Angstige stemmetjes

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

De zon schijnt en mijn zoon en ik liggen op een kleedje voor het raam. Hij heeft net geleerd hoe hij moet omrollen. Met een stomverbaasd gezicht werkt hij zich van zijn buik op zijn rug waarna hij hulpeloos blijft liggen, als een omgevallen schaap; de andere kant op lukt nog niet. Ik kietel zijn lange bleke benen, hij lacht zijn nieuwste lach en plotseling schieten er, uit het niets, twee zinnen door mijn hoofd.

En wie is die dreumes in zijn kieltje?

Dat is Adolfje, de zoon van meneer en mevrouw Hitler.

Het is het begin van 'De eerste foto van Hitler' een gedicht van Wislawa Szymborska.

Ik schrik, ik wist niet eens dat ik die zinnen letterlijk onthouden had.

Maar terwijl mijn zoon op een knuffel begint te bijten, dreunt een volgende door mijn hoofd: tok, tok, wie is daar, dat is het kloppende hartje van Adolfje.

Waarschijnlijk zijn er maar weinig ouders op de wereld die niet dagelijks worden overvallen door ongewenste gedachten met betrekking tot hun kroost. Hoe de kinderwagen met een rukwind het IJ in waait, hoe een meeuw met een gigantische snavel een snoekduik maakt op een zachte fontanel, hoe een stukje wortel in de slokdarm schiet - en een paar duizend soortgelijke dingen. Ik ken een jongen die een tijdlang niet met zijn dochter naar Artis durfde, omdat hij zeker wist dat hij haar voor de leeuwen zou gooien en een vriendin die soms geen groente durft te snijden met haar zoontje in de buurt voor het geval ze 'per-ongeluk-toevallig' uitschiet met het mes.

We praten er weinig over en als we het al doen is het op lacherige toon. We nemen het niet al te serieus, we hebben geen dwangstoornissen, we lijden niet aan postnatale depressies, we zijn blij en gelukkig met onze gezonde kinderen. Maar tegelijkertijd met de blijdschap is er een duisternis het leven ingeslopen.

Angstige stemmetjes, fluisterende duiveltjes.

Hitler is nieuw in het assortiment. Ik aai mijn zoon over zijn grote kale hoofd en dwing mezelf aan iets anders te denken. Terwijl hij met zijn tandeloze mond de zachte knuffel te grazen neemt herinner ik me een college over de oral sadistic phase van kinderen. Iets met een goede borst en een kwade borst en hoe kinderen uiteindelijk leren dat beide borsten bij dezelfde persoon horen en ieder mens dus zowel het goede als het kwade in zich draagt. Als ik het tenminste goed onthouden heb.

Zachtjes, zeg ik, zachtjes. Maar mijn zoon bijt vrolijk door en ik lach naar hem terwijl in mijn hoofd een stemmetje zingt: tok tok, wie is daar...

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden