Armoedige musical rond Zangeres Zonder Naam

De zangeres zonder naam
De Graaf en Cornelissen, gezien: 21/11 Amsterdam www.degraafencornelissen.nl

Op het toneel: een podium in de vorm van een metersbreed hemelbed, met in de nok een glinsterende kroon, passend bij de 'koningin van het levenslied'.

Midden op dat podium staat Ellen Pieters die deze koningin (de Zangeres zonder Naam, Mary Servaes) speelt, en die gedurende de voorstelling niet van het letterlijke voetstuk komt. 'Ik ben naar Mexico gekomen', zingt ze krachtig - met de beroemde lange uithaal. Het publiek juicht, haar jurk, behangen met een overdaad aan ruches, glinstert. Als ze vlak daarna ''t Was aan de Costa del Sol' inzet, is het helemaal feest: 'Tingelingeling' zingt het publiek enthousiast mee. De liedjes van de in 1998 overleden zangeres zitten blijkbaar nog goed in het collectieve geheugen. En ook relatief elitair schouwburgpubliek schaamt zich niet om de volksmuziek mee te zingen.

Maar dat maakt de voorstelling nog niet geslaagd. Het is allemaal nogal armoedig: het kleine ensemble kan het toneel niet vullen, hoe (te) hard de spelers ook hun best doen. Er is slechts één live muzikant, de rest staat op tape. Er zijn duffe kostuums - op een paar mooie jurken van de Zangeres na. De regie (Paul van Ewijk) is statisch en saai, zonder dubbele lagen in het spel. En het script is te gemakzuchtig. Schrijver Lars Boom heeft wel geprobeerd om de voorstelling iets 'extra's' mee te geven. Hij bedacht een verhaallijn over een meisje dat meedoet aan een talentenjacht. Dat meisje wordt (niet echt origineel) afgebekt door een zelfingenomen jury, en daarna verschijnt de overleden Zangeres aan haar. Deze verhaallijn is nauwelijks uitgewerkt. Bijna continu staat het meisje er onbeholpen bij op het toneel, terwijl wij - en zij - een brave, chronologische biografie voorbij zien komen: het levensverhaal van een simpele ziel met een gouden keel, die massa's platen verkocht en die belazerd werd door geldbeluste mannen.

Een mooi personage is wel een travestiet (subtiel spel: Eric Beekes) die optreedt als imitator van de Zangeres. Hij zit in zijn maag met de roemloze begrafenis van zijn idool. Maar ook dit verhaal is slap uitgewerkt. Er ontstaat een geforceerd conflict tussen het meisje en de travestiet over of ze de overleden Zangeres wel of niet over haar begrafenis moeten vertellen.

Gelukkig is Ellen Pieters sterk: haar stem knalt en snikt, en in haar spel legt ze humor, soms een scherpe sneer en aan het eind een toefje tragiek. Samen met de opzwepende liedjes helpt ze ons door de onbevredigende voorstelling heen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden