Review

Antiglobalisme met frisse uitstraling

AMSTERDAM - Wie de theatrale happening 'Powerplay' van Made in da Shade bezoekt moet zich eerst laten screenen op merkkleding. Over elk logo van merken als Replay, Levi's of Benneton wordt onherroepelijk een sticker geplakt. De groep liet zich inspireren door het antiglobalisme en het boek 'No Logo' van de Amerikaanse Naomi Klein.

,,Zoek een plek in de ruimte en maak contact met de aarde'', zegt een vrouw achter een microfoon met zwoele stem. ,,Adem in en adem uit en luister naar de stem van het kind binnen in je.'' Het podium van de theaterzaal in de Amsterdamse Melkweg is voor de gelegenheid omgetoverd in een zachtaardige lounge-ruimte.

Het publiek zoekt een plek rond de harige, witte knuffelbankjes en hoort de zweverige teksten op new age-

muziek wat lacherig aan. Het lijkt therapie in de vorm van een reclame voor instant geluk. Op een groot filmdoek verschijnen live opnames van beelden uit de zaal. Het persoonlijke verhaal van een man die zijn vriendin verloor, is de aanleiding voor het publiek om op de tribune plaats te nemen.

De man ontmoet de zus van zijn overleden vriendin en de twee raken verwikkeld in een heftig machtsspel. Hun herinneringen aan de overleden vrouw vormen een bron van conflicten. Was zij een mooie en geliefde reclamevrouw of juist een onaantrekkelijk meisje met een ongelukkige jeugd?

Op het filmdoek achter hen is een collage te zien met filmbeelden van de acteurs tussen televisie- en reclamebeelden. De bizarre uitvergroting van details als een oog of een mond geeft een vervreemdend effect.

Ook op het toneel mengt de reclamewereld zich met de realiteit. De acteurs wisselen de dialogen af met gevatte reclameslogans en tussendoor verschijnen levensgrote stripfiguren als Donald Duck en Barbiepoppen op het toneel. Erg grappig en inventief is een miniatuurparodie op een pornofilm, met naakte Barbies en een Ken in wisselende standjes.

Made in da Shade heeft wel eens de neiging om een beetje trendy en zonder oog voor de inhoud met video- en geluidscollages te werken.

Maar in Powerplay is de multimediale vorm functioneel en actueel. Ook de verwijzingen naar therapeutische 'awakenings' en het lounge-gebeuren in het uitgaansleven geven de voorstelling een frisse uitstraling.

In een interview bij de persmap zegt scriptschrijver Jorgen Tjon A Fong: ,,Onze vorm van theater is niet bedoeld voor vijftigplussers met blauwe kleurspoeling in de stadsschouwburg, maar voor twintigers, hier en nu''. Eerder schreef hij 'Dreams in Technicolor', over de oppervlakkigheden in het uitgaansleven.

Met 'Powerplay' wilde hij met de theatermakers van Made in da Shade inhoudelijk de diepte in gaan, maar dat is slechts ten dele gelukt.

De naam 'Powerplay' verwijst naar een antiglobalistische beweging in Amerika die zich met ludieke acties verzet tegen 'The American Dream'. De boodschap van Tjon A Fong lijkt duidelijk. De globalisering en de invloed van multinationals maken de wereld tot een oppervlakkige eenheidsworst van slogans en logo's en ondertussen is het gros van de mensheid ongelukkig.

Die visie krijgt geen handen en voeten in het verhaal van de acteurs op het toneel. Dit mondt uiteindelijk met veel suspense uit in de vraag wie van de twee de vrouw heeft vermoord. De clou blijft echter onduidelijk en de acteurs uiten hun emoties zo schreeuwerig dat het je nauwelijks raakt.

Het is jammer dat het script in de loop van de voorstelling niet op zijn plek valt, maar lijkt te ontsporen, want 'Powerplay' begint zo veelbelovend.

Te zien vanavond en zaterdag 25 mei in Rotterdam, vrijdag 24 mei in Den Haag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden