Annabelle, het wordt niets zonder jou!

Je hebt films over homo’s en je hebt homofilms, ook wel ’queer cinema’ genoemd. Films over homo’s zijn de ’gewone’ films over homo’s. ’Brokeback Mountain’ of ’Fucking Amal’ bijvoorbeeld – toegankelijke publieksfilms met (vaak) als pikant bijverschijnsel dat de homo’s in die films gespeeld worden door hetero’s.

’Queer Cinema’ is de meer avant-gardistische homofilm. De films uit de jaren dertig van Jean Genet (Le chant d’amour) en Jean Cocteau (Le sang d’un poet) zijn vroege voorbeelden. De eerste betekenis van ’queer’ is zonderling, en tot de ’queer cinema’ behoren niet alleen de meer experimentele homofilms (Derek Jarman) maar ook die films waarin de homoseksualiteit een onderhuids gegeven is, iets wat niet hardop gezegd wordt en dan toch de orde verstoort.

De kostschoolklassieker ’Müdchen in Uniform’(1931) is een klassiek voorbeeld, maar je zou de recentere kostschoolfilm ’Innocence’ (2004) er ook toe kunnen rekenen. Die film mag dan wel ondubbelzinnig hetero afsluiten met klaterende fonteinen, daarvoor is er toch van alles sensueels gaande wat nog alle kanten op kan.

Veel van de films die nu al enige jaren in de ’Gay Summer’ te zien zijn, behoren eigenlijk noch tot de ene noch tot de andere groep. Roze films is misschien de beste benaming voor dit type films, of de homoboeketreeks. Zie bijvoorbeeld ’Loving Annabelle’, sinds deze week op dvd en in augustus tijdens de ’Gay Summer’ in de bioscoop. Dat wat in ’Müdchen in Uniform’ nog harde, zwart/witte realiteit was, wordt in ’Loving Annabelle’ in iets andere versie opnieuw in scène gezet om het smachten te vergemakkelijken.

Annabelle, de vrijgevochten dochter van een vrouwelijke senator, belandt op een streng katholieke, kostschool alwaar zij haar oog laat vallen op een blonde maar beklemde lerares literatuur.

Het kostschooluniform biedt een wit overhemd en een geruite plooirok die alle meisjes leuk staat, de mooie lerares draagt beige lage heupbroeken of ’haute couture’ jurkjes.

De enge moeder-overste heet Immaculata. De zon valt mooi door de hoge ramen, maar dat maakt de zorgelijke lerares niet minder zwaar op de hand. Dat duurt nog een hele film blikken en om elkaar heen draaien, waarna een mooie nacht volgt, en de politie aan de kostschoolpoort staat. Hè, hè. Het zonderlinge voegt zich liever naar de clichés dan er nog aan te willen rammelen. Best leuk en niets mee mis, maar een beetje flauw word je er wel van.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden