'Annie lijkt me een tof wijf'

Op de cd 'De Supersonische Boem' krijgen de liedjes van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink een nieuw leven. Maar blijven hun klassiekers overeind in de 21ste eeuw?

Het moest anders, moderner. Niet op een kleinkunst-manier gezongen, maar als onvervalste pop.

Zo worden op de cd 'De Supersonische Boem' de liedjes van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink de 21ste eeuw ingeloodst. Artiesten als Alex Roeka, Eefje de Visser en Spinvis namen een nummer uit het grote repertoire van de schrijfster en haar vaste componist en zetten het helemaal naar hun eigen hand. Door er een jankende gitaarsolo aan toe te voegen bijvoorbeeld, een gruizige sound of een ritmetrack van keukenkast, salontafel en typemachine.

Dat gebeurt bijvoorbeeld in 'Kleine zwakke vrouw', oorspronkelijk een lied in 'Heerlijk duurt het langst' (1965), de eerste en misschien wel bekendste musical van het duo Schmidt en Bannink. Toen gezongen door Conny Stuart, op de cd neemt singer-songwriter Marike Jager het lied voor haar rekening: "Het lied is nog behoorlijk actueel", vertelt ze. "Behalve dan boer Koekoek. We hebben overwogen om daar Wilders van te maken, maar uiteindelijk vond ik dat je, op een cd waarop je een eerbetoon brengt aan Annie Schmidt, niet aan de tekst kunt gaan sleutelen.

"Ik had meteen een klik met 'Kleine zwakke vrouw'. Maar het moest ook mijn eigen nummer worden. Ik vond dat ik alleen kon benadrukken wat ik hoorde in de tekst. Zo is bijvoorbeeld de beat van een typemachine ontstaan. Dat vond ik goed aansluiten bij de coupletten. Daarin klinkt het ferm: ik ben een vrouw die alles zelf kan. Maar in het refrein is er een ander gevoel: ik kan wel alles zelf, maar het zou zo fijn zijn om een keertje uit te huilen op de schouder van een man. Dat contrast in het lied heb ik geprobeerd op te zoeken door de coupletten en refreinen een andere sfeer mee te geven. Het is een vooruitstrevend nummer, vind ik, en het zegt ook veel over Annie zelf. Ik denk echt dat ze vond dat vrouwen op eigen benen moesten kunnen staan. Maar er zit ook een knipoog in het lied, zoals in veel van haar werk. Het is ook niet belerend. Ze pakte wel vaker moeilijke onderwerpen op, abortus bijvoorbeeld. Ik vind het mooi dat ze daar zo krachtig over nadacht en het wist te verwoorden in een liedtekst. Wat een wijf! Het lijkt me een toffe vrouw, die Annie."

Ook Tim Knol zingt een musicallied, 'En toen', uit 'Wat een planeet' (1973). Met de prachtige zinnen: 'En nou/is alles even grauw/als toen 't begon. Beton, beton, beton.' Knol: "Met alle respect, maar het origineel vind ik een beetje gezapig. Willem Nijholt zingt het gedragen en ik wilde het spannender maken, meer naar het heden halen. Nu klinkt het een beetje gek met rare gitaarsounds. Maar ik zing het lied expres een beetje oubollig, heel rustig en heel laag. Dan ontstaat er een grappig effect. Ook dit nummer is nog best actueel. Ik zit nu in een studio in Weesp, vlakbij de A1. Die studio gaat plat omdat er een snelweg komt. Met veel beton waarschijnlijk. Wat dat betreft klopt het: Nederland wordt nog steeds volgebouwd."

Naast liedjes uit musicals staan er op 'De Supersonische Boem' vooral liedjes uit de legendarische tv-serie 'Ja zuster, nee zuster'. 'De ouwe Jacob', 'De Twips' en 'Duifies, Duifies' worden nu gezongen door Alex Roeka, Janne Schra en Roos Rebergen. Zanger en Annie M.G. Schmidtprijswinnaar Gerard van Maasakkers zingt 'Sorry dat ik besta' uit de musical 'Foxtrot' (1977). Dat lied gaat over het feit dat er in liedjes altijd over 'hij en zij' gezongen wordt, en nooit over 'hij en hij', altijd over Romeo en Julia en nooit over Romeo en Julius. Van Maasakkers dacht in eerste instantie: is het nog nodig? "Maar toen ik het inzong, was net dat statement van de paus geweest en de anti-homo-demonstraties in Frankrijk. Zolang bisschoppen en ayatollahs blijven roepen dat homo's fout zijn, is het nummer nog hartstikke actueel. In de tekst staat 'Maar over veertig jaar, wie weet...'. Het is nu bijna zover en er is nog niet veel veranderd. In mijn eigen werk heb ik er altijd 'omheen' geschreven, gebruikte ik vaak 'gij'. Pas de laatste tijd schrijf ik wat explicieter. Het is nooit mijn eigen schroom geweest hoor, want iedereen mag het weten, maar ik wilde niet dat mijn liedjes als protest zouden worden gezien. En ik wil graag dat iedereen zich kan herkennen in mijn lied."

Over de muziek van Harry Bannink zijn ze het alledrie eens: die is verraderlijk. Het lijkt allemaal heel makkelijk en eenvoudig, maar als je erin duikt, blijkt dat niet zo te zijn. Van Maasakkers: "Dat vind ik het knappe eraan, daardoor krijgt een lied extra kracht." Marike Jager sluit zich daarbij aan: "Ik heb begrepen dat Bannink, als hij een keer niet uitkwam omdat Annie een lettergreep te veel had geschreven, zijn muziek aanpaste aan haar tekst. Dat zegt veel over hun samenwerking. En daardoor zingt het makkelijker. Je voelt dat zijn muziek je ondersteunt."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden