TV-recensie

Anita Witzier heeft geen last van sentimenteel gedoe

Anita Witzier in seizoen drie van 'Anita wordt opgenomen'. Beeld kro-ncrv
Anita Witzier in seizoen drie van 'Anita wordt opgenomen'.Beeld kro-ncrv

Bram (8) heeft twinkelogen en een bos rood haar. "Wat doe jíj hier?", vraagt Anita Witzier hem uitdagend in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. "Ik was gevallen bij het verstoppertje spelen en toen was mijn hartje stil gegaan", zegt hij zacht.

Daar val ik stil bij. Hij kreeg dus een hartstilstand op het schoolplein en viel neer, verheldert zijn vader. Ik zie het zó voor me, Bram op de tegels met die beentjes van klasgenoten er omheen. Het leven is met een plof niet meer zo vanzelfsprekend.

Dat leven, de loerende dood en de intensieve zorg daartussen brengt Anita Witzier uitgebreid in beeld in seizoen drie van 'Anita wordt opgenomen' (KRO-NCRV). Ze laat zich nu niet 'opnemen' in één psychiatrische of verslavingskliniek, maar elke week in een ander medisch team, en volgt de levenscyclus. Vorige week begon ze bij neonatologie met ernstig premature baby's, deze maandag was ze bij kindercardiologie. Hierna volgen obesitas bij jongvolwassenen, borstkanker bij vrouwen van middelbare leeftijd, longziekten bij ouderen, en ze eindigt met de alleroudsten bij de geriatrie.

Een portret van de Nederlandse zorg van wieg tot graf, vergaloppeert ze zich daar niet aan? Je zou kunnen denken dat ze er overheen scheert bij gebrek aan focus.

Maar de ervaren Witzier bewijst dat ze de diepte én breedte aankan. Per aflevering verdiept ze zich in de casus van hooguit twee, drie patiëntjes en spreekt de kinderen, ouders, artsen en verpleegkundigen over hun afwegingen. Ze is van nature niet erg empathisch, vertelt de presentatrice aan Televizier.nl, en heeft dus geen last van sentimenteel gedoe. Daar slaat ze de spijker op de kop. Te midden van alle levensangst durft ze naar de relevante medisch-ethische dilemma's te vragen.

Geen levens, maar levensjaren

De speelse Emma (6) is met één hartkamer geboren en moet alweer haar vierde riskante hartoperatie ondergaan. Ik houd als kijker (en moeder) m'n hart vast, Witzier stelt de ouders sec de vraag waarom ze besloten haar te houden toen ze bij de echo deze afwijking ontdekten. "Een kind krijg je", zeggen de gelovige ouders. Ja, maar een kind maak je ook, in feite. Zeker bij de premature baby'tjes geldt: niets doen is laten sterven. Baby Hanna van vorige week weegt 545 gram en is drieënhalve maand te vroeg geboren (bij 24 van de 40 weken). De landelijke richtlijn om pas te behandelen vanaf 26 weken is onlangs bijgesteld naar 24. Precies de grens tot wanneer abortus nog mag. Wanneer is de dood nog logisch, en wanneer (of door welke waarden) het leven?

Zo'n kindje kost tweeënhalf duizend euro per dag – na drie maanden een kwart miljoen euro – terwijl slechts de helft het overleeft en twintig procent achteraf gezond, handicaploos blijkt. "Weinig resultaat toch, terwijl de ouderenzorg elke cent moet omdraaien", plaatst Witzier het in perspectief – een belangrijke meerwaarde van haar levensloopserie. De neonatoloog legt uit dat ze in de zorg geen levens tellen maar levensjaren. "Ik geef een kind tachtig jaar mee."

Als dat het redt. Met hartpatiënt Bram gaat het goed... maar Emma sterft na de intensieve operatie. Ik huil hardop. Een van de cardiologen vertelt dat ze na zo'n dag haar eigen kinderen drie keer harder knuffelt. Doe ik meteen ook.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden