Armoe en rijkdom naast elkaar tijdens Suikerfeest

Archieffoto van een bedelende Marokkaanse vrouw in de Marokkaanse stad Rabat.Beeld afp

Het is het meest gebruikte vervoermiddel in Tanger, de Marokkaanse havenstad waar ik tijdens het schrijven van deze column ben. Voor 15 dirham, iets minder dan 1,50, ben je zo aan de andere kant van de stad. Taxi's en Marokko zijn een onmisbare combinatie. Al dan niet gedwongen, want als je niet in een taxi zit, is de kans aanzienlijk dat je er door een wordt aangereden. Ik heb geen harde cijfers, maar ik durf rustig te wedden dat de meeste auto-ongelukken hier veroorzaakt worden door taxichauffeurs.

Iedereen kent hier wel iemand die taxichauffeur is. Ook ik. Mijn oom is de trotse chauffeur van een petit taxi.

Het is een fijne traditie. Iedere keer dat ik in Marokko ben, en dat is zeker wel twee keer per jaar, rij ik een dag mee in zijn blauwgroene taxi. Ik hoor de verhalen die hij hoort. Foeter fietsers en voetgangers uit zoals hij doet. En ik vloek met hem mee, over het verkeer in de stad dat altijd alleen maar stil lijkt te staan. Vanuit de bijrijderstoel leer ik Tanger weer kennen. Binnen een dag ben ik op de hoogte van wat er op dat moment speelt in de stad waar ik zo ontzettend veel van houd.

Mensen die in de taxi stappen praten veel. Over praktische zaken, maar ook over politiek, en zelfs persoonlijke verhalen. En er wordt natuurlijk geroddeld. Het is de dorpskroeg op wielen, zonder drank.

Drukte voor het feest
Als ik dit jaar bij hem in de taxi stap is het de dag voor Eid ul Fitr, het Suikerfeest. Het is op straat onmogelijk druk. Alsof heel Tanger naar buiten is gestroomd om de laatste inkopen te doen. Waar tijdens de ramadan de drukte op straat pas na tienen 's avonds op gang komt, is dat nu 's ochtends vroeg al het geval. Wegen zijn geblokkeerd voor auto's, waar mensen midden op straat koopwaar hebben uitgestald.

Djellaba's voor de vrouwen, jabadors voor de mannen, hoofddoekjes, Marokkaanse schoentjes, juwelen, cadeautjes voor de kinderen, koekjes, taarten. Je kunt het zo gek niet bedenken of het ligt er. Iedereen schreeuwt door elkaar om de eigen handel aan te prijzen. 'Maak je schoonmoeder blij met deze ring, niet van echt goud te onderscheiden!' 'Prachtige sjaals van echt zijde voor bijna niks!' En het lijkt alsof iedereen alleen maar aan het kopen is.

Niet iedereen verkeert in luxepositie
Dat die luxe niet voor iedereen in Marokko is weggelegd mag geen verrassing heten. Tanger is een stad met twee gezichten. Tussen het kooplustige publiek zullen heel wat mensen lopen die geen idee hebben hoe ze het feest moeten bekostigen. Van top tot teen in het nieuw, cadeaus voor de kinderen en een feestmaal op tafel is niet voor iedereen weggelegd.

Dat blijkt ook als we met de taxi langs een grote groep mensen rijden die staan te drommen voor een grote garage. Mijn oom vertelt dat de overheid daar kleine donaties geeft aan families die geen geld hebben. Een klein bedrag om het einde van de ramadan mee te kunnen vieren.

Rond drie uur in de ochtend rijden we terug naar huis. De straten zijn bijna helemaal leeg, voor even dan. Morgen is de massa terug om te feesten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden