Armand is niet terug, hij ging nooit weg

Noem het een herwaardering, het vandaag verschenen 'Armand & The Kik'. Deze nieuwe uitvoeringen van dertien liedjes van de protestzanger betekenen beslist niet de comeback van Armand. 'Jullie gingen weg, ik niet!'

Armand is laat. Dave von Raven zucht nog maar eens, en stelt voor gewoon te beginnen. Hij en gitarist Arjan Spies van de Rotterdamse sixtiesband The Kik zijn het inmiddels gewend, na repetities en opnamesessies met de 69-jarige protestzanger. Armand doet gewoon niet zo veel voor drie uur 's middags. En laat dit interview nou net op dat tijdstip staan gepland.

Vandaag verschijnt 'Armand & The Kik', met dertien nieuwe bewerkingen uit het omvangrijke oeuvre van de zanger. Nee, 'Ben ik te Min' staat daar niet tussen, er zijn vooral onbekendere liedjes uitgezocht. Noem het een herwaardering, of een herontdekking, van de zanger die nooit is opgehouden met schrijven en spelen. Nog elke week staat hij op het podium. Thuis in Eindhoven prijkt een plankje met daarop vijftig volgespeelde cd'tjes, zelf opgenomen, en dat rijtje wordt nog altijd langer.

Drie jaar terug nam The Kik 'Want er is niemand' van Armand op, uit 1965, samen met Otto 'Lucky Fonz III' Wichers. "Dat nummer heeft drie coupletten", zegt Von Raven. "Er ontbrak iets. Otto kende Armand, en stelde voor hem erbij te vragen." Dat beviel zo goed dat Armand The Kik op Lowlands kwam vergezellen. Het jaar erop werd hij vaste gast bij de theatertour van The Kik, 'De Veelste Grote Nederbiet Sjoo'.

Toen, in de kleedkamer, ontstond het idee om samen een plaat te maken. "Hij is een held van ons. De belichaming van de Nederlandstalige beatmuziek", zegt de half zo oude Von Raven (1981). Op zijn zestiende hoorde hij voor het eerst iets van Armand. "Op een verzamelaar, tussen Q65 en The Outsiders. Dat kwam keihard binnen, juist omdat het Nederlandstalig was."

"Het was echt een entiteit die het oefenhok binnenkwam. Met die wapperende rode haren. Hij ging zitten, begon een blow te draaien en vertelde gelijk over van alles en nog wat." Het klikte meteen.

Alle liedjes zijn ter plekke gearrangeerd en meteen opgenomen. Gitarist Arjan Spies vond 'Fuck the Blues' het leukst. "We waren dat eigenlijk voor onszelf aan het repeteren, toen hij binnenkwam. Er werd een microfoon neergezet, toen hebben we dat in één keer ingespeeld. Dat was het gevoel voor de hele plaat: vrij en spontaan."

Dan schuift Armand aan, half opgerookte joint in de hand. De zanger en zijn wiet zijn al een halve eeuw onafscheidelijk, maar het beïnvloedt geenszins de helderheid waarmee hij zijn anekdotes oplepelt. Hij articuleert net zo scherp als wanneer hij zingt, alleen zijn g is wat zachter dan op plaat. Onder die grote roodgeverfde bos kijkt een oud gezicht jeugdig uit de ogen.

We bewonderen de cover van Vrij Nederland, vers van de pers, waar hij stralend op staat. Het doet hem zichtbaar genoegen weer in de belangstelling te staan, maar Armand - in 1946 geboren als Herman van Loenhout - benadrukt nooit te zijn weggeweest. De plaat begint niet voor niets met 'Comeback', wat hij schreef in 1974:

"Nee, ik werk niet aan een come-back / Ik herinner mij niet weg te zijn geweest

En ik doe gewoon mijn best / De schoenmaker en de bekende leest"

"Ik speel nog elke week, vanaf 1965. Alleen is het gros van de zogenaamde fans in slaap gevallen na 1969. Iedereen heeft mij al doodverklaard. Dat vind ik wat onsympathiek, niet?" Opeens zag iedereen de hippiebeweging als een stel verlopen junkies. Leeftijdsgenoten die hem interviewden trokken alles wat hij neerzette in het belachelijke. Hij haalt er nu zijn schouders over op. "Die zijn allemaal met pensioen, ik niet!" roept hij triomfantelijk.

Dat liedje 'Ben ik te min' uit 1967 werd eigenlijk per toeval zijn doorbraak. "De A-kant van die single zou gaan over de Tres-zaak, over een student die tijdens een ontgroening was overleden toen zijn dispuutsgenoten hem een roetkap over het hoofd trokken. Maar dat mocht niet, de ouders van een van de vrijgesproken verdachten zat in de raad van bestuur van het label of zoiets. De B-kant schoof door als A-kant, en ik had 'Ben ik te min' nog liggen. Vooruit, dat vonden ze bij Phonogram nét goed genoeg voor een B-kant." In maart 1967 draaide Jan van Veen die single eens om, Joost den Draaijer pikte het op voor zijn hitparade, Armand had zijn doorbraak.

Daarna werd hij geleefd. Soms wel twintig optredens in een weekend. Dat hield hij vol met speed, dat werd in de jaren tachtig cocaïne. Niet iets waar hij trots op is. In 1998 werd hij weer clean. Afgezien van dat vanzelfsprekende blowen, natuurlijk.

"Bel mij nooit voor de eerste joint, weetjewel. Als ik een blow maak, is het goed toeven in de wereld." Hij grinnikt. Noem het medicatie: Armand is al zijn hele leven astmapatiënt. "Een joint zet alles open. Daarbij: als ik clean ben sta ik maar te letten of de microfoon goed staat, of de gitaar goed gestemd is. Als je stoned bent gaat dat allemaal automatisch."

Twee maanden terug speelde hij weer in het bezette Maagdenhuis. "Mijn eerste gedachte was, verdomme, wat heeft het lang geduurd. Jammer. In 1968 was ik er ook. Toen keek iedereen naar Nederland als het meest vooruitstrevende land. Nu hobbelen we overal achteraan." Verguld was hij dus met die recente Maagdenhuisbezetting. "Want de enige mensen die iets kunnen veranderen zijn de studenten. Op een gegeven moment ben je getrouwd, heb je kinderen, een caravan en een boot. Dan bewaar je de lieve vrede. Maar dat is natuurlijk wel afgedwongen."

Het is duidelijk, aan strijdlust heeft de protestzanger beslist niet ingeboet. En de nummers zijn nog net zo actueel als veertig, vijftig jaar geleden, beamen ook Von Raven en Spies. Tijdloos. Net als toen. Recht voor z'n raap.

'Armand & The Kik' verschijnt vandaag bij Top Notch / Excelsior. Vanavond speelt de groep in het Burgerweeshuis in Deventer, morgen op Retropop in Emmen, op 19 september in Paradiso.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden