Arme Bach en Glenn Gould dans

Tournee tot 1 april in Nederland.

Het advies van Ton Wiggers en Hans Focking, al tweeëntwintig jaar de algemene directie van het Arnhemse Introdans, is al even simpel: “Laat de dans gewoon over U heenkomen, als een unieke belevenis en een meeslepend geheel van muziek, beweging, licht, decor en kostuums, waarbij woorden in feite overbodig zijn”, schrijven zij in het programmaboekje bij het Kerstprogramma.

Kortom, zet de blik op oneindig, probeer niet te begrijpen en laat U maar alles op de mouw spelden, zolang het maar danst op een podium. Van zoiets als historisch besef of actualiteitswaarde hoeft een Introdans-bezoeker zich weinig aan te trekken wil hij of zij domweg genieten van bijvoorbeeld de zes jaar oude 'Messiah' van Ed Wubbe of de twee wereldpremières van de Italiaan Gian Franco Paoluzi of de Spaanse Blanca Li. Hun dans op respectievelijk Fauré en Bach maakt zelfs het meest ongewone vanzelfsprekend.

Ach, was het maar zo simpel. Want alleen dans die goed is, is tot die vanzelfsprekende meeslependheid in staat. En helaas is dat lang niet bij alle toneeldans het geval. Ook niet als er Introdans op staat.

In het Kerstprogramma dat ook dit jaar traditegetrouw in de Arnhemse Schouwburg werd gepresenteerd zat het met die muziek (op band) wel snor. Met Wubbe's compilatie uit Hündels beroemde oratorium, Paoluzi's greep uit Gabriel Fauré's 'Pelléas et Mélisande', 'Après un rêve', 'Pavane' en 'Elégie' en Blanca Li's keuze voor Bachs Concerto's voor piano en orkest zijn immers gouden klassiekers uit de kast getrokken. Maar juist dat goud stelt hoge eisen, wil niet aan de welsprekendheid van dans het nakijken gegeven worden.

Als choreograaf en uitvoerende dansers moet je van goede huize komen wil deze muziekkeuze voor een choreografie gerechtvaardigd zijn. Geen der drie choreografen maakte dat waar. Ed Wubbe maakte al zes jaar geleden van de Messiah een broddellap. Zijn breiwerk van passen in zwart en wit zette hij op de benen van twee gespitzte vrouwen op, maar al snel raakte hij steeds verder verstrikt in een onnavolgbaar patroon van trio's, duetten en ensemble delen voor tien dansers. Kop noch staart valt hierin te ontdekken, zeker niet als alles met wit wapperende rokken wordt opgeluisterd.

Heel wat bescheidener pakte de Italiaan Paoluzi het 'Chanson de Mélisande' aan. In eerdere balletten voor Introdans zoals zijn 'Elysios', 'Onzichtbare steden' en 'Maximiliana or the illegal practice of astronomy' liet hij reeds zijn voorkeur voor surrealistisch getinte tafrelen zien. Zijn vierde creatie voor Introdans, op het thema van 'Pélleas et Mélisande', is romantischer en sensueler van aard. Een ingetogen, maar niettemin van heftige pathetiek doortrokken duet voor Frank Holstein en Lonneke van Leth wordt doorsneden met een raadselachtige derde figuur (Shirley Rabensberg). Vanaf haar stoel in het midden en met haar rug naar het publiek drijft zij een wig tussen de twee innig geliefden, waardoor een sfeer van onvervuld verlangen ontstaat. Mooi is het zeker en het wordt ook uitstekend gedanst, maar tegen de klacht van Fauré's fluit leggen allen het af. Voor het publiek dat wil begrijpen biedt deze mooi doenerij geen enkel houvast.

Datzelfde geldt voor de kitsch en onbeschaamdheid van Blanca Li's bijdrage. Haar 'Central Station' is geen jachtige vertrek- of aankomsthal, maar een met draperieën behangen boudoir, waar vijf dansparen van kleur verschieten. Arme Bach en Glenn Gould. Zij worden murw gedanst in absurd op en afgedraaf met heel wat erotisch suggestieve standjes daartussen. Nog nooit zag ik ook zulke monsterlijke kostuums. Laat ik nou werkelijk gedacht hebben dat de witte onderbroek en gerafeld sterielgaas tot een voorbije modegril op het danstoneel hoorden. Nee, geef me dan maar een echte tutu of tunica.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden