Anke de Vries

'De beer van mijn zoon heette Pippeloentje en onze kinderen zongen de versjes over Pippeloentje vroeger. Het roept allerlei prettige associaties bij me op. Het is geen versje uit mijn eigen jeugd, nee. Daar heb ik heel weinig herinneringen aan. Mijn moeder zong niet met ons, of voor ons. Ze las wel voor, maar het maakte haar niet uit of het goed of slecht geschreven was. Als de inhoud maar goed was. Poëzie op de lagere school was er al helemaal niet bij. Die school was zó christelijk. Wel psalmen ja, maar ik had er altijd zo'n hekel aan om die uit het hoofd te leren. Dat bewaarde ik altijd tot de zondagavond, om er op maandagmorgen bij het opzeggen nog iets van te kunnen maken.

Ik wil niet zeggen dat ik weinig met poëzie heb, maar het komt niet vaak voor dat ik werkelijk getroffen word. Toen ik een jaar of twaalf was las ik 'The miller of the Dee', in het Engels. Ik weet nog dat dat me trof, maar vooral vanwege de inhoud. Over een molenaar die niets had, maar toch heel gelukkig was ('There was a jolly miller once/ Lived on the river Dee/ He worked and sang from morn' till night/ No lark so blithe as he.') Alles wat je bezit, zit in je, was de boodschap. Dat trof me toen, waarschijnlijk omdat ik op een leeftijd was dat je je voor het eerst van jezelf bewust wordt. Vooral vanwege de inhoud trof het me.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden