Anne alsnog willen redden

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar abosman@trouw.nl

De première, de opwinding over luxe vip-arrangementen en het gedoe over een negatieve recensie op de voorpagina van een landelijke kwaliteitskrant zijn al lang achter de rug, de acteurs goed ingespeeld en kaartjes niet al te moeilijk meer te krijgen. Dus kunnen we rustig naar het grote, nieuwe theater in de Amsterdamse Houthavens om de voorstelling 'Anne', naar het dagboek van Anne Frank, te gaan zien. Al lijkt het wel vreemd om vlak na de grote vakantie en niet in april of mei te gaan, de maanden van herdenking - zoals je ook alleen met Pasen naar de Matthäuspassion gaat.

Toch is 'het gedoe' ook een beetje in ons hoofd gaan zitten: het pizzaatje van tevoren eten we elders; dat vinden onze twee dochters ook beter. En dat groepje goedlachse Limburgse vriendinnen dat de voorstelling als afsluiting van een dagje Amsterdam heeft uitgekozen, zouden ze zich op tijd in de juiste stemming kunnen voegen? En wat is de juiste stemming? Mag je van tevoren wel vrolijk een glas wit bestellen? Of na afloop? Wat draagt men? Ook mijn pubers, ingetogen, hebben zich ingetuned op wat komen gaat.

Dan, als het licht uitgaat en de reusachtige schermen openschuiven, doet het er allemaal niet meer toe. We zijn al snel aan het Merwe- deplein - vooral de manier waarop de woning van de familie Frank hier letterlijk voor ons wordt opengevouwen doet monden openvallen. Anne is meteen Anne zoals je je haar voorstelt: springerig, dwars, slim, nadenkend, grappig.

Later, in het Achterhuis, schiet mijn jongste van twaalf er helemaal in. Ze roept steeds harder 'ssssht!!!' naar mevrouw Van Pels. Ze wil eigenlijk opstaan en naar haar toe lopen, een hand op haar mond leggen, ik zie het aan haar lichaamshouding, steeds half opverend van haar stoel. Mevrouw Van Pels heeft last van een pijnlijke kies en is hinderlijk aan het jammeren, terwijl het overdag is en er op het kantoor van Opekta gewoon mensen aan het werk zijn. Dat kunnen we allemaal zien in het reusachtige decor, waar het complete voor- en achterhuis zijn nagebouwd. En we hebben net gehoord dat iedereen tot vijf uur muisstil moet zijn en nu begint mevrouw Van Pels zo veel lawaai te maken.

Het zit ook in het kind zelf, behept met een jaloersmakend vermogen om met huid en haar mee te gaan in een verhaal, ver voorbij het 'vrijwillige opschorten van het ongeloof': de bereidheid van het publiek om de beperkingen van een voorstelling voor lief te nemen, te willen geloven dat wat er gebeurt echt is. Maar het blijft wonderlijk: een verhaal waarvan iedereen, inclusief mijn kind, precies weet hoe het afloopt, en toch willen ingrijpen. Tegen beter weten in. Het zegt iets over de kracht van het verhaal - en de voorstelling. Zeker voor deze leeftijdsgroep.

In de pauze drinken we cola en eten we Pringles. En vraag ik me af of dit een jaarlijks ritueel kan worden.

Verlengd tot januari

Tot nu toe zagen ruim 100.000 mensen de voorstelling 'Anne', die inmiddels 'tot januari verlengd' is, maar dat klinkt nog steeds erg kort voor een voorstelling waarvoor een nieuw theater werd gebouwd. Een stunt om mensen sneller naar het theater te krijgen?

Info: www.theateramsterdam.nl

Leestip: Het echte dagboek is voor jonge kinderen (tot ongeveer 14 jaar) wat moeilijk toegankelijk. Maar er is een prachtige getekende biografie, 'Het leven van Anne Frank', verslonden door mijn - toen nog tienjarige - dochter. Boordevol feiten en details die ze ook nu nog moeiteloos oplepelt. Auteurs: Ernie Colon & Sid Jakobson, 16,95 euro.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden