Anouk: gewoon lekker op het podium staan

“Zo, dat is tenminste lekker. Geen ingewikkeld gedoe, maar gewoon klets , klats, klaar!”

Anouk heeft het over de foto die net gemaakt is. Na een dag vol persverplichtingen is ze blij dat ze even naar buiten kan om een luchtje te scheppen en nog blijer dat er nu eens een fotograaf is die niet zo moeilijk doet.

Terug in grand café Greve op de plek waar begin deze eeuw Nederlands eerste parkeergarage gebouwd werd, vertelt Anouk Teeuwe voor de zoveelste maal binnen twee maanden de korte geschiedenis van het bliksemsucces dat haar ten deel is gevallen, sinds zij in oktober met de clip van 'Nobody's wife' MTV haalde. Van de single en het debuutalbum 'Together alone' zijn al meer dan 100 000 exemplaren verkocht. Het succes is zo overweldigend, dat Anouk vorige maand besloot haar baan als groepsleidster op te zeggen. En dat terwijl ze vorige maand bij Hanneke Groenteman nog gezegd had, dat ze het zingen en haar werk gewoon wilde blijven combineren.

“Jammer, ja, ik baal er ook van. Maar ik was zo moe, ik moest wel kiezen. Ik merkte dat ik alles half ging doen. Zat tot diep in de nacht verslagen te maken voor school (mbo-sociaal-pedagogisch werk) en dan 's ochtends om zeven uur op, dat kon niet. Wat je doet, moet je goed doen.”

“Ik ben groepsleidster van een groep van tien kinderen tussen de twee en acht jaar. Het is leuk werk. Toen ik ging solliciteren, stond ik nog niet eens in de Top 100. De single was net uit. Ja, en net toen ik die baan had, ging het met 'Nobody's wife' ook als een speer. Maar nu? Ik trek het niet meer joh, ik ben nog in dienst tot en met 31 december, dan stop ik ermee.”

“Weet je, zo'n kans als nu krijg je misschien nooit meer. Ik wil hem gewoon grijpen, ook al hou ik niet van vliegen en (verwijzend naar alle publiciteitsverplichtingen hier en in Zweden, Duitsland en Engeland) al die dingen erom heen. Al die drukte; laat mij maar lekker gewoon op het podium staan. Dat is wat ik altijd wilde.”

“Het is nu hectisch. Ik weet niet wat me overkomt. Maar ik ga er vanuit dat dit maar even is. Iemand zei laatst tegen me: 'Je zit nu op het zadel van een paard dat draaft als een gek. Hou je dus maar heel goed vast en zorg dat je er niet afvalt. Als je dat lang genoeg volhoudt, ga je vanzelf losser zitten.' En zo is het ook echt. Het gaat nu allemaal onwijs snel, maar over een jaar hoop ik dat ik wat meer greep heb op de dingen. Dan kan ik ook beter beoordelen wat ik wel en niet wil.”

Je hebt zelf ook in kindertehuizen gezeten. Heeft dat een rol gespeeld bij je werk?

Terughoudend: “Klopt. Ik heb zelf in wat huizen gezeten, maar dat is niet waarom ik dat werk wilde doen.”

Dat staat er los van...

“Nou ja, misschien heeft het er iets mee te maken, maar ik geloof niet dat ik, omdat ik er zelf in gezeten heb, goed weet wat ik in mijn werk moet doen. Echt, je kunt die kindertjes niet 'redden.' Maar ik vind het wel leuk om met anderen te werken. Om me met anderen dan mezelf bezig te houden. Kijk, ik was zelf vroeger best moeilijk, maar je weet daarom ook wat je toen vond of wilde. Dat herken ik. Dat die kinderen soms zo lastig zijn, heeft z'n redenen. Zulke jonge kinderen zijn dat niet expres. Dus is het heel leuk om het hen naar de zin te maken. Gewoon gezellige dingen doen, heerlijk. Ik vind het mooi om andere mensen vrolijk te zien.”

“Soms zing ik een liedje en dan zijn ze helemaal stil. Ze zijn ook nog zo klein, dat ze zeggen: 'Hé Anouk, ik heb je gezien op tv', maar dan is het afgelopen. Dan zien ze weer een auto en is de aandacht weer weg. Daar hou ik wel van. Volwassenen kunnen de dingen zo opblazen. Kinderen niet, die gaan meteen over tot de orde van de dag.”

Je lijkt me niet iemand die er vroeger voor de spiegel van droomde zangeres te worden, maar meer dat meisje van die chocomelreclame. Als de ouders weg zijn, gaat de muziek aan, wordt er een blikje uit de koelkast gehaald, springt ze op de tafel en zingt als een wilde 'Think' van Aretha Franklin.

“Lachen. Nee, niet dat eerste type inderdaad. Ik woonde in een huis in Zoetermeer en een van de begeleiders kon goed gitaar spelen en die zei 'Wil je niet een keertje mee spelen?' Waarop ik zeg met mijn grote bek: 'Natuurlijk!' Dat gebeurde, in café De Pater.”

“Vanaf dat moment ben ik als achtergrondzangeres in een koortje van een feestband terechtgekomen voor bruiloften en partijen. Met z'n elven, blazers erbij, de hele rotzooi. Heel gezellig allemaal, maar ik had heel veel ideeën en wilde toch meer.”

“Nou, de rest is bekend. Twee jaar geleden heb ik een keertje tijdens een festival in de Zeeheldenbuurt gezongen met Barrie Hay van de Golden Earring. Ik woonde daar en Barrie ook, vandaar. We zongen een paar nummers van de Earring en ook 'Don't you want me baby' van de Human League. Nou, een week later hing-ie met George Kooijmans aan de lijn. Bolland en Bolland hadden ook belangstelling en toen dachten ze, nu moeten we er snel bij zijn.”

Je wordt veel vergeleken met Alanis, Meredith Brooks en Melissa Etheridge. Vind je dat terecht?

“Nee. Hoezo? Omdat ik een vrouw ben die af en toe een ruig nummer schrijft? De mensen die dat vinden, moeten maar eens naar een live-optreden komen kijken, dan begrijpen ze dat die vergelijkingen helemaal niet kloppen!”

Wat draaide jij graag thuis behalve de Golden Earring?

“De Earring? Dat zijn mijn helden helemaal niet geweest. Ik draaide hele ouwe blues en soul en jazz. Tracey Chapman, Aretha Franklin, Martha Wright, Laura Lee, hele andere dingen dus. Veel mensen vinden dat ik platte Amerikaanse rock maak, maar dat is niet zo. Dat Amerikaanse snap ik wel, maar die rock? Nee. Ik doe meer van alles wat.”

Vertel eens wat leuks...

“Ik heb de laatste tijd nogal eens in Noord-Holland opgetreden. Daar zitten twee fans. Bas en Bas. De jongste Bas is 16 en die is het ergst. Ik trad op in Kalverdijk. Komt er iemand naar mij toe, zijn moeder geloof ik, en die zegt: 'Mijn zoon zit al drie weken te wachten tot je komt en hij is zo verlegen, kun je na afloop van het concert even naar hem toegaan?' 'Da's goed', zeg ik. Maar toen ik hem ontmoette, had die jongen zoveel gezopen... moed ingezopen denk ik, om heel stoer te kunnen vragen 'Mag ik een kus?' Ik zeg: 'Da's goed.' Dus een handtekening en een kus, klaar. Maar toen ik weg wilde gaan, kwam hij me achterna en riep: 'Jij hebt alles wat een vrouw nodig heeft. Je hebt tieten, een kont en je bent blond.' Helemaal hysterisch werd-ie. Hij ging in mijn auto zitten en wilde niet meer weg. En maar roepen: 'Ik wil een zoen, ik wil een zoen!' Nou, dat werd ik een beetje zat, dus onze gitarist sleurt hem de auto uit, pakt hem bij zijn nekvel, steekt zijn tong in z'n mond en zegt: 'Hier heb je d'r eentje, klootzak!' Nou, dat was zo vreselijk leuk... Maar die jongen maar doorgaan. Mensen kunnen zo raar doen. Waarom, vraag ik me dan af. Dat slaat toch nergens op?”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden