Anne

In de jaren tachtig werd ik hevig verliefd. Niet op het eerste gezicht maar beetje bij beetje, zoals men de zee inloopt. Het was wat je noemt een platonische verliefdheid die meer in het intellect dat in het hart pulseerde. Vanzelfsprekend was deze vrouw van een ongeëvenaarde schoonheid. Zeker als ze mij op zondagavond recht in de ogen aankeek met haar helderblauwe blik, wat het contrast met haar donker haar tot een osmose van tegenovergestelde genres maakte. Maar bovenal grensde haar intelligentie, scherpte, accuratesse en autoriteit aan het ongelofelijke.

Met mij moeten nog heel wat Franse tv-kijkers op Anne Sinclair verliefd zijn geweest. En hoewel haar scherpte door heel politiek Frankrijk werd gevreesd, krioelden politici aan haar voeten, in de hoop tot haar prestigieuze tv-programma 'Sept sur sept' te worden toegelaten. Anne was in die tijd de onbetwiste ster van het Gallische medialand. Ze verdiende een vermogen dat ze overigens helemaal niet nodig had omdat ze door familiebezit al steenrijk was. Maar plots, in 1997, besloot ze na 13 jaar succesvolle tv-journalistiek het scherm te mijden. Anne vond het ethisch onverantwoord om een politiek programma te blijven presenteren terwijl haar man in de (linkse) regering van Lionel Jospin minister zou worden. Ze werd directeur van de internetdivisie van de zender TF1 en voortaan onzichtbaar.

Ik ben haar desertie nooit te boven gekomen. Mijn teleurstelling betrof vooral het feit dat Anne, uiteindelijk, geen haar beter was dan al die volgzame vrouwen die hun ambities en professionele toekomst aan hun echtgenoot opofferen. Voor hem ruïneerde ze welbewust haar glanzende carrière. Haar man was trouwens op dat moment een nog bleke politicus die later heel veel te danken zou hebben aan haar netwerk, geldelijke middelen en adviserende kennis. Een machtige journaliste hielp haar man een machtige politicus te worden en cijferde zichzelf weg. Dat haar man een notoire schuinsmarcheerder was, deerde haar niet. En toen ze eens met zijn versierderreputatie werd geconfronteerd, antwoordde ze vrolijk: "Daar ben ik trots op. Voor een politicus is het belangrijk om te kunnen verleiden."

Helaas was haar man niet alleen overspelig. In Tout Paris gonsde het van verhalen over zijn onbeschofte en agressieve gedrag jegens jonge vrouwen. Over zijn machtsmisbruik omwille van zijn seksuele driften. En zelfs over een poging tot verkrachting van een jonge journaliste. Anne zweeg of hield haar man de hand boven het hoofd. En toen, afgelopen zaterdag, Dominique Strauss-Kahn door de politie in New York werd gearresteerd en geboeid werd afgevoerd, verklaarde Anne dat ze 'geen seconde' in zijn schuld geloofde.

Nu staat ze tussen de bezoekers voor de poort van de gevangenis op Rikers Island. Hij zal nooit president van Frankrijk worden en zij nooit 'first lady'. Voor deze toegewijde echtgenote, verblind door haar onvoorwaardelijke liefde, heb ik nog respect en misschien zelfs bewondering. Niet voor de integere journaliste die ze ooit was en op wie ik viel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden