dit jaar vastgelegd als vervanger van Roberto Heras. Daarmee bewijst ploegleider Johan Bruyneel - alweer - zijn neusje voor het scouten van hel-pers. Wie in opstand komt tegen het mentale, fysieke en vooral strategische overwicht van US Postal moet enigszins suïcidaal zijn aangelegd.

De Spanjaard Mancebo trok zaterdag op de Col d'Agnes de stoute schoenen aan. De blauwe Amerikaanse trein had hem achterhaald voordat ook maar iemand geloofde dat zijn actie kans van slagen had.

Volgzaam aanklampen totdat de brandstof opraakt is daarom maar het rationele motto dat mannen als Levi Leipheimer (Rabobank) straks misschien in de toptien brengt.

Groots en meeslepend is het allemaal niet in een sport die zijn populariteit dankt aan onvoorspelbaarheid, dramatiek, instinct en grote gebaren. Armstrong relativeert het belang van al die factoren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden